Νέα Ειδήσεις - Αυτοδιοικητικά, δήμοι, περιφέρειες, υπουργείο εσωτερικών,υπουργεία,δημοτικά έργα,δράσεις δήμων,εσπα,ταξίδια,πολιτιστικά,πολιτισμός,ενημέρωση,περιβάλλον,υγεία,ειδήσεις,Showbiz,οτα,λαϊκές αγορές,γειτονιές,πολιτικοί,πρόσωπα,συνεντεύξεις,κοινωνικά,αμεα,περίεργα

21 Απριλίου, 2024 08:54

Search
Close this search box.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ - ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Γιώργος Ιωακειμίδης: «Οι πολίτες ξέρουν αν έχεις ενέργεια και αντιλαμβάνονται αν μπορείς να προσφέρεις  σε αυτούς… Η Περιφέρεια Αττικής θα πρέπει να λειτουργεί δημοκρατικά και αξιοκρατικά.»… Μιλά στην δημοσιογράφο Έφη Γιοβάνου,  για τα κακά και τα καλά της αυτοδιοίκησης, για τον Νίκο Χαρδαλιά και την μέχρι σήμερα διοίκησή του, για το όραμά του για την Αττική και για τους λόγους που τον ώθησαν να αλλάξει θέση από τον αγαπημένο του Δήμο  στην Περιφέρεια Αττικής… (Συνέντευξη στην Έφη Γιοβάνου)

—————-

Η μεγαλύτερη των 44 χρόνων θητεία του στην αυτοδιοίκηση και 29 χρόνων στην θέση του δημάρχου,  τον φέρνουν δικαίως στην θέση του   πατριάρχη της Ελληνικής Αυτοδιοίκησης. Πρώην, πλέον, δήμαρχος Αγίου Ιωάννη Ρέντη – Νίκαιας  και τώρα επικεφαλής της παράταξης «Αττικός Κύκλος Συνεργασίας και Εμπιστοσύνης» στην Περιφέρεια Αττικής, είναι ο επικεφαλής της μείζονoς αντιπολίτευσης απέναντι  από την διοίκηση του Νίκου Χαρδαλιά…

Ο Γιώργος Ιωακειμίδης θεωρείτε και είναι αυτή  την χρονική στιγμή, ο Πατριάρχης της ελληνικής αυτοδιοίκησης, αφού την υπηρετεί   από το 1982, έτος κατά το οποίο εκλέχθηκε για πρώτη φορά  σύμβουλος στον δήμο Ρέντη, αναλαμβάνοντας μάλιστα  στην ηλικία  των 29 ετών την θέση του Προέδρου του Δημοτικού συμβουλίου… Το 1994 εκλέχθηκε για πρώτη φορά δήμαρχος του Δήμου Αγίου Ιωάννη Ρέντη και στην συνέχεια δήμαρχος του Καλλικρατικού Δήμου Αγίου Ιωάννη Ρέντη – Νίκαιας, βιώνοντας  στην θέση του δημάρχου  για 28 χρόνια, εξ’ού και το προσωνύμιό του «Πατριάρχης της Αυτοδιοίκησης»…

Ποιος είναι…

Ο Γιώργος Ιωακειμίδης κατάγεται από τον Πόντο και γεννήθηκε στον Πειραιά.

Αποφοίτησε από την Ιωνίδειο Πρότυπο Σχολή, συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και συγκεκριμένα στην Σχολή Πολιτικών Μηχανικών.

Εργάστηκε για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια στον ιδιωτικό τομέα διατηρώντας Τεχνικό Γραφείο Μελετών με ιδιαίτερη ενασχόληση σε θέματα δυναμικής και αντισεισμικών.

Παράλληλα ανέπτυξε σημαντική ακαδημαϊκή και ερευνητική δραστηριότητα. Διετέλεσε Επιστημονικός Συνεργάτης στην Έδρα Αντισεισμικής Τεχνολογίας του ΕΜΠ ενώ από το 1981 έως το 1994, δίδασκε ανελλιπώς στο Εργαστήριο Αντισεισμικής Τεχνολογίας.

Διετέλεσε μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής «Αντισεισμικής Μηχανικής» του Τεχνικού Επιμελητηρίου της Ελλάδος καθώς και της Εθνικής Αντιπροσωπείας του προγράμματος UNESCO/UNDP με θέμα: «Μείωση σεισμικού κινδύνου στα Βαλκάνια». Συμμετείχε ως εισηγητής σε πολλά Συνέδρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το 1999 μετέβη στην Τουρκία μετά το φονικό σεισμό με ομάδα ειδικών για την υποστήριξη και παροχή τεχνογνωσίας σε  θέματα Αντισεισμικής Προστασίας και Αυτοδιοίκησης.

Προέρχεται από τον χώρο της Ανανεωτικής Αριστεράς. Υπήρξε μέλος του Ρήγα Φεραίου, του ΚΚΕ Εσωτερικού και αργότερα της ΔΗΜΑΡ.

Το 1982 κατέβηκε για πρώτη φορά στις Δημοτικές Εκλογές και εξελέγη Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.

Από το 1994 μέχρι και σήμερα, 29 χρόνια μετά, εκλεγόταν συνεχόμενα Δήμαρχος Αγ. Ι. Ρέντη  και στη συνέχεια Νίκαιας- Αγ. Ι. Ρέντη, πετυχαίνοντας μάλιστα εντυπωσιακά ποσοστά στις εκλογικές αναμετρήσεις- τέσσερεις φορές έχει εκλεγεί από τον Α’ γύρο με ποσοστά μεγαλύτερα από 60%.

Διετέλεσε για περισσότερα από 20 χρόνια Πρόεδρος και μέλος όλων σχεδόν των επιτροπών της ΚΕΔΕ και των Διοικητικών Συμβουλίων της, της ΕΕΤΑΑ και του Δ.Σ. του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης (ΕΚΔΔΑ) καθώς και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Αττικής (ΠΕΔΑ).

Για περισσότερα από 20 χρόνια είναι συνεχώς μέλος της 5μελούς Εθνικής αντιπροσωπείας της ΚΕΔΕ στην Ένωση Δήμων και Περιφερειών Ευρώπης (CERM) και στο Κογκρέσο Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών (C.L.R.A.E.) του Συμβουλίου της Ευρώπης και υπεύθυνος για την Επιτροπή Τρεχουσών Υποθέσεων.

Στις εκλογές  του 2023 για την Περιφέρεια Αττικής, συμμετείχε ως επικεφαλής του συνδυασμού «Αττικός Κύκλος Συνεργασίας και Εμπιστοσύνης»  έλαβε15,53%  παίρνοντας 12 έδρες και  καταλαμβάνοντας την 2η θέση,  με πρώτο τον συνδυασμό του Νίκου Χαρδαλιά «Αττική Μπροστά» που πήρε  το 46,74%  των ψήφων και 51 έδρες στο Περιφερειακό Συμβούλιο…

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι δεξιοτέχνης στo να αναβάλλει δικαστήρια που τον αφορούν, αλλά δύο υποθέσεις που στοχοποιούν τον πρώην πρόεδρο και τoν κύκλο του δείχνουν ότι η εμπειρία μπορεί να είναι σκληρή και ταπεινωτική, γράφει σε άρθρο του ο Στίβεν Κόλινσον στο CNN.

