Νέα Ειδήσεις - Αυτοδιοικητικά, δήμοι, περιφέρειες, υπουργείο εσωτερικών,υπουργεία,δημοτικά έργα,δράσεις δήμων,εσπα,ταξίδια,πολιτιστικά,πολιτισμός,ενημέρωση,περιβάλλον,υγεία,ειδήσεις,Showbiz,οτα,λαϊκές αγορές,γειτονιές,πολιτικοί,πρόσωπα,συνεντεύξεις,κοινωνικά,αμεα,περίεργα

20 Ιουλίου, 2024 11:09

Search
Close this search box.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ - ΠΡΟΣΩΠΑ

Πιερ Ζοζέφ Προυντόν: Προπάτορας του αναρχισμού και φομενταλισμού

Ο «γεννήτορας» του αναρχισμού και του φεντεραλισμού που απεχθάνονταν τη βία – Γιατί τον «πολέμησε» ο Μάρξ.

Με την περιβόητη σήμερα φράση «η ιδιοκτησία είναι κλοπή», ο πολιτικός στοχαστής Πιερ Προυντόν ήταν ο πρώτος ιστορικά ιδεολόγος που προσδιόρισε τις βασικές γραμμές της αναρχίας τόσο ως πολιτική ιδεολογία όσο και ως μεταρρυθμιστικό πρόταγμα.

«-Είσαι δημοκράτης; -Όχι. -Μήπως είσαι φιλελεύθερος; -Όχι, καθόλου. -Τι είσαι τότε; -Είμαι αναρχικός», δηλώνει τρανά ο Προυντόν στο σύγγραμμά του «Τι είναι η ιδιοκτησία;» δημιουργώντας ένα πολιτικό δεδικασμένο που θα άφηνε μεγάλη παρακαταθήκη στον χώρο του αντιεξουσιαστικού κινήματος.

Σφοδρός εχθρός κάθε κυβέρνησης ανθρώπου από άνθρωπο, ο Προυντόν θα εισάγει δύο νέους όρους στην πολιτική σκέψη: την αμοιβαιότητα (μουτουαλισμό) και τον φεντεραλισμό, που θα μετατρέψει σε αιχμή του δόρατος της θεωρητικής του σκέψης. Η οικονομική θεωρία του ήταν ένα σύστημα ισότιμης παραγωγής και ανταλλαγής, στο οποίο οι συλλογικότητες συναλλάσσονται μεταξύ τους έντιμα και χωρίς κέρδος, ανταλλάσσοντας τον παραγόμενο πλούτο. Μέσα στην κοινωνική αυτή αλληλεξάρτηση, η εξουσία δεν έχει θέση, καθώς κανένας κυβερνητικός μηχανισμός δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ισότιμη αρμονία της κοινωνίας.

Ο «γεννήτορας» του αναρχισμού και του φεντεραλισμού που απεχθάνονταν τη βία

Όσο για τον φεντεραλισμό του, στον οποίο αφιέρωσε ένα καλό μέρος του έργου του, ήταν η ιδέα της ομοσπονδίας σε ευθεία αντίθεση µε το έθνος-κράτος. Ο Προυντόν επέμενε ότι οι μηχανισμοί της αγοράς θα ενείχαν θετικά αποτελέσματα αν συνοδεύονταν με αντιεξουσιαστικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης.

Περισσότερο ίσως στο μεταίχμιο δύο κόσμων και εποχών παρά στην αρχή κάτι καινούριου, ο Προυντόν δεν αντιτάχθηκε ποτέ στην ελεύθερη αγορά και την ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, παρά μόνο στην ύπαρξη συγκεντρωτικού κράτους και στην εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού από τους εργοδότες.

Τόσο ο ίδιος ο Προυντόν όσο και οι υποστηρικτές του προσπάθησαν να εφαρμόσουν τη θεωρία του μουτουαλισμού στη πράξη, ιδρύοντας «Αμοιβαίες Πιστωτικές Τράπεζες», οι οποίες χρέωναν τους πελάτες με συμβολικούς τόκους, μόνο για να καλύπτουν τα έξοδα λειτουργίας των υποκαταστημάτων και όχι για να αποκομίζουν κέρδος σε βάρος τους.

Ο πρώτος θεωρητικός του αναρχισμού και ογκόλιθος της πρώιμης αναρχικής σκέψης του 19ου αιώνα έκανε να χυθούν τόνοι μελάνης τόσο από τους σφοδρούς πολέμιούς του (όπως ο Μαρξ) όσο και από τους ταγμένους θαυμαστές του. Παρά ταύτα, ο Προυντόν παραμένει ένας μοναχικός στοχαστής που δεν αποδέχτηκε ποτέ ότι είχε σκαρώσει ένα πολιτικό αντιπαράδειγμα, ούτε θέλησε ποτέ να το μετατρέψει σε κίνημα. Κι όμως το έκανε, καθώς πάνω του θα πατούσαν οι μεγάλοι της αναρχίας Μπακούνιν («Ο Προυντόν είναι ο πατέρας όλων μας») και Κροπότκιν, αλλά και πολλά συνδικαλιστικά και πολιτικά κινήματα της Ευρώπης.

Μέχρι και τη δεκαετία του 1920, η σκέψη του Προυντόν διέπνεε απ’ άκρη σ’ άκρη τον ριζοσπαστισμό της γαλλικής εργατικής τάξης, του Προυντόν που έλεγε: «Δεν υπάρχει κανένας θεός εκτός από την Ανθρωπότητα -το περιεχόμενο της θεολογίας είναι ασήμαντο. Δεν υπάρχει καμία κυβέρνηση εκτός από την Ελευθερία -το περιεχόμενο της πολιτικής δεν έχει καμιά αξία. Κυριολεκτώντας, η καλύτερη μορφή κυβέρνησης, όπως και η πιο τέλεια θρησκεία, είναι μια αντιφατική ιδέα. Το πρόβλημα είναι να ανακαλύψουμε πώς μπορούμε να αποκτήσουμε όχι την καλύτερη κυβέρνηση αλλά την καλύτερη ελευθερία» («Ιδιοκτησία και Επανάσταση»)…

Πρώτα χρόνια

Ο Πιερ Ζοζέφ Προυντόν γεννιέται στις 15 Ιανουαρίου 1809 σε φτωχό προάστιο της Μπεσανσόν ως ένας από τους πέντε γιους ενός βαρελά και ζυθοποιού, που διατηρούσε ένα μικρό πανδοχείο στην περιοχή. Ο Πιερ μεγαλώνει μέσα στην ανέχεια, βοηθώντας στην ετοιμόρροπη οικογενειακή επιχείρηση από τη στιγμή που κατάλαβε τον εαυτό του, και δεν πήγε ποτέ σχολείο. Λίγα γράμματα έμαθε από τη μητέρα του, να διαβάζει συλλαβιστά και να γράφει ορνιθοσκαλίσματα δηλαδή, κι αυτό ήταν όλο.

Το πλαίσιο της παιδικής του ηλικία θα σφράγιζε όχι μόνο τη ζωή του αλλά και τη σκέψη του, καθώς ο ίδιος απαρνιόταν ισοβίως τον πλούτο και το μόνο που ήθελε ήταν οι φτωχοί κολίγοι και οι τεχνίτες να ζουν μέσα σε αξιοπρεπείς συνθήκες φτώχειας, βλέποντας πόσο μάταια μοχθούσαν οι γονείς και οι γείτονές του για τον επιούσιο. Παρά το γεγονός ότι ήξερε λιγοστά γράμματα, έδειχνε δίψα για μάθηση, γι’ αυτό και οι γονείς του θεοπαρακάλεσαν τους ιδιοκτήτες της γης τους να του χορηγήσουν υποτροφία για το τοπικό Κολέγιο της Μπεσανσόν. Όπως και έγινε τελικά.

Ρακένδυτος και συχνά χωρίς παπούτσια, ο Πιερ φοιτά στο πανεπιστήμιο και τον ελεύθερο χρόνο του τον περνά τώρα στη βιβλιοθήκη, συχνά μέσα στα πειράγματα των συμφοιτητών του για την άθλια οικονομική του κατάσταση. Η οικονομική καταστροφή της οικογένειάς του θα τον αναγκάσει να μαθητεύσει το 1827 σε τυπογραφείο της πόλης, όπου θα γίνει ξεφτέρι στην τέχνη του τυπογράφου και θα μάθει μάλιστα αρκετά καλά ελληνικά, λατινικά και εβραϊκά, ώστε να μπορεί να διαβάζει και να διορθώνει τα θεολογικά και εκκλησιαστικά βιβλία που έφταναν στο τυπογραφείο.

Ερχόμενος σε επαφή με τον μικρό κύκλο των ανθρώπων του πνεύματος που συγκεντρώνονταν στο τυπογραφείο, ο νεαρός Προυντόν θα ασχοληθεί με την πολιτική φιλοσοφία και τη γενικότερη κοινωνική διανόηση της εποχής. Οι περιστάσεις θα τον φέρουν μάλιστα το 1829 σε επαφή με έναν διαπρεπή συμπολίτη του, τον Σαρλ Φουριέ, τον πατέρα του ουτοπικού σοσιαλισμού που τον μυεί στις βασικές αρχές της σοσιαλιστικής σκέψης! Ο νεαρός Προυντόν διορθώνει το σύγγραμμα του τελευταίου που είχε φέρει για έκδοση στο τυπογραφείο και επηρεάζεται καθοριστικά από τη σκέψη του Φουριέ.

Ο αυτοδίδακτος στη φιλοσοφία και την πολιτική οικονομία Προυντόν θα μαγευτεί από τις απαντήσεις που έδινε ο σοσιαλισμός στα πιεστικά προβλήματα της εργατικής τάξης. Ταυτοχρόνως, αποπειράται να ιδρύσει το δικό του τυπογραφείο με έναν όμιλο νεαρών τυπογράφων, αν και το εγχείρημα αποτυγχάνει, εν μέρει και γιατί ο Προυντόν είχε ήδη στραφεί στη συγγραφή…

Τα σπάργανα του αναρχισμού

Το 1838 ο Προυντόν εξασφαλίζει υποτροφία από την Ακαδημία της Μπεσανσόν, σε διαγωνισμό δοκιμίου της οποίας είχε αποσπάσει το τρίτο βραβείο, για σπουδές φιλοσοφίας στο Παρίσι. Όλοι αναγνώριζαν τον μεγάλο δρόμο που είχε κάνει από σχεδόν αναλφάβητος σε νεαρό διανοούμενο, αν και ο ίδιος παραήταν τραχύς για το ακαδημαϊκό πλαίσιο. Χρησιμοποιούσε εξάλλου τον χώρο κάθε πανεπιστημιακής εργασίας για να εκφράζει τις πολιτικο-κοινωνικές του απόψεις, που αντλούσαν από τη σοσιαλιστική επανάσταση που δονούσε πια τη σκέψη του (όπως η πρώιμη «Χρησιμότητα της αργίας της Κυριακής»).