Οι δικηγόροι του Τραμπ δήλωσαν τη Δευτέρα ότι δεν μπορεί να εξασφαλίσει εγγύηση για να καλύψει ένα πρόστιμο εναντίον του ύψους σχεδόν μισού δις  δολαρίων σε μια υπόθεση απάτης στη Νέα Υόρκη, ενώ ο ίδιος θα ασκήσει έφεση.

Η παραδοχή αυτή αποτελεί πλήγμα για έναν πρόεδρο που έχτισε το εμπορικό του σήμα στη δύναμη και το μέγεθος της περιουσίας του «The Art of the Deal». Και εγείρει την πιθανότητα η έλλειψη μετρητών του να επιδεινώσει την αυξανόμενη προσωπική και προεκλογική οικονομική κρίση.

Ο Πίτερ Ναβάρο, ο πρώην οικονομικός σύμβουλος του Τραμπ, οδεύει προς τη φυλακή, αφού απέτυχε στην έκκλησή του προς το Ανώτατο Δικαστήριο να τον απαλλάξει από τη φυλάκιση, ενώ άσκησε έφεση κατά της καταδίκης του για περιφρόνηση του Κογκρέσου για έγγραφα και καταθέσεις σχετικά με την προσπάθεια του Τραμπ να ανατρέψει τις εκλογές του 2020.

Αμφότερες οι υποθέσεις προσφέρουν ένα μάθημα για τις πιθανές συνέπειες της κουλτούρας της παραβίασης των κανόνων και της αίσθησης που διαπερνά τον κόσμο του Τραμπ ότι ο νόμος είναι κάτι που ισχύει για άλλους ανθρώπους.

Δείχνουν επίσης ότι, ενώ η περιφρόνηση των νόμων και των εθίμων μπορεί να αποτελέσει ισχυρό πολιτικό εργαλείο για τον πρώην πρόεδρο και τους συμβούλους του, τα αποτελέσματα των διώξεων που έχουν σχεδιαστεί για την επιβολή αυστηρότερων κωδίκων συμπεριφοράς μπορούν να επιφέρουν οδυνηρές νομικές συνέπειες ανεξαρτήτως πολιτικής.

Στην περίπτωση του Ναβάρο, η κατάστασή του ως 74χρονου που ετοιμάζεται για την τρομακτική προοπτική της φυλακής αναδεικνύει κάποτε το τίμημα της αφοσίωσης στον Τραμπ και τη μέθοδο του πρώην προέδρου να μετατρέπει κάθε νομική πρόκληση σε πολιτική υπόθεση για να ενισχύσει τους στόχους του.

Πηγή: liberal.gr

«Η δύναμη της κυβέρνησης είναι η αξιοπιστία του πρωθυπουργού και συνολικά της κυβέρνησης!»
Ο κ. Μαρινάκης ως σημείο αναφοράς και «φωνή» γνωστοποίησης των επιμέρους δράσεων, πολιτικών, στρατηγικών και εν γένει δράσεων της κυβέρνησης, σημειώνει πως η Ελλάδα έχει μετατραπεί από το «μαύρο πρόβατο της Ευρώπης» σε μια κανονική χώρα που καταφέρνει να κατατάσσεται στις πρώτες θέσεις των κρίσιμων δεικτών.
Ο πρωθυπουργός αποτελεί το ισχυρό «χαρτί» της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, καθώς – μεταξύ άλλων – ο υψηλός βαθμός αξιοπιστίας του αξιοποιείται ως «δάνειο» προς και από το σύνολο της κυβέρνησης, όπως εκτιμά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, σε συνέντευξή του στο STARTUPPER MAG.
Παράλληλα, ο κ. Μαρινάκης ως άλλο σημείο αναφοράς και «φωνή» γνωστοποίησης των επιμέρους δράσεων, πολιτικών, στρατηγικών και εν γένει δράσεων της κυβέρνησης, σημειώνει πως η Ελλάδα έχει μετατραπεί από το «μαύρο πρόβατο της Ευρώπης» σε μια κανονική χώρα που καταφέρνει να κατατάσσεται στις πρώτες θέσεις των κρίσιμων δεικτών. Υποστηρίζει, πως απαιτείται μεγαλύτερη επιμονή στην ταχύτητα υλοποίησης των σημαινόντων αλλαγών, από τη νομοθέτηση στη λειτουργική εφαρμογή. Θεωρεί δε, το 2024 έτος-ορόσημο για την πραγματοποίηση μεγάλων τομών και αλλαγών τις οποίες έχει ανάγκη ο τόπος.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σταχυολογεί την εισαγόμενη ακρίβεια, τις δυσλειτουργίες που υφίστανται στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ), αλλά και την εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών με την εφαρμογή του νόμου και την καταπολέμηση της παραβατικότητας σε όλες της τις εκφάνσεις της, ως τα TOP-3 ζητήματα άμεσου ενδιαφέροντος τα οποία ορθώνονται ως άμεσες προκλήσεις για την κυβέρνηση, ζητώντας «εδώ και τώρα» αποτελεσματική αντιμετώπισή τους. Μάλιστα, προτείνει και συγκεκριμένες λύσεις!
STARTUPPER MAG: Πώς διαμορφώνεται η έννοια της πολιτικής επικοινωνίας σήμερα; Ποιο το περιεχόμενό της και πόσο έχει μεταβληθεί στον πυρήνα ή τους βασικούς πυλώνες στους οποίους στηρίζεται, σήμερα, σε σχέση με το κοντινό παρελθόν;
Παύλος Μαρινάκης: Η χώρα βίωσε τα προηγούμενα χρόνια παρατεταμένες κρίσεις. Την ίδια περίοδο είχαμε παράλληλα έξαρση του λαϊκισμού, με τα «εύκολα συνθήματα» και την άνοδο εκείνων που έταζαν τα πάντα στους πάντες. Οι αυταπάτες, όμως, κατέρρευσαν γρήγορα. Ο κόσμος κατάλαβε ότι τα εύκολα, μεγάλα λόγια δεν παράγουν κανένα αποτέλεσμα. Και περάσαμε σε μια διαφορετική εποχή.
Σήμερα, οι πολίτες, πιο ώριμοι πια από την επώδυνη κρίση που βιώσαμε, αξιώνουν έναν σύγχρονο πολιτικό λόγο, που τεκμηριώνεται με πραγματικά στοιχεία και παράγει μετρήσιμα αποτελέσματα. Επομένως, όσο πιο ενημερωμένος είσαι, όσο αυτά που λες συνδυάζονται με πράξεις και με απτό έργο, τόσο περισσότερο σε εμπιστεύονται οι πολίτες και σε ακούει ο κόσμος. Άρα, η πολιτική επικοινωνία πρέπει να συμβαδίζει με την παραγωγή έργου και με την αλήθεια. Οφείλει, βεβαίως, να συμβαδίζει και με την εποχή. Να αξιοποιεί, δηλαδή, μεν, τα παραδοσιακά εργαλεία, αλλά και να κοιτάζει μπροστά. Να επενδύει με τον βέλτιστο τρόπο στα νέα μέσα που κερδίζουν διαρκώς έδαφος στην πολιτική επικοινωνία, όπως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πάντοτε, όμως, με σύνεση και με μέτρο. Δεν θα αποφύγω το κλισέ και θα πω το τετριμμένο: «Κάνοντας χρήση και όχι κατάχρηση των νέων ψηφιακών εργαλείων».
STARTUPPER MAG: Πόσο σας έχει βοηθήσει το γεγονός ότι εξ επαγγέλματος είστε δικηγόρος; Υπάρχουν κοινά σημεία / συνάφεια με τα καθήκοντα του κυβερνητικού εκπροσώπου;
Παύλος Μαρινάκης: Αμέσως μετά τις σπουδές μου ξεκίνησα άσκηση και μάχιμη δικηγορία και ειδικά στο ποινικό δίκαιο. Έτσι, είχα πάντοτε στο μυαλό μου ότι πρέπει να πείσω το δικαστήριο και να αναπτύσσω τα επιχειρήματα με μια επαγωγική ακολουθία, που να καταλήγει σε ένα καθαρό συμπέρασμα. Προφανώς, η ιδιότητα του δικηγόρου και η μετέπειτα εμπειρία μου στις δικαστικές αίθουσες αποδείχτηκαν πολύ χρήσιμα εφόδια για να ανταποκριθώ στα δύσκολα καθήκοντα του κυβερνητικού εκπροσώπου μετά την τιμή που μου έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να με εμπιστευθεί για αυτή την πολύ σημαντική θέση. Αυτό, όμως, που αποδείχτηκε ιδιαίτερα σημαντικό ήταν το γεγονός ότι μέσα από τη δουλειά μου ως δικηγόρος, βίωσα όλες τις δυσκολίες και ένιωσα όλες τις αγωνίες ενός νέου ανθρώπου, που αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια του και να στήσει τη δική του δουλειά. Έτσι, αναγνωρίζω τα καθημερινά προβλήματα που απασχολούν τους συνομήλικούς μου και μπορώ να προτείνω κι εγώ λύσεις.
STARTUPPER MAG: Εάν σας ζητούσαν να προβείτε σε ένα «άτυπο» SWOT (Strengths, Weaknesses, Opportunities, Threats) Analysis της κυβέρνησης σήμερα, τι θα περιλάμβανε κάθε μία από τις προαναφερθείσες τέσσερις (σ.σ. S.W.O.T) θεματικές κατηγορίες;
Παύλος Μαρινάκης: Η δύναμη της κυβέρνησης είναι η αξιοπιστία του πρωθυπουργού και συνολικά του κυβερνητικού επιτελείου. Μια αξιοπιστία που επιβραβεύθηκε και αποτυπώθηκε σε μια μεγάλη εμπιστοσύνη των πολιτών στις εθνικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου. Και παρά το γεγονός ότι έχουμε μια αντιπολίτευση ακραίας ρητορικής η οποία παρουσιάζει μια χώρα υπό κατάρρευση, έχουμε καταφέρει τα τελευταία 4 χρόνια να μετατρέψουμε την Ελλάδα από το «μαύρο πρόβατο της Ευρώπης» σε μια κανονική χώρα που καταφέρνει να κατατάσσεται στις πρώτες θέσεις των κρίσιμων δεικτών.
Η ανεργία πλέον έχει επιστρέψει σε μονοψήφιο ποσοστό, στα επίπεδα προ της κρίσης. Ο πληθωρισμός κυμαίνεται σημαντικά κάτω του ευρωπαϊκού μέσου όρου, οι άμεσες ξένες επενδύσεις καταγράφουν ρεκόρ 20ετίας, το δημόσιο χρέος μειώνεται με τον ταχύτερο ρυθμό που σημειώνεται στην Ευρωζώνη, οι εξαγωγές φτάνουν το 49% του ΑΕΠ και πετυχαίνουμε τον 3ο υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης στην Ευρωζώνη, πολύ μεγαλύτερο από το μέσο όρο.
Βεβαίως, δεν είναι όλα τέλεια, ούτε είναι όλα καλώς καμωμένα. Οι πολλές στρεβλώσεις που δεν αφήνουν να εφαρμοστεί αποτελεσματικά ο νόμος είναι ένα πεδίο στο οποίο πρέπει να επιμείνουμε περισσότερο. Ειδικά σε μια περίοδο, που η απουσία αξιόπιστης αντιπολίτευσης, μεγαλώνει τις προσδοκίες για τα αποτελέσματα της δικής μας πολιτικής. Επομένως, θα έλεγα ότι χρειάζεται μεγαλύτερη επιμονή στην ταχύτητα υλοποίησης των μεγάλων αλλαγών, από τη νομοθέτηση στη λειτουργική εφαρμογή. Αυτό περιμένουν από εμάς οι πολίτες και έτσι αντιλαμβανόμαστε και εμείς την ευθύνη της μεγάλης εμπιστοσύνης των πολιτών.
Αναφορικά, τώρα, με τις ευκαιρίες, θα σας έλεγα ότι έχουμε μπροστά μας μια ιστορική ευκαιρία, πρωτόγνωρη στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, στην οποία για δεκαετίες κυριάρχησαν μύθοι και ιδεοληψίες. Μύθοι που την περίοδο 2015-2019 γκρεμίστηκαν με πάταγο. Το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς αποδείχθηκε ένα κακόγουστο ανέκδοτο, ενώ κατάρρευσαν ιδεοληψίες, όπως ότι η εφαρμογή του νόμου είναι δεξιά πολιτική, ή ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια απειλούν τη δημόσια εκπαίδευση. Επομένως, θεωρώ αυτός είναι ο χρόνος, αυτή είναι η ευκαιρία να κάνουμε μεγάλες τομές και αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος.