Έχοντας χρόνο πια για να αφιερωθεί στη συγγραφή, το 1840 είχε έτοιμο το πρώτο σημαντικό του πόνημα «Τι είναι η ιδιοκτησία;», το οποίο δημιούργησε μεγάλη αίσθηση για τις εμφατικές διακηρύξεις του Προυντόν «είμαι αναρχικός» και «η ιδιοκτησία είναι κλοπή»! Προβοκάτορας στον λόγο του και μαέστρος ατακαδόρος, οι δυο φράσεις αποκάλυπταν τη ροπή του νεαρού πολιτικού στοχαστή στο να σκαρώνει αβανταδόρικες ατάκες και να μαγνητίζει το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού.

Παρά την εντυπωσιακή διακήρυξη, δεν στρεφόταν εξάλλου συλλήβδην κατά της ιδιοκτησίας με την τρέχουσα έννοια, παρά μόνο στο είδος της ιδιοκτησίας που ενέχει μέσα του ανθρώπινη εκμετάλλευση. Γιατί με την ιδιοκτησία του αγρότη στη γη του αλλά και του εργάτη στα εργαλεία και το εργαστήριό του δεν είχε ποτέ πρόβλημα, καθώς τη θεωρούσε μάλιστα αναγκαία για την ελευθερία. Κι αυτό ακριβώς ήταν το σημείο τριβής του με τον κομμουνισμό και τη γενικότερη μαρξιστική ιδεολογία της κοινοκτημοσύνης των μέσων παραγωγής.

Ήταν όμως και η αντίθεσή του στην έννοια της επανάστασης ως τρόπο κοινωνικής αλλαγής που θα τον απομακρύνει καθοριστικά από τη σοσιαλιστική σκέψη, καθώς ο Προυντόν πίστευε ότι ο πολυπόθητος κοινωνικός ρεφορμισμός θα έρθει μόνο μέσα από σταδιακές κοινωνικές αλλαγές. Το πρώτο του αυτό -και μνημειώδες- πόνημα θα τον βάλει πάντως στο στόχαστρο των Αρχών ως ανατρεπτικό στοιχείο και θα του φέρει έναν ομοϊδέατη αρχικά και άσπονδο εχθρό αργότερα, τον ίδιο τον Καρλ Μαρξ!

Οι δυο θεωρητικοί συναντήθηκαν στο Παρίσι κατά τη διάρκεια της εξορίας του Μαρξ και αντάλλαξαν κατόπιν πλήθος επιστολών. Πολλοί αναγνωρίζουν τον αλληλοεπηρεασμό της σκέψης τους από τη σύντομη αυτή επαφή, η οποία θα μετατραπεί όμως αργότερα σε φανατική πολεμική, δίνοντας έτσι τέλος στην αρμονική ανταλλαγή απόψεων. Ο Προυντόν γράφει τη «Φιλοσοφία της Αθλιότητας» (πλήρης τίτλος: «Σύστημα οικονομικών αντιθέσεων ή η φιλοσοφία της αθλιότητας») το 1846 και ο Μαρξ ανταπαντά με το προκλητικότατο «Η αθλιότητα της φιλοσοφίας» το 1847. Η ρήξη των δύο αντρών θα μεταφερθεί και στις εργασίες της Πρώτης Διεθνούς, μετά τον θάνατο του Προυντόν, δίνοντας υπόσταση στη διάσταση των αναρχικών του Μπακούνιν και των σοσιαλιστών του Μαρξ.

Οι Επαναστάσεις του 1848 και η γέννηση του πρώτου αναρχικού

Ζώντας πάντα φτωχικά και ασκητικά, ο Προυντόν τέθηκε στην πρώτη γραμμή του πολιτικού ριζοσπαστισμού, αν και φάνηκε να αιφνιδιάζεται από το επαναστατικό κύμα του 1848: πήρε μεν μέρος στο κίνημα του Φεβρουαρίου και τη σύνταξη της «Πρώτης Δημοκρατικής Διακήρυξης», αν και προοδευτικά θα μετατρεπόταν σε εχθρό της επανάστασης ως μοχλό κοινωνικής μεταρρύθμισης.

Η πρωτόγνωρη βία που είδε στις οδομαχίες τον σόκαρε ως άνθρωπο και έγραψε μάλιστα πως τα γεγονότα της Βαστίλης ήταν «μια από τις φριχτότερες πράξεις της ζωής μου». Τα αιματοβαμμένα γεγονότα του 1848 είχαν τεράστιο αντίκτυπο στη σκέψη του, καθώς η σχηματική μέχρι τότε αντίθεσή του στην επανάσταση εξελίχθηκε τώρα σε ολομέτωπη κριτική. Φιλειρηνιστής, διατεινόταν πως μόνο μέσω ειρηνικών συμβιβασμών και προοδευτικών διαδικασιών μπορεί να αλλάξει ο κόσμος και κατέκρινε τελικά τις τρεις εξεγέρσεις του 1848.

Πλέον είχε εξάλλου να ασχοληθεί με τα δικά του προβλήματα, καθώς τώρα σερνόταν στα δικαστήρια για το «Τι είναι η ιδιοκτησία;» και τα κατοπινά, ακόμα πιο φλογερά, συγγράμματά του. Και διέφυγε μάλιστα τη δίωξη ακριβώς επειδή οι δικαστές δεν μπορούσαν να κατανοήσουν πλήρως τη δαιδαλώδη σκέψη του, κι έτσι δεν ήταν σε θέση να καταδικάσουν επιχειρήματα που δεν καταλάβαιναν!

Παρά τον ομολογουμένως επιπόλαιο τρόπο και τις πάμπολλες ανακρίβειες με τις οποίες ασχολείται με τα θέματά του, ο Προυντόν γράφει με ένα νευρώδες λαϊκό ύφος, δίνοντας την εικόνα ενός ειλικρινούς ανθρώπου που μάχεται για τον λαό. Αυτό τον έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή στην ανερχόμενη εργατική τάξη, καθώς μέσα στα κείμενά του ο Προυντόν εκνευρίζεται, εξοργίζεται, μάχεται και παλεύει.

Η σφοδρή αντιεπαναστατική ρητορεία του θα εκδηλωθεί κατά τη Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία του 1848-1852

Το 1849 ο θεωρητικός δημοσιεύει τις βασικές αρχές της μεταρρύθμισης που ο ίδιος ευαγγελιζόταν, τη «Λύση του κοινωνικού ζητήματος», στο οποίο περιγράφει σχηματικά τις γενικές γραμμές του μουτουαλισμού και αποκαλύπτει το όραμά του για μια κοινωνική τράπεζα που θα χορηγούσε σχεδόν άτοκες πιστώσεις. Ο Προυντόν ίδρυσε πράγματι τη «Λαϊκή Τράπεζά» του το 1849, η οποία έτυχε ευρύτατης λαϊκής αποδοχής (περισσότεροι από 13.000 εγγεγραμμένα μέλη!), αν και το εγχείρημα έμελλε να αποτύχει.

Η σφοδρή αντιεπαναστατική ρητορεία του θα εκδηλωθεί κατά τη Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία του 1848-1852, όταν με όχημα τη μαχητική, αν και ελαφρώς κυνική, δημοσιογραφία του θα τύχει ευρύτερης αποδοχής από τον εργατικό ριζοσπαστισμό. Μέχρι τότε βέβαια ο Προυντόν είχε ήδη εκλεγεί στη Συντακτική Συνέλευση (Ιούλιος του 1848) και υπηρέτησε για βραχύ διάστημα ως βουλευτής, καυτηριάζοντας τις απολυταρχικές τάσεις που έβλεπε μέσα στην εύθραυστη Δεύτερη Δημοκρατία, οι οποίες θα κατέληγαν τελικά στην παλινόρθωση της μοναρχίας (Ναπολέων Γ’). Η δριμεία κριτική του στο καθεστώς του νέου αυτοκράτορα θα τον φέρει μάλιστα τον Μάρτιο του 1849 για τρία χρόνια στη φυλακή (μέχρι το 1852).

Μέσα από τα κάγκελα θα παντρευτεί μια νεαρή παριζιάνα εργάτρια και θα αποκτήσει το πρώτο του παιδί, καθώς οι συνθήκες της κράτησής του προσιδίαζαν περισσότερο σε κατ’ οίκον περιορισμό παρά σε εγκλεισμό. Μεγάλο όνομα πια της θεωρητικής σκέψης, ο Προυντόν συνέχισε να γράφει και να δημοσιεύει (όπως τη «Φιλοσοφία της προόδου» το 1851), κάτι που θα του έφερνε νέες διώξεις και καταδίκες, γι’ αυτό και αυτοεξορίστηκε τελικά στο Βέλγιο, καθώς οι αυτοκρατορικές δυνάμεις τον παρενοχλούσαν πια συνεχώς.

Στα τελευταία του γραπτά αποκαλύπτει πλήρως το αναρχικό του όραμα, απορρίπτοντας το έθνος-κράτος για χάρη του φεντεραλισμού και τη συγκεντρωτική κρατική διοίκηση υπέρ του μουτουαλισμού. Στη Γαλλία ήταν πια επικηρυγμένος για τις εμπρηστικές πραγματείες του, που δονούσαν τη σκέψη της εργατικής τάξης, και στο Βέλγιο κανείς εκδότης δεν δεχόταν να δημοσιεύει τα στερνά αυτά γραπτά του (όπως τις «Αρχές της Φεντερασιόν» του 1863).

Με την υγεία του καταβεβλημένη και τα τόσα χρόνια που πέρασε στη φτώχεια του Βελγίου, ο γάλλος αυτοκράτορας του χορηγεί χάρη το 1862 να επιστρέψει στη χώρα του, αν και πλέον είναι σκιά του μαχητικού εαυτού του. Στις 19 Ιανουαρίου 1865 θα αφήσει την τελευταία του πνοή στο Παρίσι, παραμένοντας πάντα ένας φτωχός και αγνός υπέρμαχος της κοινωνικής αλλαγής και της αξιοπρέπειας των λαϊκών τάξεων.

Παρά το γεγονός ότι το έργο του επισκιάστηκε τελικά από τη σφοδρή κριτική του ογκόλιθου της πολιτικής σκέψης Καρλ Μαρξ, ο Προυντόν είχε μια άμεση και διαρκή επιρροή στο εργατικό κίνημα, με τις απόψεις του να επανέρχονται στο προσκήνιο τόσο μετά τα επακόλουθα του Μάη του 1968 αλλά και πιο πρόσφατα, μετά το πέρας του Ψυχρού Πολέμου.