Το ιστορικό περιβάλλον, βεβαίως, μπορεί να είναι κατάλληλο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το τοπίο είναι ανέφελο. Η κλιματική κρίση με την οποία είμαστε ήδη αντιμέτωποι έχει εξελιχθεί σε μια οξεία κλιματική κρίση, με ακραία σε ένταση και διάρκεια φαινόμενα. Αυτά τα φαινόμενα, τα οποία βιώσαμε έντονα στον Έβρο και τη Θεσσαλία το περασμένο καλοκαίρι και είναι πιθανό να βιώσουμε ξανά σε μεγαλύτερη ή μικρότερη ένταση ανάλογες απειλές, μας υποχρεώνουν σε μια διαρκή αξιολόγηση και συνεχή ιεράρχηση των προτεραιοτήτων σε σχέση με τους διαθέσιμους πόρους. Ενώ παράλληλα, είμαστε αντιμέτωποι με άλλες εξωγενείς και απρόβλεπτες κρίσεις, όπως ο πόλεμος που μαίνεται στην καρδιά της Ευρώπης και η κρίση στη Μέση Ανατολή, που πυροδοτούν νέες αβεβαιότητες στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον, προκαλώντας τα αποτελέσματα που όλοι βιώνουμε: την ενεργειακή κρίση, την ακρίβεια, τα υψηλά επιτόκια κ.ο.κ.
STARTUPPER MAG: Ποια είναι τα TOP-3 ζητήματα / τομείς που κρίνονται ως άμεσου ενδιαφέροντος προκειμένου η κυβέρνηση να τα αντιμετωπίσει με αποτελεσματικότητα, έτσι ώστε να ικανοποιήσει έτι περαιτέρω τους πολίτες; Κατά το αμέσως προσεχές διάστημα, λ.χ. σε χρονικό ορίζοντα 6μήνου, ποιους τομείς έχει προτεραιοποιήσει η κυβέρνηση προκειμένου να προβεί σε αναγκαίες αλλαγές / βελτιώσεις / δράσεις / πολιτικές, ώστε να διαφοροποιήσει το status quo που ισχύει σε αυτούς (σ.σ. τομείς);
Παύλος Μαρινάκης: Δεν θα μπορούσα να μην ξεκινήσω από την εισαγόμενη ακρίβεια που αποτυπώνεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, αποτυπώνεται στην καθημερινότητα των νοικοκυριών και είναι, όντως, το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες πολίτες. Η πολιτική μας βασίζεται σε τρεις άξονες:
Πρώτον, στην αύξηση των εισοδημάτων των πολιτών, με μόνιμες αυξήσεις εισοδημάτων για όλους. Τον Δεκέμβριο περισσότεροι από 660.000 δημόσιοι υπάλληλοι θα δουν αυξήσεις πάνω από 10%, τις επόμενες ημέρες οι συνταξιούχοι θα εισπράξουν τις συντάξεις Ιανουαρίου αυξημένες κατά 3% και, επιτέλους, οι τριετίες ξεπαγώνουν από 1/1/2024 για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους. Όλες αυτές οι πρωτοβουλίες είναι μόνιμες παρεμβάσεις που αυξάνουν το διαθέσιμο εισόδημα θα μείνουν στους πολίτες ακόμα και όταν η κρίση ακρίβειας υποχωρήσει.
Δεύτερος άξονας είναι οι πρωτοβουλίες όπως η «μόνιμη μείωση τιμής» κατά 5% για τουλάχιστον 6 μήνες που συμπληρώνουν προηγούμενες δράσεις του υπουργείου Ανάπτυξης, όπως το καλάθι του νοικοκυριού. Τρίτος άξονας είναι οι έλεγχοι. Έχουν ήδη διενεργηθεί πάνω από 21.000 έλεγχοι σε όλη την εφοδιαστική αλυσίδα και έχουν επιβληθεί πρόστιμα άνω των 10 εκατομμυρίων ευρώ, που οδήγησαν τελικά σε μείωση των τιμών έως 25%.
Δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα θεωρώ τις δυσλειτουργίες που ακόμα υφίστανται στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Η βούληση της κυβέρνησης είναι να ενισχύσει το σύστημα υγείας με στοχευμένες παρεμβάσεις στο προσωπικό και τις υποδομές του συστήματος. Στο πλαίσιο του Ταμείου Ανάκαμψης ήδη υλοποιούμε ένα ευρύ πρόγραμμα ανακαίνισης Κέντρων Υγείας και νοσοκομείων και τον εκσυγχρονισμό των Τμημάτων Επειγόντων Περιστατικών, ενώ από το σύνολο των 20.000 εγκεκριμένων προσλήψεων τακτικού προσωπικού το μεγαλύτερο μέρος κατευθύνεται στη υγεία και την κλιματική κρίση, με 6.500 προσλήψεις στο υπουργείο Υγείας.
Τρίτη μεγαλύτερη πρόκληση είναι η εμπέδωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών με την εφαρμογή του νόμου και την καταπολέμηση της παραβατικότητας σε όλες της τις εκφάνσεις.
Σε αυτή την κατεύθυνση, ήδη υλοποιείται η δέσμευση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για την επιστροφή 2.500 αστυνομικών από τη φύλαξη στόχων σε υπηρεσίες πρώτης γραμμής, στους δρόμους και τις γειτονιές που κινούνται και ζουν οι πολίτες. Παράλληλα, έχει συσταθεί ομάδα εργασίας για το σχέδιο εγκατάστασης 750 καμερών και έχει μπει σε εφαρμογή μια σειρά δράσεων ώστε να βελτιωθεί η κίνηση στο Λεκανοπέδιο αλλά και η οδική ασφάλεια.
STARTUPPER MAG: Στην απονομή των βραβείων στα Startupper Awards 2023 απευθυνόμενος στους νικητές των βραβείων είπατε ότι στόχος είναι η ανακοίνωση λιγότερων φόρων και περισσότερων ψηφιακών υπηρεσιών για μεγαλύτερη ευκολία. Τι σχεδιάζετε για το μέλλον προς αυτήν την κατεύθυνση;
Παύλος Μαρινάκης: Και στις δύο κατευθύνσεις που αναφέρατε, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη πετυχαίνει κάθε μέρα και μια μικρή ή μεγάλη νίκη.
Όπως ανακοινώθηκε από το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, ήδη τέθηκε πριν από λίγες ημέρες σε εφαρμογή ο «ψηφιακός βοηθός» στο gov.gr που βάζει το Δημόσιο στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, κάνοντας την πρόσβαση των πολιτών στις 1.602 ψηφιακές υπηρεσίες του Δημοσίου, ακόμα πιο απλή και ακόμα πιο φιλική. Στόχος μας είναι να βελτιώνουμε καθημερινά την εμπειρία των πολιτών στην επαφή τους με το Δημόσιο και -στο τέλος της τετραετίας- να έχουμε ψηφιοποιήσει το σύνολο των διαδικασιών του Δημοσίου.
Και όσο αυξάνουμε τις ψηφιακές υπηρεσίες, συνεχίζουμε να μειώνουμε ή να καταργούμε φόρους. Σε συνέχεια των περισσότερων από 50 φορολογικούς συντελεστές που καταργήσαμε ή μειώσαμε την προηγούμενη τετραετία, ήδη ψηφίσαμε τη μείωση κατά 50% του τέλους επιτηδεύματος για όλους τους επαγγελματίες και την πλήρη κατάργηση σε ορίζοντα διετίας.
Παράλληλα, αυξάνουμε το αφορολόγητο για τις οικογένειες με παιδιά κατά 1.000 ευρώ για κάθε παιδί, και μονιμοποιούμε τους μειωμένους συντελεστές ΦΠΑ για μια σειρά προϊόντων και υπηρεσιών, όπως οι μεταφορές, τα γυμναστήρια, οι σχολές χορού και τα προϊόντα που σχετίζονται με τις υπηρεσίες υγείας.
Επομένως, δικαιώνουμε στην πράξη αυτό που λέμε ότι, «όσο κυβερνούν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία, θα ακούτε -πάντοτε λελογισμένα- για καταργήσεις ή μειώσεις φόρων», γιατί έτσι πιστεύουμε ότι μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικότερα η επιχειρηματικότητα και να αποδώσει καλύτερα η ελληνική οικονομία.
STARTUPPER MAG: Σε επίπεδο κυβέρνησης παρατηρείται μια μορφή «αστάθειας» ή ανομοιογένειας σε επίπεδο ενημέρωσης και προβολής δράσεων, ενεργειών, πρωτοβουλιών και της εν γένει παραγωγής έργου ανά υπουργείο. Άλλα εμφανίζονται ιδιαίτερα συνεπή, όσο και… λαλίστατα, τη στιγμή κατά την οποία έτερα παραμένουν -περίπου- σιωπηλά. Υπάρχει κάποια σκέψη ώστε η περισσότερο συνεπής προβολή και προώθηση του συνολικότερου κυβερνητικού έργου να κεντρικοποιηθεί με τη δική σας υπηρεσία ενημέρωσης να κατέχει τον ρόλο συντονιστή και αυτού που θα αναλάβει τη χάραξη μιας συνολικότερης στρατηγικής προσέγγισης, στην οποία θα συμπεριλαμβάνεται το σύνολο της κυβέρνησης, ανά τομέα δραστηριοποίησης; Πόσο λειτουργικό κρίνετε πως είναι το σημερινό σχήμα που ακολουθείται τόσο σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης, όσο και από την πλευρά των υπουργείων;
Παύλος Μαρινάκης: Κάθε υπουργείο προβάλλει τις δράσεις του και τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει. Η δική μας αποστολή -μέσω των ενημερώσεων των πολιτικών συντακτών- είναι να προβάλλουμε και να αναδεικνύουμε το κυβερνητικό έργο που παράγεται και τις δράσεις που προγραμματίζονται.
Σε απόλυτη συνεργασία με τους καθ’ ύλην αρμόδιους υπουργούς ή υφυπουργούς και τα κυβερνητικά στελέχη, κάθε φορά προσπαθώ να παρουσιάσω τις νομοθετικές πρωτοβουλίες, αλλά και τα αποτελέσματα αυτού του έργου που υλοποιείται από τα υπουργεία.
Όμως η κυβερνητική πολιτική είναι συλλογική. Και κάθε συλλογική πολιτική απαιτεί, προφανώς τη συλλογική προσπάθεια για να επικοινωνηθεί με επάρκεια στους πολίτες. Με άλλα λόγια, η προβολή μιας δράσης δεν μπορεί να γίνεται μόνο κατά μόνας, ούτε μπορεί να υλοποιείται αποκλειστικά σε κεντρικό επίπεδο.
Από τη δική μου πλευρά, με απόλυτο σεβασμό στις ερωτήσεις που δέχομαι από τους πολιτικούς συντάκτες, προσπαθώ να δίνω τεκμηριωμένες απαντήσεις με πλήρη στοιχεία στα δημοσιεύματα, αλλά και στην κριτική που ασκείται στην κυβέρνηση. Και νομίζω ότι όλη αυτή την περίοδο καταφέραμε να φωτίσουμε όλες τις πτυχές των κυβερνητικών πρωτοβουλιών και να πείσουμε τους πολίτες για την ορθότητα της πολιτικής που εφαρμόζουμε. Αυτό κάναμε τους τελευταίους μήνες για την πλήρη και ολοκληρωμένη ενημέρωση των πολιτών, αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε το επόμενο διάστημα.
STARTUPPER MAG: Η κυβέρνηση αξιοποιεί την ψηφιακή τεχνολογία σε πολλούς τομείς για τη διευκόλυνση των πολιτών. Ποια είναι τα επόμενα βήματα, σε ποιους τομείς έχει γίνει ριζική αλλαγή, πώς βοηθάει τις επιχειρήσεις;
Παύλος Μαρινάκης: Στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να αλλάξουμε ριζικά τις σχέσεις των πολιτών και των επιχειρήσεων στη διάδρασή τους με το Δημόσιο. Σας θυμίζω ότι το 112 ετέθη πρώτη προτεραιότητα, ένας επιχειρηματίας μπορεί με λίγα κλικ να φτιάξει τη δική του επιχείρηση, στα διόδια χρησιμοποιείται ο ίδιος πομποδέκτης, έγινε απλούστευση της δήλωσης γέννησης του παιδιού, καταργήθηκε το φαξ, ενώ δημιουργήσαμε νέες εφαρμογές για τις υπηρεσίες υγείας, όπως η άυλη συνταγογράφηση, προωθήσαμε τη μετάβαση στο 5G και φτιάξαμε το ΚΕΠ live, τα ψηφιακά ΚΕΠΑ για την ψηφιακή πρόσβαση των πολιτών στα κέντρα εξυπηρέτησης των πολιτών, κερδίζοντας σημαντικές νίκες κατά της γραφειοκρατίας που αποστρέφονται τόσο οι πολίτες, όσο και η επιχειρηματικότητα. Το επόμενο διάστημα κάνουμε ένα ακόμα μεγάλο βήμα με νέες καινοτόμες εφαρμογές που θα αναβαθμίσουν το Wallet και τη μετάβαση από την ψηφιακή διακίνηση εγγράφων στην ψηφιακή διακίνηση δεδομένων. Μέχρι το τέλος του έτους πολλές λειτουργίες θα γίνονται απλά με τη διακίνηση πληροφοριών και δεδομένων σε οργανισμούς και επιχειρήσεις.
STARTUPPER MAG: Τι ρόλο παίζουν τα νέα μέσα και εν γένει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στον ευρύτερο σχεδιασμό της καθημερινής πολιτικής ενημέρωσης; Σχεδιάζετε να τα αξιοποιήσετε σε μεγαλύτερη έκταση και με περισσότερη ένταση;
Παύλος Μαρινάκης: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα νέα μέσα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν συμβάλει στην ταχύτερη και πιο αποτελεσματική διάδοση του πολιτικού μηνύματος που εκπέμπουμε ως πολιτικός κόσμος. Παράλληλα, έχουν δώσει τη δυνατότητα να απευθυνθεί κανείς σε κοινά που δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους παραδοσιακούς τρόπους.
Όσο εύκολα και γρήγορα διαδίδονται όμως οι ειδήσεις, τόσο μεγαλύτεροι είναι οι κίνδυνοι από την ενδεχόμενη διασπορά ψευδών ειδήσεων. Ως χρήστες των μέσων αυτών, επομένως, οφείλουμε να επιδεικνύουμε άμεσα αντανακλαστικά απέναντι στους επαγγελματίες διακινητές ψεμάτων και αλλοιωμένων πληροφοριών.
STARTUPPER MAG: Η κυβέρνηση ή τα μέσα καθορίζουν την ατζέντα σε επίπεδο της γενικότερης ενημέρωσης επί καθημερινής βάσεως;
Παύλος Μαρινάκης: Την πολιτική ατζέντα την καθορίζουν μόνο οι ανάγκες των πολιτών. Όσο και να θεωρούν κάποιοι ορισμένα πράγματα σημαντικά, η κοινωνία είναι εκείνη που τελικά διαμορφώνει την πραγματικότητα και καθορίζει τις προτεραιότητές της.
STARTUPPER MAG: Θεωρείτε πως τα μέσα, σήμερα, ανταποκρίνονται σε σχέση με ό,τι επιθυμούν να πληροφορηθούν οι πολίτες / το κοινό;
Παύλος Μαρινάκης: Θα ήμουν απόλυτος αν απαντούσα είτε καταφατικά, είτε αρνητικά. Πλέον, υπάρχει πληθώρα παραδοσιακών μέσων, και υπάρχουν και τα νέα μέσα. Το σύνολο αυτών των μέσων που συνθέτουν το σύστημα της ενημέρωσης είναι ένα πολύ ευρύ πλέγμα μέσων που απαντούν στα ζητούμενα των πολιτών και της κοινωνίας.
STARTUPPER MAG: Τι lessons learned έχουν προκύψει από την ενασχόλησή σας ως κυβερνητικός εκπρόσωπος; Ποια θεωρείτε την καλύτερη στιγμή σε επίπεδο ενημέρωσης και ποια αντίστοιχα εκείνη για την οποία μετανιώσατε;
Παύλος Μαρινάκης: Το βασικότερο μάθημα που έχω πάρει είναι ότι έπαψα να σκέφτομαι δογματικά. Δεν σας κρύβω ότι τους τελευταίους μήνες, έχω αναθεωρήσει πολλές από τις απόψεις για τις οποίες μέχρι χθες ήμουν απόλυτος. Πιστεύω πια πως όλα πρέπει να περνούν από μια δεύτερη ή και τρίτη ανάγνωση. Ότι όλα, πια, χρειάζονται ανάλυση και τεκμηρίωση.
Τώρα, αναφορικά με τις δυσκολίες που είχα ως κυβερνητικός εκπρόσωπος, νομίζω ότι οι επόμενες μέρες μετά τον Daniel, το πιο έντονο φυσικό φαινόμενο που βρήκε τη χώρα μας, ήταν πραγματικά πολύ δύσκολες. Την ώρα που δεν μπορούσαμε ακόμα ούτε να διανοηθούμε ούτε βεβαίως να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος και την έκταση της καταστροφής, έπρεπε να ενημερώνω τον κόσμο για την πορεία των ερευνών διάσωσης, τους απεγκλωβισμούς και εάν υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι ακόμα κινδύνευαν.
Καλύτερη στιγμή τολμώ να πω πως δεν είναι μία αλλά όλες εκείνες οι φορές που ανακοινώσαμε μέτρα που στοχεύουν στη βελτίωση της οικονομίας και που έχουν άμεσο αντίκτυπο στην ενίσχυση του εισοδήματος των πολιτών με έμμεσο ή άμεσο τρόπο. Όπως τα μέτρα του νομοσχεδίου για την προστασία των δανειοληπτών, τις μειώσεις φόρων, τις αυξήσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, στις συντάξεις, τα έκτακτα επιδόματα σε συνταξιούχους, την αύξηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος κ.λπ. Και είναι η πιο ανταποδοτική στιγμή γιατί όταν λες αυτούς τους αριθμούς ξέρεις ότι δεν είναι απλώς αριθμοί, αλλά ότι κάνουν καλύτερη τη ζωή των πολιτών.
STARTUPPER MAG: Πως βλέπετε τον εαυτό σας το 2024; Υπάρχει… ημερομηνία λήξης στα καθήκοντα του κυβερνητικού εκπρόσωπου; Φαντάζεστε τον εαυτό σας σε κάποια υπουργική θέση;
Παύλος Μαρινάκης: Η θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου αποτελεί μια νευραλγική θέση και μια τεράστια τιμή, συνάμα. Άρα, το να ανταποκριθώ στην εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού στο πρόσωπό μου ως κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι μια τεράστια πρόκληση, αντίστοιχη της πρόκλησης να ηγηθώ της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατία ως Γραμματέας. Η όποια κυβερνητική ιδιότητα δεν είναι ζήτημα προσωπικής επιλογής ή προσωπικού σχεδιασμού. Εξαρτάται αποκλειστικά από τον πρωθυπουργό.
Η δική μου προσδοκία είναι να μπορώ να κάνω σωστά τη δουλειά μου και να ανταποκρίνομαι στα καθήκοντα που μου εμπιστεύθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Από εκεί και πέρα, εύχομαι να έχουμε όλοι την υγεία μας και να περνάμε χρόνο με τα αγαπημένα μας πρόσωπα.
*Η συνέντευξη δόθηκε στους Γιάννη Διονάτο και Μπέσσυ Αντωνάκη δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Startupper Mag Δεκεμβρίου #44