Αν κάτι πρέπει να μείνει από τη σκέψη του ιδεαλιστή Προυντόν, πρέπει να είναι η αγαθή επιθυμία του για επιστροφή στη μικρή παραγωγή και τις αξιοπρεπείς τιμές των αγροτικών προϊόντων…

Πηγή: pronews.gr

Κωνστ. Μπρουμίδης: ο Έλληνας “Μιχαήλ Άγγελος” των ΗΠΑ

Έπειτα από έρευνα, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Γρηγόρης Χαλιακόπουλος έδωσε διάλεξη στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών, εξηγώντας πώς από λάθος, ο Μπρουμίδης που καταγόταν από τα Φιλιατρά Μεσσηνίας, θεωρήθηκε Ιταλός. Αμερικανοί δικηγόροι αποφάνθηκαν ότι αφού ο πατέρας του, Σταύρος Μπρουμίδης, ήταν Έλληνας, τότε και ο γιος, Κωνσταντίνος που γεννήθηκε στη Ρώμη το 1805, ήταν επίσης Έλληνας.

————————

Η οικογένεια Μπρουμίδη χρονολογείται από το 1652, η οποία κυνήγησε και πολέμησε τον Τούρκο κατακτητή. Το 1769 στο κίνημα του Ορλώφ ένας Μπρουμίδης αναφέρεται στα ηγετικά στελέχη του κινήματος. Ο Μπρουμίδης αυτός κυνηγημένος από τον Σουλτάνο για την επαναστατική του δράση, πέρασε μαζί με την οικογένεια του το 1774 στην Ζάκυνθο και από εκεί στην Ρώμη.

Από την οικογένεια αυτή προέρχεται και ο Σταύρος Μπρουμίδης, πατέρας του ζωγράφου, ο οποίος παντρεύτηκε την Άννα Μπιανκίνι και στις 26 Ιουλίου του 1805 γεννήθηκε ο γιος τους Κωνσταντίνος Μπρουμίδης, ο άνθρωπος που αφιέρωσε την ζωή του για να ζωγραφίσει το Καπιτώλιο, τον χώρο της βουλής και της γερουσίας των Αμερικανών.

Μετά το πέρας των σπουδών του δεν άργησε να αναγνωριστεί η ευφυΐα και το ταλέντο του νεαρού τότε καλλιτέχνη. Το 1840 του ανέθεσε ο Πάπας Γρηγόριος ο 16ος την διόρθωση μισοκατεστραμένης τοιχογραφίας του Ραφαέλλο στην στοά του Βατικανού. Αργότερα ξαναδημιουργεί μόνος του μια τοιχογραφία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, επίσης παίρνει εντολή να φιλοτεχνήσει το πορτραίτο το Πάπα Πίου του 9ου για την στοά του Βατικανού. Για το έργο αυτό παρασημοφορήθηκε από τον ίδιο τον Πάπα, και σαφώς καταξιώθηκε πια ως καλλιτέχνης στην Ιταλική τέχνη. Σύμφωνα με δική του ιδιόχειρη μαρτυρία (καμιά άλλη – γραπτή δεν είναι διαθέσιμη).

Είχε παντρευτεί στην Ρώμη και είχε αποκτήσει δύο παιδιά, την Ελένη και τον Ιωσήφ. Όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ιταλία, η οικογένεια του έμεινε πίσω. Με την κόρη του, όμως την Ελένη, διατηρούσε σ΄ όλη του την ζωή αλληλογραφία.

Σε μια συμπλοκή ο Μπρουμίδης ενώ υπηρετούσε τον Παπικό στρατό, παράκουσε την εντολή του για πυροβολισμό καθότι στην άλλη πλευρά μέσα στους επαναστάτες, υπήρχαν γνωστοί και φίλοι ομότεχνοι του. Εξάλλου οι ίδιες οι φιλελεύθερες ιδέες τον είχαν αγγίξει και επηρεάσει.

Για την άρνηση του να χτυπήσει τους επαναστάτες τιμωρήθηκε με φυλάκιση. 14 σκληρούς μήνες έμεινε στην φυλακή, και μόνο με παρέμβαση του Πάπα του οποίου το πορτραίτο είχε ζωγραφίσει, αφέθηκε ελεύθερος, υπό τον όρο να εγκαταλείψει για πάντα την Ιταλία. Έτσι βρέθηκε στην Αμερική, χάρη στην βοήθεια ενός φίλο Αμερικανού που είχε.

Στο νέο τόπο, καταξιώνεται και πάλι ως καλλιτέχνης, αφού η αξία των έργων του δεν γνωρίζει γεωγραφικά σύνορα. Παντρεύτηκε για δεύτερη φορά κι απέκτησε ένα γιο, με την κατά πολύ νεώτερη του Λόλα Μπουμίδη (κατά άλλους, πρόκειται για θετό γιο). Η τελευταία, ήταν η μούσα του καλλιτέχνη, όμως μερικά χρόνια μόνο έμεινε μαζί του.

Αφού ζωγράφισε μια πολύ μεγάλη εικόνα, αυτή της “Σταύρωσης του Ιησού” στον ναό του Αγίου Στεφάνου, καθώς και την “Αγία Τριάδα” στο Μητροπολιτικό ναό της πρωτεύουσας του Μεξικού, αφού απέκτησε δηλαδή φήμη μέσα από την τέχνη του, δεν άργησαν να τον προσεγγίσουν άνθρωποι από το Καπιτώλιο, για να του ζητήσουν να εργαστεί σ΄ αυτό, όπως κι έγινε. Δούλευε μάλιστα ώρες ατέλειωτες πάνω στις σκαλωσιές, ώστε να έχει το Καπιτώλιο την σημερινή μορφή και αίγλη του, παγκοσμίως. Πληρώθηκε σύμφωνα με τις γραπτές μαρτυρίες από το λογιστικό τμήμα του Καπιτωλίου, για το συνολικό έργο του μέσα στην πάροδο των ετών με το ποσό των 80.712 δολαρίων.

Ο Κωνσταντίνος Μπρουμίδης, που τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε μέσα στην μοναξιά και την φτώχεια, ποτέ δεν έπαψε να ζωγραφίζει για το Καπιτώλιο, ακόμα κι όταν ήταν άρρωστος. Τις τελευταίες δε, πινελιές του τις έβαλε, άρρωστος αλλά πάντα επάνω στις σκαλωσιές του Καπιτωλίου, 4 μήνες και 19 ημέρες, πριν από τον θάνατο του. Πέθανε το 1870.

Οι τοιχογραφίες του είναι:

Οι Βρετανοί ζητούν ανακωχή στο Γιορκτάουν. Η θαυμάσια αυτή εικόνα με τις ακόμα θαυμασιότερες διακοσμητικές κορνίζες φτιαγμένη σε Buono fresco πουβρίσκεται στην Προεδρική Αίθουσα στο Senate Annex και παριστάνει την Νομοθεσία.

Thomas Jefferson. Από τις λίγες ελαιογραφίες του Μπρουμίδη σε ξηρό τοίχο στο Καπιτώλιο. Βρίσκεται στην αίθουσα του Προέδρου και θεωρείται το καλύτερο από τα πορτραίτα, που βρίσκονται στην αίθουσα αυτή.

Η εικόνα του Βενιαμίν Φραγκλίνου. Βρίσκεται στην Αίθουσα του Προέδρου. Θαυμάζουμε κι εδώ την τέχνη του Μπρουμίδη, να κάνει έτσι τις διακοσμήσεις του, ώστε να δίνουν την εντύπωση γλυπτού, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε στην κορνίζα του πίνακα και ιδιαίτερα στις δύο ζωγραφισμένες κολόνες.

Το σύμπλεγμα που παριστάνει αλληγορικά την βιομηχανία. Βρίσκεται στον ουρανό του θόλου. Και εδώ το κεντρικό πρόσωπο, ο Ήφαιστος είναι παρμένο από την Ελληνική μυθολογία.

Από τον Όλυμπο στο θόλο του Καπιτωλίου των ΗΠΑ. Η θεά Αθηνά, ενώ συζητάει με τον φιλόσοφο Benjamin Franklin τον εφευρέτη του τηλέγραφου Morse, και τον εφευρέτη του ατμόπλοιου R. Fulton σε μια αλληγορία για τις τέχνες και τα γράμματα.

Πηγές: elliniko-fenomeno.gr

Ο Ιωάννης Αγγελικούσης και η συμβολή του στην ελληνική ναυτιλία

Πέθανε ο μεγαλύτερος Ελληνας εφοπλιστής Γιάννης Αγγελικούσης

Την τελευταία του πνοή άφησε ο εφοπλιστής Γιάννης Αγγελικούσης. Ο εφοπλιστής νοσηλευόταν από τις 20 Μαρτίου σε κεντρικό νοσοκομείο της Αθήνας μετά από καρδιακή προσβολή.

Ο Ιωάννης Αγγελικούσης, πρόεδρος του Angelicoussis Shipping Group Ltd διέθετε τρεις εταιρείες με στόλο αποτελούμενο από 149 πλοία. Σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, η Maran Dry έχει 49 φορτηγά με μέσο όρο ηλικίας τα 9 έτη, η Maran Tankers 54 δεξαμενόπλοια crude oil, εκ των οποίων δύο είναι υπό ναυπήγηση και η Maran Gas 46 πλοία, εκ των οποίων 36 LNG στο νερό, 9 υπό ναυπήγηση και μία πλωτή δεξαμενή αποθήκευσης LNG, γνωστή ως FSRU. Από τα 149 συνολικά πλοία του ομίλου του, τα 126 (ποσοστό 89,3%) είναι υπό ελληνική σημαία.

Το ελληνικό νηολόγιο αριθμεί 584 πλοία άνω των 1.000 τόνων, κάτι που σημαίνει ότι τα πλοία του ομίλου Αγγελικούση αποτελούν το 21,5% του ελληνικού νηολογίου και το 40% με βάση τη χωρητικότητα του στόλου.

Ποιος ήταν ο Γιάννης Αγγελικούσης

Ο Γιάννης Αγγελικούσης, όπως αναφέρει η Βικιπαίδεια, γεννήθηκε το 1948 στο Λονδίνο. Ήταν γιος του Αντώνη Αγγελικούση και της Μαρίας Παπαλιού. Άρχισε να εμπλέκεται στην εταιρεία του πατέρα του από το 1973. Αδελφή του είναι η Άννα Αγγελικούση, η οποία αποτελεί και αυτή μια από τις ισχυρές γυναίκες της ελληνικής εφοπλιστικής κοινότητας.