Πηγή: startupper.gr

Η τοπική αυτοδιοίκηση μπαίνει το επόμενο διάστημα στο επίκεντρο των μεταρρυθμίσεων, που προωθεί το Υπουργείο Εσωτερικών, καθώς «έρχεται» μέχρι το καλοκαίρι ο νέος, μετά από 20 χρόνια, Ενιαίος Κώδικας Αυτοδιοίκησης, όπως δηλώνει σε συνέντευξη στη δημοσιογράφο Λίδα Μπόλα,  στο Liberal, ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, Θοδωρής Λιβάνιος.

Ο κ. Λιβάνιος δηλώνει ότι η κυβέρνηση θα ήθελε να έχει απέναντί της έναν ισχυρό κοινοβουλευτικό πόλο και θέτει την πολιτική σταθερότητα ως διακύβευμα της κάλπης των ευρωεκλογών. Δεν ανοίγει, πάντως, τα «χαρτιά» του για την επιστολική ψήφο στις επόμενες εθνικές εκλογές, δηλώνοντας «ένα βήμα κάθε φορά».

Το efhmeris.gr, μεταφέρει αυτούσια την συνέντευξη του αναπληρωτή ΥΠΕΣ, χωρίς καμία περικοπή ή αλλαγή…. Διαβάστε την…

———————

Θ. Λιβάνιος: Η τοπική αυτοδιοίκηση στο επίκεντρο των μεταρρυθμίσεων.

Συνέντευξη στη Λίδα Μπόλα

  • Το Υπουργείο Εσωτερικών θα μπορούσε να πει κανείς ότι διατηρεί την πρωτοκαθεδρία σε καίριες αλλαγές, με μεταρρυθμιστικό πρόσημο, που προωθεί η κυβέρνηση. Τι ακολουθεί, μετά την αλλαγή στον τρόπο επιλογής των διοικήσεων στους δημόσιους φορείς, αλλά και την καθιέρωση της επιστολικής ψήφου στις ευρωεκλογές; Ποιο είναι το επόμενο βήμα;

Όπως αναφέρατε κι εσείς στην ερώτησή σας, η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης σε αυτή τη δεύτερη συνεχόμενη θητεία δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο μεταρρυθμιστικό έργο που έχει σχεδιάσει να υλοποιήσει και στοχεύει -μεταξύ άλλων- στη βελτίωση της καθημερινότητας των συμπολιτών μας.