Ο Γιάννης Αγγελικούσης ανέλαβε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Angelicoussis Shipping Group το 1989, μετά τον θάνατο του πατέρα του Αντώνη Αγγελικούση. Το 1992 ίδρυσε την Kristen Navigation (μετονομάστηκε σε Maran Tankers Management το 2009), η οποία ανέλαβε το κομμάτι των tankers, ενώ το επόμενο έτος προχώρησε στις πρώτες παραγγελίες 5 πλοίων capesizes, χύδην φορτίου, από τα ναυπηγεία Hyundai Heavy Industries.

Εκείνη την εποχή ήταν τα μεγαλύτερα πλοία του είδους που είχε παραγγείλει ποτέ Έλληνας εφοπλιστής. Το 2000 αποφάσισε να επεκτείνει τον τομέα των tankers, με νέες παραγγελίες πλοίων Aframaxes, Suezmaxes και VLCCs.

Τον Σεπτέμβριο του 2003 προχώρησε στην αγορά του πρώτου του πλοίου μεταφοράς LNG, του Maran Gas Asclepius, ιδρύοντας παράλληλα την θυγατρική Maran Gas Maritime που ασχολείται με τον τομέα των υγραεριοφόρων. Το 2005 η Marin Gas προχώρησε και στην πρώτη παραγγελία για πλοίο LPG.

Ο Γιάννης Αγγελικούσης είχε κάνει συχνές εμφανίσεις στη Lloyd’s List, ενώ συγκαταλεγόταν στους κορυφαίους του χώρου της παγκόσμιας ναυτιλίας. Υπήρξε 5ος το 2015 και 4ος το 2014 στον κόσμο, στον κατάλογο της Lloyd’s για τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στη ναυτιλία.

Επί των ημερών του, η Angelicoussis Shipping Group έγινε ο ελληνόκτητος όμιλος με τον μεγαλύτερο στόλο σε αριθμό πλοίων και χωρητικότητα. Τον Μάρτιο του 2015, ο Αγγελικούσης είχε καθαρή αξία 2,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σύμφωνα με το Bloomberg.

Ήταν παντρεμένος με την Ελισάβετ Αγγελικούση. Η μοναχοκόρη τους, Μαρία Αγγελικούση, έχει σπουδάσει ιατρική και εργάζεται για την Angelicoussis Group από το 2009. Συμμετέχει στη λήψη όλων των σημαντικών επενδυτικών αποφάσεων, αλλά και στις καθημερινές εργασίες και των τριών εταιρειών διαχείρισης.

Η ανακοίνωση του Anglelucoussis Shipping Group LTD:

«Με αισθήματα βαθύτατης θλίψης, η Μαρία Αγγελικούση, κόρη του Ιωάννη Αγγελικούση, Προέδρου του Αngelicoussis Group of Companies, αναγγέλλει τον θάνατο του πατέρα της, νωρίτερα σήμερα, 10 Απριλίου, ο οποίος απεβίωσε ήρεμα στον ύπνο του, περιστοιχιζόμενος από τα μέλη του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος. Η απώλειά του θα είναι δυσβάσταχτη.

Ο Ιωάννης Αγγελικούσης υπέστη καρδιακό επεισόδιο στις 20 Μαρτίου και παρά την καλύτερη δυνατή ιατρική φροντίδα που του παρείχε το εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό από την Ελλάδα και το εξωτερικό, δεν μπόρεσε να ανακάμψει. Η οικογένειά του επιθυμεί να ευχαριστήσει θερμά τους ιατρούς και τους νοσηλευτές για την υποστήριξη και τη φροντίδα που του παρείχαν καθ’ όλη τη διάρκεια της νοσηλείας του.

Το σύνολο των εργαζομένων στις επιχειρήσεις της οικογένειας Αγγελικούση σε όλον τον κόσμο ενημερώθηκαν νωρίτερα σήμερα για τα θλιβερά νέα.

Η οικογένεια παρακαλεί να γίνει σεβαστή η ιδιωτικότητά της σ’ αυτή τη στιγμή του μεγάλου πένθους. Η κόρη του Ιωάννη Αγγελικούση, Μαρία, τον διαδέχεται ως Chief Executive Officer του Angelicousis Group of Companies».

Μητσοτάκης: Η ελληνική ναυτοσύνη θρηνεί τον κορυφαίο της καπετάνιο

«Ο παγκόσμιος εφοπλισμός έχασε, σήμερα, έναν από τους πρωταγωνιστές του και η ελληνική ναυτοσύνη θρηνεί τον κορυφαίο της καπετάνιο». Αυτό αναφέρει σε δήλωσή του ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης για την απώλεια του εφοπλιστή, Γιάννη Αγγελικούση.

Αναλυτικά η δήλωση του πρωθυπουργού:

«Ο παγκόσμιος εφοπλισμός έχασε, σήμερα, έναν από τους πρωταγωνιστές του και η ελληνική ναυτοσύνη θρηνεί τον κορυφαίο της καπετάνιο. Ο Γιάννης Αγγελικούσης τίμησε τη θαλασσινή παράδοση και την πατρίδα μας με κάθε τρόπο: Κατέκτησε τους ωκεανούς, υψώνοντας την γαλανόλευκη στα σκάφη του.

Μετέφερε στην Ελλάδα την έδρα των δραστηριοτήτων του, ενισχύοντας σημαντικά τη ναυτική της εκπαίδευση. Και, όταν χρειάστηκε, όπως στη διάρκεια της πρόσφατης πανδημίας, βοήθησε στη μάχη για την υγεία με αθόρυβες δωρεές. Ναυτικός και Έλληνας μέχρι το τέλος.

Παραλαμβάνοντας την σκυτάλη της προκοπής από τον πατέρα του Αντώνη, ήρωα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ιδρυτή της οικογενειακής εμπορικής αρμάδας, ο Γιάννης Αγγελικούσης και η αδελφή του Άννα κυριάρχησαν με τους στόλους τους στα κύματα του κόσμου. Το πηδάλιο του Γιάννη περνά, τώρα, στα δυνατά χέρια της μοναχοκόρης του Μαρίας. Και είναι σίγουρο ότι και η δική της πυξίδα θα δείχνει μόνο μπροστά.

Αυτές τις δύσκολες στιγμές, η σκέψη μου είναι στην οικογένεια και τους δικούς του ανθρώπους».

Βαρβιτσιώτης για τον θάνατο του εφοπλιστή Ιωάννη Αγγελικούση: Η ελληνική ναυτιλία έγινε φτωχότερη

Τα θερμά συλλυπητήρια του για τον θάνατο του εφοπλιστή Ιωάννη Αγγελικούση εκφράζει στην οικογένεια του και στους συνεργάτες του, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης.

«Ο Γιάννης Αγγελικούσης δεν ήταν απλά ο μεγαλύτερος Έλληνας εφοπλιστής. Υπήρξε πρωτοπόρος σε όλα τα επίπεδα. Με ένα μεγάλο στόλο από πανάκριβα και σύγχρονα LNG carries, που άρχισε να αποκτά από το 2003, ήταν από τους πρώτους που κατάλαβαν ότι οι θαλάσσιοι δρόμοι είναι πιο σημαντικοί από τους αγωγούς μεταφοράς αερίου. Η πίστη του στην Ελληνική σημαία ήταν μοναδική. Τα καράβια των εταιρειών του ομίλου του έφεραν με περηφάνια την γαλανόλευκη και έδιναν δουλειά σε χιλιάδες Έλληνες ναυτικούς. Η προσφορά του στην ναυτική εκπαίδευση ήταν αξιοσημείωτη, γιατί χωρίς τους δοκίμους αξιωματικούς στα καράβια δύσκολα θα μπορούσαν να υπάρχουν σήμερα χιλιάδες Έλληνες αξιωματικοί σε πλοία. Τέλος, η γενναιόδωρη προσφορά του σε κάθε ευκαιρία τόνιζε την αγάπη του στην πατρίδα. Σήμερα η Ελληνική ναυτιλία είναι φτωχότερη. Τα θερμά συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του και στους συνεργάτες του. Εύχομαι στην διάδοχο του Μαρία να συνεχίσει το έργο του», έγραψε σε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης.

———————

Ο Ιωάννης Αγγελικούσης και η συμβολή του στην ελληνική ναυτιλία

Πιο φτωχή είναι από σήμερα η ελληνική αλλά και η παγκόσμια ναυτιλία με την απώλεια του Ιωάννη Αγγελικούση ο οποίος έφυγε από την ζωή σε ηλικία 73 ετών έχοντας σταθεί άξιος συνεχιστής μεγάλων Ναυτελλήνων όπως ο Ωνάσης, ο Νιάρχος, ο Καρράς με τα πλοία του να κυματίζουν στα πέρατα των θαλασσών την ελληνική σημαία.

Είναι ο πρώτος έλληνας που πέρασε τις πύλες της Wall Street μια δεκαετία πριν από οποιονδήποτε άλλων και επί των ημερών του, η Angelicoussis Shipping Group έγινε ο ελληνόκτητος όμιλος με τον μεγαλύτερο στόλο σε αριθμό πλοίων και χωρητικότητα. Για πολλά χρόνια, υπήρξε ένας από τους δύο μεγαλύτερους ανεξάρτητους πλοιοκτήτες διεθνώς, με στόλο αξίας περίπου 10 δισ. δολαρίων

Έχει χαρακτηριστεί στυλοβάτης της ελληνικής σημαίας καθώς το 89,3% των πλοίων του φέρουν την ελληνική σημαία, συμπεριλαμβανόταν πάντα στην πρώτη δεκάδα των σημαντικότερων εφοπλιστών με πυκνές εμφανίσεις στη Lloyd’s List, ενώ συγκαταλεγόταν στους κορυφαίους του χώρου της παγκόσμιας ναυτιλίας. Υπήρξε 5ος το 2015 και 4ος το 2014 στον κόσμο, στον κατάλογο της Lloyd’s για τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στη ναυτιλία που αποτελούν τις μεγαλύτερες και ισχυρότερες προσωπικότητες που πρωταγωνίστησαν στη ναυτιλίας με τις κινήσεις που έκαναν και τις επενδύσεις τους.

Αν και βρίσκεται στην 8η θέση, είναι ο κορυφαίος πλοιοκτήτης και συναγωνίζεται κάθε φορά με ένα άλλο μεγάλο όνομα της ναυτιλίας, τον Νορβηγό Τζον Φρέντρικσεν. Όσοι προηγούνται στον κατάλογο δεν έχουν αυτή την ίδια ιδιότητα. Είναι πρόεδροι ή διευθύνοντες σύμβουλοι εταιρειών ή διεθνών οργανισμών.