Μία από τις καίριες πρωτοβουλίες που έλαβε πρόσφατα η κυβέρνηση, αποτελεί και η καθιέρωση της επιστολικής ψήφου στις επερχόμενες Ευρωεκλογές, εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας. Ένα μεγάλο βήμα και μία ιστορική τομή εκσυγχρονισμού, με σκοπό την ενδυνάμωση της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας.

Επίσης, την επόμενη περίοδο θα ακολουθήσει η προώθηση σημαντικών νομοσχεδίων του Υπουργείου Εσωτερικών, όπως η σύνταξη -μετά από 20 σχεδόν χρόνια- του Ενιαίου Κώδικα Αυτοδιοίκησης, με χρονικό ορίζοντα το προσεχές καλοκαίρι.

Έχουμε μπροστά μας, ενόψει και της νέας αυτοδιοικητικής περιόδου που ανοίγει (2024-2029), μεγάλες προκλήσεις σε επίπεδο Δήμων και Περιφερειών και είμαι πεπεισμένος ότι μέσω αγαστής συνεργασίας όλων των εμπλεκόμενων φορέων ο θεσμός της Αυτοδιοίκησης θα κάνει αποφασιστικά βήματα μπροστά και επ’ ωφελεία των τοπικών κοινωνιών.

  • Η αντιμετώπιση των «διαχρονικών παθογενειών του κράτους», διατυπώθηκε ως κεντρικό αίτημα, αλλά και σημείο αιχμής του κυβερνητικού λόγου, αμέσως μετά το δυστύχημα των Τεμπών. Αν έπρεπε να κωδικοποιήσετε τις αλλαγές, που χρειάζονται, για να γίνει αυτό, ποιες θα κρίνατε ως αναγκαίες και πόσος χρόνος θα απαιτούνταν;

Οι διαχρονικές παθογένειες του κράτους είναι ο βασικός εχθρός μίας κοινωνίας που επιθυμεί να προοδεύσει. Αυτές οι παθογένειες δεκαετιών είναι για εμάς, ως κυβέρνηση, ο χειρότερος και δυσκολότερος αντίπαλος. Πάνω σε αυτό το πεδίο έχουμε επικεντρώσει τις παρεμβάσεις και αλλαγές που επιχειρούμε, προσπαθώντας να εκσυγχρονίσουμε το κράτος, να απλουστεύσουμε τις διαδικασίες και την εξυπηρέτηση προς τον πολίτη και να βελτιώσουμε την καθημερινότητα όλων μας, σε όλα τα επίπεδα.

Επειδή μου ζητάτε να κωδικοποιήσω τις αλλαγές που χρειάζονται για να εξαλειφθούν τα διαχρονικά αυτά «αγκάθια» και εμπόδια, εγώ θα σας αναφέρω ενδεικτικά ότι στο Υπουργείο Εσωτερικών όλο αυτό το διάστημα έχουμε εστιάσει σε έναν σημαντικό τομέα που έχει να κάνει με το ξεκαθάρισμα των αρμοδιοτήτων, τόσο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όσο και στη λειτουργία των ΟΤΑ α’ και β’ βαθμού. Οι κανόνες και οι ξεκάθαροι ρόλοι που επιχειρούμε να δώσουμε σε κάθε δημόσιο φορέα, αποτελεί την καλύτερη «απάντηση» απέναντι σε κάθε μορφή ανομίας, κάθε μορφή αδράνειας και των παθογενειών που αντιπαλεύουν τον εκσυγχρονισμό ενός κράτους.

Το επόμενο διάστημα, η κυβέρνηση θα συνεχίσει να καταθέτει προς ψήφιση στη Βουλή νομοσχέδια που θα αποδομούν χρόνια προβλήματα.

Αποτελεί συνειδητή επιλογή του πρωθυπουργού και συνολικά της κυβέρνησης, να μην συμβιβαστούμε με όλα αυτά που μέχρι σήμερα αποτελούσαν τροχοπέδη στην πρόοδο και την εξέλιξη του ελληνικού κράτους.

  • Ο δημόσιος τομέας έχει επικριθεί κατά κόρον στο παρελθόν. Υπάρχουν στοιχεία, που εσείς βλέπετε να αλλάζουν πλέον και που πρέπει να ενισχυθούν; Κι επειδή, στην κριτική, που διατυπώνεται, περιλαμβάνεται και το θέμα της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, θεωρείτε ότι αυτό το κεφάλαιο πρέπει να ανοίξει κάποια στιγμή στη χώρα μας;

Εχθρός του καλού, πάντα, είναι το καλύτερο!

Δικαίως, αρκετές φορές κατά το παρελθόν, οι πολίτες έχουν εκφράσει παράπονα για τη δυσλειτουργία του κρατικού μηχανισμού και ευρέως του δημόσιου τομέα.

Εμείς, ως κυβέρνηση, οφείλουμε να παρεμβαίνουμε διαρκώς με στόχο τη βελτίωση της λειτουργίας του δημόσιου τομέα και προς αυτή την κατεύθυνση, υπερψηφίστηκε από τη Βουλή στις αρχές Νοεμβρίου το νομοσχέδιο για το νέο Σύστημα Επιλογής Διοικήσεων στο Δημόσιο.

  • Πού αποσκοπούμε μέσω αυτών των νομοσχεδίων;

Στην καθιέρωση ενός αξιοκρατικού πλαισίου, που θα απελευθερώνει τις δημόσιες υπηρεσίες και τη λειτουργία τους και κυρίως θα εξυπηρετεί απρόσκοπτα τον πολίτη.

Το τετράπτυχο που εκφράζει και τη βούληση της κυβέρνησης για την εύρυθμη λειτουργία της κρατικής μηχανής επικεντρώνεται στην ανεξαρτησία, την ικανότητα, τον έλεγχο και την αποτελεσματικότητα.

Υπό αυτό το πρίσμα, ο ρόλος και η παρουσία των δημοσίων υπαλλήλων είναι κομβικής σημασίας για να βελτιωθούν περαιτέρω οι συνθήκες και να διεκπεραιώνονται καθημερινά όλες οι υποθέσεις ανάμεσα στο κράτος και τους πολίτες.

  • Η επιστολική ψήφος, μαζί με την ψήφο των αποδήμων, χαρακτηρίστηκαν ως ιστορικές τομές. Στις επόμενες εθνικές εκλογές, θα μπορούμε να ψηφίσουμε με επιστολική ψήφο;

Ένα βήμα τη φορά. Η νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης αφορά στις Ευρωεκλογές. Είναι πολύ σημαντική τομή στη διενέργεια των εκλογών η εισαγωγή της επιστολικής ψήφου, για όλους ανεξαιρέτως τους εκλογείς, ανεξαρτήτως εάν αυτοί κατοικούν εντός ή εκτός Ελλάδας.

Με τον τρόπο αυτό η πολιτεία εξαντλεί τα θεσμικά μέτρα, προκειμένου να ενισχυθεί η συμμετοχή των πολιτών στις προσεχείς Ευρωεκλογές.