Ο Γιάννης Αγγελικούσης διετέλεσε για χρόνια μέλος του ΔΣ της Ενώσεως Ελλήνων Εφοπλιστών και της Ελληνικής Επιτροπής Ναυτιλιακής Συνεργασίας του Λονδίνου (Committee).

Τον Φεβρουάριο του 2013 συστάθηκε το Ίδρυμα Αντώνιος και Ιωάννης Αγγελικούσης, το οποίο έχει να επιδείξει ένα εκτεταμένο κοινωφελές έργο. Ο σπουδαίος Έλληνας ευεργέτης και μεγάλος αρωγός της ναυτικής εκπαίδευσης της χώρας τιμήθηκε με το βραβείο Ευκράντη τον Μάρτιο του 2009

Με καταγωγή από τα Καρδάμυλα της Χίου ο Ιωάννης Α. Αγγελικούσης, συνέχισε επάξια την φήμη των ναυτικών του νησιού που έχει δώσει μεγάλα ονόματα στην ελληνική και παγκόσμια ναυτιλία .

Γεννήθηκε το 1948 στον Πειραιά, ήταν γιος του Αντώνη Αγγελικούση και της Μαρίας Παπαλιού. Αδελφή του είναι η Άννα Αγγελικούση, η οποία αποτελεί και αυτή μια από τις ισχυρές γυναίκες της ελληνικής εφοπλιστικής κοινότητας.

Ήταν παντρεμένος με την Ελισάβετ Αγγελικούση.

Φοίτησε ως μαθητής στην Ιωνίδειο Σχολή και σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ, ενώ μπήκε στον επιχειρηματικό στίβο μπαίνοντας στην εταιρεία του πατέρα του, Αντώνη Αγγελικούση, το 1973.

Ανέλαβε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Angelicoussis Shipping Group το 1989, μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Το 1992 ίδρυσε την Kristen Navigation (μετονομάστηκε σε Maran Tankers Management το 2009), η οποία ανέλαβε τη διαχείριση των tankers.

Τον Σεπτέμβριο του 2003 προχώρησε στην αγορά του πρώτου του πλοίου μεταφοράς LNG, του «Maran Gas Asclepius», ιδρύοντας τη Maran Gas Maritime, που ασχολείται με τον τομέα των υγραεριοφόρων.

Ο όμιλος Angelicoussis Shipping Group συμπεριλαμβάνει σήμερα τις εταιρείες Maran Dry Management Inc., Maran Gas Maritime και Maran Tankers Management.

Ο Γιάννης Αγγελικούσης, πρόεδρος του Angelicoussis Shipping Group Ltd διέθετε τρεις εταιρείες με στόλο αποτελούμενο από 149 πλοία, εκ των οποίων 49 φορτηγά με μέσο όρο ηλικίας τα 9 έτη, η Maran Tankers διαθέτει 54 δεξαμενόπλοια crude oil, εκ των οποίων δύο είναι υπό ναυπήγηση και η Maran Gas 46 πλοία, εκ των οποίων 36 LNG στο νερό, 9 υπό ναυπήγηση και μία πλωτή δεξαμενή αποθήκευσης LNG, γνωστή ως FSRU.

Από τα 149 συνολικά πλοία του ομίλου του, τα 126 (ποσοστό 89,3%) είναι υπό ελληνική σημαία. Διατηρώντας την ελληνική σημαία στον στόλο του στήριζε και τους Έλληνες αξιωματικούς μηχανής και γέφυρας από την περίοδο που βρίσκονταν στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού και μετέπειτα. Ήταν από τους λίγους Ελληνες εφοπλιστές που έδινε αγώνα συστηματικό για να μη χαθεί ο Έλληνας αξιωματικός και μαζί του η τεχνογνωσία που έκανε την ελληνική ναυτιλία παγκόσμια δύναμη.

Το ελληνικό νηολόγιο αριθμεί 584 πλοία άνω των 1.000 τόνων, κάτι που σημαίνει ότι τα πλοία του ομίλου Αγγελικούση αποτελούν το 21,5% του ελληνικού νηολογίου και το 40% με βάση τη χωρητικότητα του στόλου.

Αξιοσημείωτες στιγμές στην πορεία του που έδειχναν την διορατικότητά του ήταν όταν το 2000 αποφάσισε να επεκτείνει τον τομέα των tankers, με νέες παραγγελίες πλοίων Aframaxes, Suezmaxes και VLCCs και αργότερα μέσω της Maran Tankers Management που ανέλαβε το κομμάτι των tankers του ομίλου προχώρησε στις πρώτες παραγγελίες 5 πλοίων capesizes, χύδην φορτίου, από τα ναυπηγεία Hyundai Heavy Industries.

Ήταν πρωτοπόρος και στα πλοία μεταφορά LNG καθώς τον Σεπτέμβριο του 2003 προχώρησε στην αγορά του πρώτου του πλοίου μεταφοράς LNG, του Maran Gas Asclepius, ιδρύοντας παράλληλα την θυγατρική Maran Gas Maritime που ασχολείται με τον τομέα των υγραεριοφόρων. Το 2005 η Marin Gas προχώρησε και στην πρώτη παραγγελία για πλοίο LPG. Σήμερα ο όμιλος διαθέτει τον μεγαλύτερο στόλο ελληνικών συμφερόντων και έναν από τους μεγαλύτερους στο κόσμο που ανέρχεται σε 50 LNG carriers τα οποία κοστίζουν από 180 εκατ. δολάρια μέχρι και 200 εκατ. δολάρια το ένα.

Διαθέτει  επίσης και την πρώτη ελληνόκτητη πλωτή τερματική μονάδα αποθήκευσης και αεριοποίησης, γνωστή στην αγορά αυτή ως Floating Storage & Regasification Unit ή FSRU, η οποία μπορεί να λειτουργήσει και ως πλοίο.

Το κόστος ναυπήγησης του πλοίου υπολογίζεται στα 200 εκατομμύρια δολάρια και κατασκευάστηκε στις νοτιοκορεατικές γιάρδες της Daewoo Shipbuilding and Marine Engineering (DSME).

Ο όμιλος διαχειρίζεται επίσης 54 δεξαμενόπλοια, εκ των οποίων τα 26 είναι super tankers, αφού διαθέτουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν το καθένα περισσότερους από 300.000 τόνους αργού πετρελαίου σε κάθε ταξίδι.

Τα ηνία του Ομίλου αναλαμβάνει ως Chief Executive Officer του Angelicousis Group of Companies, η μοναχοκόρη του, Μαρία Αγγελικούση, η οποία έχει σπουδάσει ιατρική και εργάζεται για την «Angelicoussis Group» από το 2009, συμμετέχοντας στη λήψη όλων των σημαντικών επενδυτικών αποφάσεων, αλλά και στις καθημερινές εργασίες και των τριών εταιρειών διαχείρισης.

Ανακοίνωση Προέδρου Ε.Ε.Ε., κ. Θεόδωρου Βενιάμη

“Σήμερα χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο, έναν αγαπητό φίλο, έναν ευπατρίδη. Ο Γιάννης Αγγελικούσης υπήρξε άξιος συνεχιστής των παραδόσεων της ελληνικής ναυτιλιακής οικογένειας, και μεγαλούργησε σε ένα έντονο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον, κρατώντας πάντοτε ψηλά την σημαία της πατρίδας και αγκαλιάζοντας τους Έλληνες ναυτικούς και την ελληνική ναυτοσύνη. Διακρίθηκε διεθνώς για τις επιτυχημένες επιχειρηματικές του επιλογές και επιτεύγματα.

Ο Γιάννης θα παραμείνει για πάντα στη μνήμη μας φωτεινός φάρος μιας ναυτιλίας που στηρίζεται στον άνθρωπο και δημιουργεί για τον άνθρωπο!

Εκφράζω στην οικογένειά του, στην αγαπημένη του μοναχοκόρη Μαρία, στους οικείους του και στους συνεργάτες και εργαζόμενους στην εταιρεία του, τα βαθύτατα και ειλικρινή συλλυπητήριά μου καθώς και όλων των συναδέλφων του στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ενώσεως Ελλήνων Εφοπλιστών, που τίμησε με τη συμμετοχή του για περισσότερο από δύο δεκαετίες, αλλά και ολόκληρης της ελληνικής ναυτιλιακής οικογένειας, που θρηνεί σήμερα την απώλεια ενός από τους πιο λαμπρούς εκπροσώπους της.

Γιάννη, καλό ταξίδι!”

—————

Κυρ.Μητσοτάκης για την απώλεια του Ι.Αγγελικούση: Ο παγκόσμιος εφοπλισμός έχασε, έναν από τους πρωταγωνιστές του και η ελληνική ναυτοσύνη θρηνεί τον κορυφαίο της καπετάνιο

«Ο παγκόσμιος εφοπλισμός έχασε, σήμερα, έναν από τους πρωταγωνιστές του και η ελληνική ναυτοσύνη θρηνεί τον κορυφαίο της καπετάνιο», αναφέρει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης σε δήλωσή του για την απώλεια του Γιάννη Αγγελικούση.

«Ο Γιάννης Αγγελικούσης τίμησε τη θαλασσινή παράδοση και την πατρίδα μας με κάθε τρόπο: Κατέκτησε τους ωκεανούς, υψώνοντας την γαλανόλευκη στα σκάφη του. Μετέφερε στην Ελλάδα την έδρα των δραστηριοτήτων του, ενισχύοντας σημαντικά τη ναυτική της εκπαίδευση. Και, όταν χρειάστηκε, όπως στη διάρκεια της πρόσφατης πανδημίας, βοήθησε στη μάχη για την υγεία με αθόρυβες δωρεές. Ναυτικός και Έλληνας μέχρι το τέλος. Παραλαμβάνοντας την σκυτάλη της προκοπής από τον πατέρα του Αντώνη, ήρωα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ιδρυτή της οικογενειακής εμπορικής αρμάδας, ο Γιάννης Αγγελικούσης και η αδελφή του ‘Αννα κυριάρχησαν με τους στόλους τους στα κύματα του κόσμου. Το πηδάλιο του Γιάννη περνά, τώρα, στα δυνατά χέρια της μοναχοκόρης του Μαρίας. Και είναι σίγουρο ότι και η δική της πυξίδα θα δείχνει μόνο μπροστά. Αυτές τις δύσκολες στιγμές, η σκέψη μου είναι στην οικογένεια και τους δικούς του ανθρώπους», αναφέρει στη δήλωσή του ο πρωθυπουργός.

Kίνημα Αλλαγής για τον θάνατο του Ι. Αγγελικούση: Δυσαναπλήρωτο το κενό που αφήνει στην Παγκόσμια Ναυτιλία

«Με μεγάλη θλίψη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του εξέχοντος μέλους, όχι μόνο της Ελληνικής αλλά και της Παγκόσμιας Ναυτιλιακής κοινότητας, Γιάννη Αγγελικούση. Δυσαναπλήρωτο το κενό που αφήνει στην Παγκόσμια Ναυτιλία, την οποία υπηρέτησε πολύπλευρα για χρόνια, αγωνιζόμενος με πάθος, με όραμα και σχέδιο», αναφέρει σε δήλωσή του ο γραμματέας του Τομέα Ναυτιλίας του ΚΙΝΑΛ, Δημήτρης Ι. Διαμαντίδης και προσθέτει: «Εκ μέρους του Κινήματος Αλλαγής εκφράζω θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του».

Συλλυπητήριο Μήνυμα Αναπληρωτή Υπουργού Εξωτερικών Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη για τον θάνατο του Ιωάννη Αγγελικούση

Συλλυπητήριο μήνυμα για τον θάνατο του εφοπλιστή Ιωάννη Αγγελικούση έστειλε ο Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας του Β2 Δυτικού Τομέα Αθηνών, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, με ανάρτησή του στο Facebook.

Συγκεκριμένα, δήλωσε:

«Ο Γιάννης Αγγελικούσης δεν ήταν απλά ο μεγαλύτερος Έλληνας εφοπλιστής. Υπήρξε πρωτοπόρος σε όλα τα επίπεδα.

Με ένα μεγάλο στόλο από πανάκριβα και σύγχρονα LNG carriers, που άρχισε να αποκτά από το 2003, ήταν από τους πρώτους που κατάλαβαν ότι οι θαλάσσιοι δρόμοι είναι πιο σημαντικοί από τους αγωγούς μεταφοράς αερίου.

Η πίστη του στην Ελληνική σημαία ήταν μοναδική. Τα καράβια των εταιρειών του ομίλου του έφεραν με περηφάνια την γαλανόλευκη και έδιναν δουλειά σε χιλιάδες Έλληνες ναυτικούς. Η προσφορά του στην ναυτική εκπαίδευση ήταν αξιοσημείωτη, γιατί χωρίς τους δοκίμους αξιωματικούς στα καράβια δύσκολα θα μπορούσαν να υπάρχουν σήμερα χιλιάδες Έλληνες αξιωματικοί σε πλοία.

Τέλος η γενναιόδωρη προσφορά του σε κάθε ευκαιρία τόνιζε την αγάπη του στην πατρίδα.

Σήμερα η Ελληνική ναυτιλία είναι φτωχότερη.

Τα θερμά συλλυπητήριά μου στην οικογένειά του και στους συνεργάτες του. Εύχομαι στην διάδοχό του Μαρία να συνεχίσει το έργο του».

Γ. Πλακιωτάκης: Ο Ιωάννης Αγγελικούσης υπήρξε εμβληματική προσωπικότητα στην παγκόσμια ναυτιλία

Τα θερμά συλλυπητήριά του για τον θάνατο του εφοπλιστή Ιωάννη Αγγελικούση, εξέφρασε στην οικογένεια και τους συνεργάτες του, ο υπουργός Ναυτιλίας Γιάννης Πλακιωτάκης.

«Η ναυτιλία πενθεί έναν σπουδαίο Έλληνα. Ο Ιωάννης Αγγελικούσης υπήρξε εμβληματική προσωπικότητα στην παγκόσμια ναυτιλία, με έργο και δράση που τον έφεραν για δεκαετίες στις πρώτες θέσεις σε ολόκληρο τον κόσμο», τονίζει στη δήλωσή του ο κ. Πλακιωτάκης. Προσθέτει επίσης ότι ο Ιωάννης Αγγελικούσης υπήρξε «ταυτοχρόνως στυλοβάτης της ελληνικής σημαίας, με το 90% των πλοίων του να ταξιδεύουν με τη Γαλανόλευκη».

«Οι επιχειρηματικές του ικανότητες, η προσήλωση στην οικογένεια του, η αγάπη του για την Ελλάδα και τους ναυτικούς, αποτελούν ιστορική παρακαταθήκη και παράδειγμα για όλους μας. Θα τον θυμόμαστε πάντα με βαθύ σεβασμό και εκτίμηση για όσα προσέφερε στη ναυτιλία και την Ελλάδα» υπογραμμίζει ο υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής σε ανακοίνωσή του.

Δήλωση Υφυπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Κώστα Κατσαφάδου για την απώλεια του Γιάννη Αγγελικούση

Ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ Κώστας Κατσαφάδος έκανε την ακόλουθη δήλωση:

Η ελληνική ναυτιλία θρηνεί σήμερα μια μεγάλη απώλεια. Ο Γιάννης Αγγελικούσης, ήταν ένας ξεχωριστός Έλληνας, ένας μεγάλος πατριώτης. Άνοιξε δρόμους στο θαλάσσιο επιχειρείν και τα πλοία του με τη γαλανόλευκη ταξίδεψαν σε κάθε σημείο. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους συνεργάτες του. Είμαι βέβαιος ότι η κόρη του Μαρία στο τιμόνι του Ομίλου θα συνεχίσει το έργο και την προσφορά του στη Ναυτιλία και την Ελλάδα.

Η ανακοίνωση του Angelicoussis Shipping Group

Με αισθήματα βαθύτατης θλίψης, η Μαρία Αγγελικούση, κόρη του Ιωάννη Αγγελικούση, Προέδρου του Αngelicoussis Group of Companies, αναγγέλλει τον θάνατο του πατέρα της, νωρίτερα σήμερα, 10 Απριλίου, ο οποίος απεβίωσε ήρεμα στον ύπνο του, περιστοιχιζόμενος από τα μέλη του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος. Η απώλειά του θα είναι δυσβάσταχτη.

Ο Ιωάννης Αγγελικούσης υπέστη καρδιακό επεισόδιο στις 20 Μαρτίου και παρά την καλύτερη δυνατή ιατρική φροντίδα που του παρείχε το εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό από την Ελλάδα και το εξωτερικό, δεν μπόρεσε να ανακάμψει. Η οικογένειά του επιθυμεί να ευχαριστήσει θερμά τους ιατρούς και τους νοσηλευτές για την υποστήριξη και τη φροντίδα που του παρείχαν καθ’ όλη τη διάρκεια της νοσηλείας του.

Το σύνολο των εργαζομένων στις επιχειρήσεις της οικογένειας Αγγελικούση σε όλον τον κόσμο ενημερώθηκαν νωρίτερα σήμερα για τα θλιβερά νέα.

Η οικογένεια παρακαλεί να γίνει σεβαστή η ιδιωτικότητά της σ’ αυτή τη στιγμή του μεγάλου πένθους.

Η κόρη του Ιωάννη Αγγελικούση, Μαρία, τον διαδέχεται ως Chief Executive Officer του Angelicousis Group of Companies.

Πηγή: liberal.gr /iefimerida.gr

Ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ (Alexander Graham Bell, 3 Μαρτίου 1847 – 2 Αυγούστου 1922) ήταν Αμερικανός φυσικός με εξειδίκευση στην ακουστική και έμεινε γνωστός στην ιστορία σαν ο εφευρέτης του τηλεφώνου.

Γεννήθηκε στο Εδιμβούργο της Σκωτίας και ο πατέρας του ήταν ο Αλεξάντερ Μέλβιλ Μπελ, γνωστός ρήτορας με 200 εκδόσεις βιβλίων για τη βελτίωση της παιδείας των κωφαλάλων. Ο νεαρός τότε Μπελ και τα δύο του αδέλφια εκπαιδεύτηκαν από τον πατέρα τους για να συνεχίσουν το έργο του.Πίνακας περιεχομένων

Σπουδές, τα πρώτα χρόνια

Ο Αλεξάντερ Γκράχαμ παρακολούθησε μαθήματα στο βασιλικό γυμνάσιο του Εδιμβούργου και στη συνέχεια σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και στο πανεπιστημιακό κολέγιο του Λονδίνου. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του δίδασκε στη σχολή Σκίνερς στην κομητεία Μόρεϊ, ασκώντας τους μαθητές στη μουσική και στην σωστή έκφραση στο λόγο. Παράλληλα σπούδασε ακουστική και ξεκίνησε την επαγγελματική του δραστηριότητα σαν δάσκαλος και επιστήμονας.

Μετάβαση στον Καναδά, έρευνες, κώδικας κωφαλάλων

Το 1868 δούλευε δίπλα στον πατέρα του στο Λονδίνο έχοντας καθήκοντα επιμελητή στο πανεπιστήμιο, αλλά ο θάνατος των αδελφών του από φυματίωση κλόνισε την υγεία του και μαζί με τους γονείς του έφυγαν για την Αμερική και εγκαταστάθηκαν στο Μπράντφορντ του Οντάριο.

Δίδαξε στο πανεπιστήμιο της Βοστόνης σε θεματολογία σχετικά με τη διδασκαλία της ομιλίας των κωφαλάλων, δημιουργώντας τον κώδικα ομιλίας τους με κινήσεις των χεριών, των χειλιών και της γλώσσας. Το 1872 άνοιξε δική του σχολή όπου εκπαίδευε καθηγητές για κωφάλαλους, εκδίδοντας παράλληλα σύγγραμμα με τίτλο «Πρωτοπόρος στην ομιλία μέσω της όρασης».

Ο Μπελ έδωσε γνώσεις και έμπνευση σε ένα νεαρό επιστήμονα, κατασκευαστή μοντέλων μηχανών, τον Τόμας Γουάτσον, να πειραματιστεί στην κατασκευή μιας διάταξης που θα κατάφερνε να μεταδίδει ήχο με τη βοήθεια του ηλεκτρισμού. Οι επιστημονικές έρευνες του Μπελ σχετικά με τους κωφάλαλους εντυπωσίασαν αρκετούς και έτσι κάποιοι γονείς κωφαλάλων παιδιών αποφάσισαν να χρηματοδοτήσουν το έργο του.

Τηλέγραφος, τηλέφωνο

Τον Απρίλιο του 1903 ο Μπελ ανακάλυψε τον πολλαπλό τηλέγραφο ενώ τις πρώτες του σημειώσεις σχετικά με το τηλέφωνο τις έγραψε τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου και ένα μήνα αργότερα ξεκίνησε να γράφει σχετικά με τις προδιαγραφές του. Στις 7 Μαρτίου του 1876 το Γραφείο Ευρεσιτεχνίας των Η.Π.Α έδωσε στον Μπελ το σχετικό δίπλωμα που κατοχύρωνε τη συσκευή που μεταδίδει τον ήχο και τη φωνή τηλεγραφικώς.

Η συσκευή που χρησιμοποιήθηκε περιελάμβανε μια ελαστική μεμβράνη από σίδηρο, που βρισκόταν μπροστά από ένα σιδηρομαγνητικό πυρήνα, περιτυλιγμένο με μονωμένο αγωγό. Μια γραμμή από δυο καλώδια συνέδεε τη συσκευή αυτή με μια άλλη παρόμοια. Στη συσκευή του Μπελ η φωνή έπεφτε πάνω στη μεμβράνη και την έκανε να πάλλεται. Αυτό τον καθιέρωσε σαν τον πρώτο που εφάρμοσε τις κυματοειδείς μορφές των ηλεκτρικών ρευμάτων.

Ακολούθησαν δικαστικές αγωγές που έθεταν σε αμφισβήτηση την εφεύρεση του Μπελ αλλά ο ίδιος έμεινε ανένδοτος και υποστήριζε με πάθος την ανακάλυψη του.

Άλλες εφευρέσεις, η καταξίωση, το τέλος

Το 1877 παντρεύτηκε την κωφάλαλη πρώην μαθήτριά του Μέιμπελ Χιούμπαρντ. Οι έρευνες και οι ανακαλύψεις για τον Μπελ δεν σταμάτησαν στο τηλέφωνο. Συνέχισε τα πειράματά του σχετικά με τη μετάδοση του ήχου και έφτασε στην ανακάλυψη ενός ήχου που παράγεται με τη χρήση μίας φωτεινής δέσμης. Την εφεύρεση αυτή την ονόμασε φωτόφωνο.

Το 1880 το έργο του και οι εφευρέσεις του γίνονται γνωστές στην Ευρώπη και η Γαλλία τον τιμά με το ειδικό βραβείο Βόλτα και μεγάλη οικονομική ενίσχυση. Την ίδια χρονιά προσέγγισε το πρόβλημα της εγγραφής του ήχου με την ανακάλυψη του γραμμόφωνου. Χρησιμοποίησε δίσκους από κερί και χαρακτηριστικά στελέχη με ελεγχόμενη ταχύτητα, κατορθώνοντας να γράψει στους δίσκους αυτούς κάποιους ήχους και να τους αναπαράγει.

Με τα κέρδη που έβγαλε από τις εφευρέσεις του κατάφερε να χρηματοδοτήσει το γραφείο ερευνών Βόλτα και την Αμερικάνικη εταιρεία για τη διδασκαλία και ομιλία των κωφαλάλων.

Το 1898 διαδεχόμενος τον πεθερό του σαν πρόεδρος της Εθνικής Γεωγραφικής Εταιρείας, προώθησε πρόγραμμα σχετικό με την καταγραφή του τρόπου ζωής των κατοίκων των άγνωστων και μακρινών πολιτισμών της γης.

Στη συνέχεια ίδρυσε εταιρεία αεροπορικών πειραμάτων με τη συμμετοχή της συζύγου του, πειραματιζόμενος και ο ίδιος για τη δυνατότητα πτήσης του ανθρώπου. Κατασκεύασε 2 τεράστιους χαρταετούς και κατάφερε να σηκώσει από τη γη έναν άνθρωπο.

Αργότερα ασχολήθηκε και με άλλα ερευνητικά θέματα όπως σχετικά με την ακτινοβολία του ήλιου, την ανίχνευση διαφόρων ήχων και κατασκεύασε το 1919 ένα θαλάσσιο σκάφος με πτερύγια (υδροπτέρυγο) καταφέρνοντας να το κινήσει, τοποθετώντας 2 τεράστιες μηχανές μεγάλης ισχύος, με την πρωτοφανή ταχύτητα για την εποχή των 70 μιλίων την ώρα.

Παρότι ο Μπελ σε όλη του τη ζωή ασχολήθηκε με την ομιλία και τα προβλήματα των κωφαλάλων, ήταν πολύ ανήσυχος και ποτέ δεν σταμάτησε να ερευνά, να εφευρίσκει και να προβληματίζεται. Οι έρευνες του πάντα επικεντρώνονταν στις βασικές αρχές και τις ιδέες παρά στις εφαρμογές. Χειρόγραφα και εκατοντάδες σημειώσεις που βρέθηκαν μετά το θάνατο του αποκαλύπτουν ένα πλήθος παρατηρήσεων γραμμένων στα περιθώρια, πολλές από τις οποίες είναι άξιες μελέτης ακόμα και σήμερα.

Πέθανε στις 2 Αυγούστου του 1922 στο Κέιπ Μπρίτον Άιλαντ, στη Νέα Σκωτία του Καναδά.

Πηγή: Creative Commons Attribution/Share – http://el.wikipedia.org

Μιχαήλ Μπακούνιν: Ο «πρακτικός επαναστάτης»

Όταν το πάθος για καταστροφή μετατρέπεται σε δημιουργικό πάθος!

Τον έχουν αποκαλέσει «ρομαντικό της καταστροφής», ενώ αν πιστέψουμε τον πρωτεργάτη του ρωσικού σοσιαλισμού Αλεξάντρ Χέρτσεν, ο Μπακούνιν «ήταν ένας Κολόμβος χωρίς Αμερική, και μάλιστα χωρίς κανένα πλοίο»! Όταν λοιπόν ο ρωσικός αναρχισμός αναδυόταν ως μια ακόμα πιο εξτρεμιστική συνιστώσα στο πλαίσιο του επαναστατικού κινήματος, ο Μπακούνιν ήταν το μεγάλο του όνομα, προφήτης και θεμελιωτής ταυτόχρονα, ένας θεωρητικός τόσο γνωστός στους κύκλους του εργατικού κινήματος και των ριζοσπαστών διανοουμένων της Ευρώπης όσο και το αντίπαλο δέος του, ο Καρλ Μαρξ. Η σύγκρουση των δύο κορυφαίων μορφών της πολιτικής φιλοσοφίας φάνταζε αναπόφευκτη, με τον εξέχοντα ρώσο επαναστάτη και πολιτικό συγγραφέα να είναι διαχρονικά ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της πρώτης φάσης του αναρχικού κινήματος (του 19ου αιώνα δηλαδή).

«Δεν είμαι κομμουνιστής, γιατί ο κομμουνισμός συγκεντρώνει και απορροφά όλες τις δυνάμεις της κοινωνίας στα χέρια του κράτους», δήλωνε εμφατικά ο Μπακούνιν το 1868 στην Πρώτη Διεθνή στη Βέρνη, με τον εμβρόντητο Μαρξ να τον ακούει από τα έδρανα: ήταν η πρώτη πράξη μιας ρήξης που θα δίχαζε μια για πάντα το ευρωπαϊκό επαναστατικό κίνημα και θα κατέληγε τόσο στην αποπομπή του Μπακούνιν και των αναρχικών του από τη Διεθνή Ένωση Εργατών όσο και στο οριστικό διαζύγιο των δύο σοσιαλιστικών τάσεων.

Ο Μπακούνιν, άνθρωπος περισσότερο της πράξης και της δράσης παρά της θεωρητικής κατεύθυνσης, συμμετείχε στις λαϊκές εξεγέρσεις του Παρισιού (1848) και της Δρέσδης (1849), κερδίζοντας στα οδοφράγματα τον σεβασμό των εργατών, με την πυρετώδη δράση του εξεγερμένου αυτού αριστοκράτη να τον μετατρέπει σε κορυφαία ενσάρκωση του αναρχικού ιδεώδους…

Πρώτα χρόνια

Ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Μπακούνιν γεννιέται στις 30 Μαΐου 1814 (με το νέο ημερολόγιο) στη ρωσική επαρχία, ως γιος γαιοκτήμονα και βετεράνου διπλωμάτη. Ως γόνος αριστοκρατικής οικογένειας λοιπόν, προοριζόταν για ανώτερη στρατιωτική καριέρα, κάτι που θα τον φέρει από νωρίς στη στρατιωτική ακαδημία πυροβολικού της Αγίας Πετρούπολης. Ολοκληρώνοντας τη φοίτησή του, τοποθετείται σε πυροβολαρχία στα πολωνικά σύνορα. Ο ίδιος νιώθει ωστόσο εγκλωβισμένος στην απομονωμένη ρωσική ύπαιθρο και κλείνεται σιγά-σιγά στον εαυτό του, παραμελώντας τα στρατιωτικά του καθήκοντα. Παρά το γεγονός ότι ο διοικητής του τον λυπήθηκε και τον απάλλαξε από τις καθημερινές αγγαρείες, για τον νεαρό Μπακούνιν ο μόνος δρόμος ήταν η λιποταξία.

Κι έτσι το 1835 εγκαταλείπει το πόστο του και επιστρέφει στη γενέτειρά του, γλιτώνοντας μόλις και μετά βίας τη σύλληψη με τη μεσολάβηση των επαφών του πατέρα του. Την επόμενη χρονιά, ο Μπακούνιν θα βρεθεί στη Μόσχα και θα ριχτεί με τα μούτρα στη μελέτη του γερμανικού πνεύματος, καταφέρνοντας σιγά-σιγά να ενταχθεί στους λογοτεχνικούς κύκλους των διανοουμένων της πόλης. Για τα επόμενα πέντε χρόνια θα αφιερωθεί στην εκμάθηση των γερμανικών, για να μπορεί να διαβάζει από το πρωτότυπο Καντ, Χέγκελ και Φίχτε, πριν ριχτεί με ψυχή και καρδιά στην επαναστατική περιπέτεια…

Γυροβολιά στην Ευρώπη και φυλακίσεις

Το 1842 θα βρει τον Μπακούνιν στο Βερολίνο, όπου θα έρθει σε επαφή με το κίνημα των λεγόμενων Νέων Εγελιανών και θα δημοσιεύσει ένα από τα πρώτα του πύρινα μανιφέστα, αναγορεύοντας την εγελιανή διαλεκτική σε επαναστατικό εργαλείο. Ο λόγος του ακολουθούσε μεν την πεπατημένη του Χέγκελ, ήταν ωστόσο σαφώς πιο ριζοσπαστικός. Στο τέλος μάλιστα του εν λόγω μανιφέστου, ο Μπακούνιν συλλαμβάνει τη ρήση που θα γινόταν το διαχρονικό σλόγκαν του αναρχικού κινήματος: «Το πάθος για την καταστροφή είναι και δημιουργικό πάθος»! Ο επαναστατικός του λόγος όμως δεν έμεινε χωρίς απάντηση, καθώς του διαμηνύθηκε από τη Ρωσία να επιστρέψει άρον-άρον στη χώρα του. Η άρνηση του Μπακούνιν να επιστρέψει του στέρησε το διαβατήριό του…

Αφού πέρασε για λίγο από Βέλγιο και Ελβετία, το 1848 θα βρει τον θεωρητικό στο Παρίσι, όπου θα έρθει σε επαφή με τους γάλλους και γερμανούς σοσιαλιστές, αλλά και με πολλούς διανοούμενους εμιγκρέδες. Εκεί θα γνωρίσει τα άλλα μεγάλα ονόματα της πολιτικής πρωτοπορίας του καιρού, τον Προυντόν και τον Μαρξ, αρχίζοντας να συλλαμβάνει προοδευτικά τους όρους της κοινωνικής επανάστασης που ευαγγελιζόταν.

 Ο Μπακούνιν, άνθρωπος της δράσης, θα συμμετέχει στην παρισινή επανάσταση του 1848 και θα κάνει μια αποτυχημένη απόπειρα να οργανώσει ένα μυστικό επαναστατικό δίκτυο για τη λαϊκή εξέγερση στην Πράγα. Κατόπιν, μετακινήθηκε στα ανατολικά, με την ελπίδα να μεταδώσει τις φλόγες της επανάστασης στην Πολωνία και τη Γερμανία. Στην τελευταία θα γράψει το πρώτο του σημαντικό πολιτικό μανιφέστο, το «Κάλεσμα στους Σλάβους», καταγγέλοντας την αστική τάξη ως ξοφλημένη αντεπαναστατική δύναμη και καλώντας τον επαναστατημένο αγρότη να γίνει ο κύριος μοχλός της εξέγερσης.

Πάντα αεικίνητος, όταν θα ξεσπάσει η επανάσταση στη Δρέσδη το 1849, ο Μπακούνιν θα είναι και πάλι εκεί στα οδοφράγματα! Αυτή τη φορά βέβαια δεν θα αποφύγει τη σύλληψη: οι σαξονικές αρχές τον παραδίδουν στην Αυστρία και αφού παραμείνει για ένα διάστημα φυλακισμένος, εκδίδεται στη Ρωσία: ο Μάιος του 1851 θα τον βρει έγκλειστο σε φυλακές της Αγίας Πετρούπολης, όπου και θα συγγράψει την περίεργη και μυστηριώδη «Ομολογία» του (που πολλοί βέβαια έκαναν λόγο για επιβεβλημένη απολογία), με τον ίδιο να παραμένει έγκλειστος για τα επόμενα 6 χρόνια. Η υγεία του επιδεινώθηκε ανεπανόρθωτα από τις άθλιες συνθήκες κράτησης, έχοντας χάσει μάλιστα τα δόντια του από το σκορβούτο.

Και όταν τελικά απελευθερώθηκε το 1857, τον περίμενε η Σιβηρία! Εκεί θα παραμείνει μέχρι το 1861, όταν θα καταφέρει τελικά να αποδράσει από τον στενό κλοιό του τοπικού κυβερνήτη και θα επιβιβαστεί παράνομα σε αμερικανικό πλοίο που πήγαινε στην Ιαπωνία. Αφού παραμείνει για ένα διάστημα στον Νέο Κόσμο και δηλώσει την πρόθεσή του να πάρει την αμερικανική υπηκοότητα, θα καταλήξει τελικά πίσω στην Ευρώπη, αυτή τη φορά στην Αγγλία…

Η περίοδος της Αγγλίας και η σύλληψη του αναρχισμού

Όντας στο Λονδίνο, ο Μπακούνιν θα επανασυνδεθεί με τους ρώσους επαναστάτες ηγέτες και θα ριχτεί με τα μούτρα στη μάχη για την ελευθερία του ρωσικού και σλαβικού πληθυσμού. Δεν έχει συλλάβει ακόμα πλήρως τις αρχές της αναρχίας, αν και η επαναστατική του ζέση θα τον απομακρύνει σταδιακά από τη σκέψη των άλλων ρώσων εμιγκρέδων. Στο Λονδίνο δημοσιεύει πάντως τον «Συναγερμό της Επανάστασης», ένα από τα γνωστότερα δοκίμιά του, στο οποίο σκιαγραφεί πρώιμα τις αναρχικές του ιδέες.

Ο ακραίος αυτός ριζοσπάστης της νεότερης γενιάς των ρώσων σοσιαλιστών θα μπαρκάρει αμέσως για τη Βαλτική όταν θα ξεσπάσει η πολωνική εξέγερση στις αρχές του 1863, δεν θα καταφέρει ωστόσο να φτάσει στον προορισμό του. Αντ’ αυτού, αποβιβάζεται άκαρπος στη Σουηδία και στις αρχές του 1864 μετακινείται στην Ιταλία, όπου θα παραμείνει τα επόμενα 4 χρόνια και θα καταλήξει στις βασικές αρχές της αναρχικής θεωρίας του, την οποία θα υποστηρίξει με θέρμη για το υπόλοιπο της ζωής του…

 Η ιδέα της αναρχικής επανάστασης

Διακηρύσσοντας ότι «καμία θεωρία, κανένα σύστημα, κανένα βιβλίο δεν πρόκειται να σώσουν τον κόσμο», ο Μπακούνιν παρήγγειλε «τη διεθνή αλληλεγγύη των εργαζομένων κάθε επαγγέλματος και κάθε χώρας», δηλαδή «των εργατικών μαζών κάθε γλώσσας και κάθε έθνους». Είχε πια συλλάβει τις αρχές του οικουμενικού αναρχισμού, τις οποίες αποτύπωσε στην περίφημη μπροσούρα του «Θεός και Κράτος», απογοητευμένος καθώς ένιωσε από την αποτυχία της πολωνικής εξέγερσης.

Έτσι άρχισε να εξυφαίνει ένα περίπλοκο δίκτυο, εν μέρει αληθινό εν μέρει φανταστικό, μυστικών επαναστατικών εταιρειών, αν και η τελευταία αυτή περίοδος της ζωής του σημαδεύτηκε από την ξακουστή κόντρα του με τον Μαρξ: ήταν το 1868, εγκατεστημένος πλέον στη Γενεύη, όταν πήρε μέρος στην Πρώτη Διεθνή, μια ομοσπονδία κομμάτων της εργατικής τάξης, με τη θεωρητική του ρήξη με τον Μαρξ να αποκαλύπτεται στις πλήρεις διαστάσεις της.

Το πράγμα θα κλιμακωνόταν στο συνέδριο του 1872 στη Χάγη, όπου ο Μαρξ θα καταφέρει να πείσει άπαντες για τη διαγραφή του Μπακούνιν και των αναρχικών του από τη Διεθνή! Δύο από τα μείζονα κείμενα του Μπακούνιν, η «Κνουτογερμανική Αυτοκρατορία και η Κοινωνική Επανάσταση» (1871) και το «Κρατισμός και Αναρχία» (1873) αντανακλούν άμεσα τη σύγκρουσή του με τον Μαρξ. Και βέβαια ο αναρχισμός του Μπακούνιν πήρε την τελική του μορφή ως αντίθεση στον κομμουνισμό του Μαρξ…

Τελευταίες περιπέτειες

Ο διανοητής Μπακούνιν δεν ήταν όμως συστηματικός φιλόσοφος, αφήνοντας πολλές από τις θέσεις του ημιτελείς, κι αυτό γιατί θεωρούσε τον εαυτό του πρακτικό επαναστάτη και «όχι φιλόσοφο ούτε εφευρέτη συστημάτων όπως ο Μαρξ». Αρνιόταν να αναγνωρίσει την ύπαρξη προκαθορισμένων ιστορικών νόμων και πίστευε αντίθετα ότι οι άνθρωποι διαμορφώνουν οι ίδιοι τη μοίρα τους: «Δεν πιστεύω σε κανένα σύστημα, είμαι ένας κυνηγός της αλήθειας», συνήθιζε να λέει. Πάντα ωστόσο κατέληγε στην ίδια σταθερά, την απόρριψη κάθε μορφής εξουσίας και επιβολής, και αυτή είναι η πυρηνική σύλληψη του αναρχικού πιστεύω του Μπακούνιν.

Τα τελευταία χρόνια του, τα οποία τα πέρασε πάμφτωχος στην Ελβετία, ο Μπακούνιν κυκλοφόρησε πολλές προκηρύξεις, σχεδιάζοντας πάντα μυστικές επαναστατικές οργανώσεις. Η υγεία του επιδεινωνόταν βέβαια μέρα με τη μέρα, τα οικονομικά του προβλήματα οξύνονταν και η επιβίωση αυτού και της συζύγου του εξαρτιόταν πια αποκλειστικά από τη γενναιοδωρία των λιγοστών φίλων του. Ποτέ όμως δεν έχασε την ικανότητά του να ανανεώνει τις επαναστατικές του πεποιθήσεις!

 Παρά την κάκιστη κατάσταση της υγείας του, συμμετείχε σε άλλη μια εξέγερση, αυτή τη φορά στην Μπολόνια, επέστρεψε ωστόσο για άλλη μια φορά απογοητευμένος στην Ελβετία και εγκαταστάθηκε στο Λουγκάνο και αργότερα τη Βέρνη. Ο Μιχαήλ Μπακούνιν δεν έπαψε ποτέ να δραστηριοποιείται στο ριζοσπαστικό κίνημα της Ευρώπης, μια πορεία που ανέκοψε μόνο ο θάνατος, σε νοσοκομείο της Βέρνης την 1η Ιουλίου 1876.

Ο Πιοτρ Κροπότκιν σημείωσε κάποτε ότι η τεράστια επίδρασή του στους ριζοσπαστικούς κύκλους οφειλόταν περισσότερο στην επιρροή που ασκούσε ο Μπακούνιν ως μια «ηθική προσωπικότητα παρά ως μια πνευματική αυθεντία». Του πιστώνεται εξάλλου ότι προέβλεψε ήδη από το 1873 με ακρίβεια τη λεγόμενη «δικτατορία του προλεταριάτου», με τη σταλινική περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης να τον δικαιώνει ιστορικά.  Ο συναγωνιστής του στην εξέγερση της Δρέσδης, ο διαπρεπής μουσικός Ρίχαρντ Βάγκνερ, έλεγε για τον Μπακούνιν: «Οτιδήποτε τον αφορούσε ήταν εκπληκτικό, ήταν γεμάτος πρωτόγονη ορμή και δύναμη», ενώ ο σοσιαλιστής πιονέρος Αλεξάντερ Χέρτζεν δεν έκρυβε τον θαυμασμό του, παρά τις θεωρητικές έριδες: «Αυτός ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε κάτω από ένα συνηθισμένο άστρο, αλλά κάτω από έναν κομήτη»…

Πηγή: newsbeast.gr

Σχετικά Θέματα

Σημαντικά θέματα που πρέπει να δεις

Ιδέες και Προτάσεις!

Προτεινόμενα
ΕΠΙΛΟΓΕΣ
Δείτε Ακόμη
Scroll to Top

Φόρμα Καταγγελίας