Η ενίσχυση της συμμετοχής, είναι ενίσχυση της δημοκρατίας. Είναι δε σημαντικό ότι μεγάλες κατηγορίες ψηφοφόρων, που είτε έχουν δυσκολία μετακίνησης, είτε εργάζονται την ημέρα των εκλογών, θα μπορούν να ασκήσουν με ευκολία και ασφάλεια το εκλογικό τους δικαίωμα.

  • Από τις κάλπες του Ιουνίου έως σήμερα, ο πολιτικός χάρτης έχει αλλάξει άρδην. Στις δημοσκοπήσεις αποτυπώνεται ένα χάσμα μεταξύ των ποσοστών της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης και αρκετοί διατυπώνουν την άποψη ότι δεν είναι καλό μια κυβέρνηση να μην έχει απέναντί της έναν άλλο ισχυρό πόλο. Ποια είναι η εκτίμησή σας; Μπορεί η κυβέρνηση να αποφύγει τον κίνδυνο του εφησυχασμού ή της αλαζονείας;

Στις τελευταίες εθνικές εκλογές, τόσο τον Μάιο όσο και τον Ιούνιο, οι πολίτες έδωσαν μία ξεκάθαρη και ισχυρή εντολή στον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Η εμπιστοσύνη αυτή των πολιτών, που καταγράφεται σταθερά στις δημοσκοπήσεις, σημαίνει πάρα πολλά, αλλά ταυτοχρόνως δεν αποτελεί και «λευκή επιταγή» ή ευκαιρία για να επαναπαυτούμε.

Αδιαμφισβήτητα, ο κόσμος αναγνωρίζει τη μεταρρυθμιστική προσπάθεια που επιτελείται για την αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων, όπως είναι η ακρίβεια, η βελτίωση στους τομείς της δημόσιας υγείας και της δημόσιας παιδείας και γενικότερα σε ό,τι έχει να κάνει με την εύρυθμη λειτουργία του κράτους και των δομών του.

Σαφώς και θέλουμε απέναντί μας έναν ισχυρό κοινοβουλευτικό πόλο, μία αντιπολίτευση που θα ασκεί εποικοδομητική κριτική επί του κυβερνητικού έργου. Για εμάς, ωστόσο, ο δικός μας αντίπαλος παραμένουν τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών και στα οποία «απαντάμε» διαρκώς με πρωτοβουλίες και μέτρα στήριξης.

  • Στο Κοινοβούλιο υπάρχει πλέον και ένα ένατο κόμμα. Εκτιμάται ότι ο κατακερματισμός της αντιπολίτευσης ευνοεί τελικά κάποιον; Για παράδειγμα, τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων σας δίνουν την αίσθηση ότι στις Ευρωεκλογές θα δούμε να αλλάζει η «κατάταξη» των κομμάτων;

Άπαντες βρισκόμαστε διαρκώς στην κρίση των πολιτών και ψηφοφόρων.

  • Οι Ευρωεκλογές αποτελούν πολιτικό στοίχημα και για την κυβέρνηση. Ποιο είναι το διακύβευμα αυτής της κάλπης; Και ποιος ο πήχης για την κυβέρνηση;

Στις κάλπες του προσεχούς Ιουνίου προσβλέπουμε ότι οι πολίτες θα επιζητήσουν και πάλι την πολιτική σταθερότητα στη χώρα, προκειμένου ο τόπος να συνεχίσει σε τροχιά προόδου και ανάπτυξης.

Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα πρέπει να εκλέξει στο Ευρωκοινοβούλιο στελέχη με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, που θα δυναμώσουν την εθνική φωνή και την εθνική παρέμβαση στα ευρωπαϊκά όργανα. Η σημασία των Ευρωεκλογών της 9ης Ιουνίου είναι πολύ μεγάλη και οι αποφάσεις που θα ληφθούν στο Ευρωκοινοβούλιο την προσεχή πενταετία θα είναι, δίχως αμφιβολία, σημαντικές για τη ζωή μας.

Ακριβώς για αυτό το λόγο χρειάζεται η καλύτερη δυνατή εκπροσώπηση.

  • Το Υπουργείο Εσωτερικών καλείται να συνεργαστεί απόλυτα με τις τοπικές αρχές. Σε μεγάλους δήμους και περιφέρειες, από την 1η Ιανουαρίου, η σκυτάλη θα περάσει σε πρόσωπα, που δεν ανήκουν στη Νέα Δημοκρατία. Εκτιμάτε ότι θα μπορεί να προχωρήσει αυτή η συνεργασία; Σας ρωτώ καθώς είχε τεθεί και ως δίλημμα στην προεκλογική περίοδο η αναγκαιότητα να υπάρχει «κοινή γλώσσα» μεταξύ των δύο πλευρών.

Η κυβέρνηση βλέπει όλους τους εκλεγμένους περιφερειάρχες και δημάρχους χωρίς κομματικό πρόσημο, έχοντας ήδη αποδείξει τη βούλησή της για μία στενή και παραγωγική συνεργασία με τις νέες αυτοδιοικητικές αρχές. Άλλωστε, μας ενώνει όλους ο κοινός στόχος, που είναι η βελτίωση της ποιότητας ζωής των Ελλήνων πολιτών.

Πηγή: liberal.gr

«Εκ του πονηρού» χαρακτηρίζει ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Θόδωρος Σκυλακάκης, σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, τις αντιδράσεις για το νέο «πράσινο» τιμολόγιο ρεύματος που θα εφαρμοστεί από 1ης Ιανουαρίου.

«Το πράσινο τιμολόγιο δεν πλήττει τον ανταγωνισμό, πλήττει εκείνους που δεν θέλουν τον ανταγωνισμό», σημειώνει ο υπουργός, ενώ τονίζει πως το 2024, υπό την πίεση του ανταγωνισμού, αφαιρώντας τις οριζόντιες επιδοτήσεις, θα έχουμε παρεμφερείς τιμές με τις σημερινές. Ειδικά οι ενεργειακά ευάλωτοι, που είναι το 30% του πληθυσμού, θα έχουν τιμές χαμηλότερες από αυτές που έχουν σήμερα, σημειώνει. Ο κ. Σκυλακάκης τονίζει, ακόμη, ότι ο καταναλωτής θα βλέπει τα διαφορετικά τιμολόγια, όπως ίσχυε τα τελευταία χρόνια, αλλά σε τρεις μεγάλες κατηγορίες (κυμαινόμενα, σταθερά και δυναμικά, με την αντίστοιχη χρωματική επισήμανση) και θέτει το ερώτημα «Γιατί μπερδεύει η κατηγοριοποίηση και δεν μπερδεύουν τα δεκάδες διαφορετικά τιμολόγια;».

Η συνέντευξη του Σκυλακάκη για το ρεύμα και τα τιμολόγια των παρόχων

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της συνέντευξης που παραχώρησε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Θόδωρος Σκυλακάκης, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στον Κώστα Βουτσαδάκη:

  • Έχουν καταγραφεί αρκετές αντιδράσεις από μερίδα προμηθευτών ηλεκτρικής ενέργειας για το ειδικό τιμολόγιο ρεύματος. Πού τις αποδίδετε;

Θ.Σ.: «Οι αντιδράσεις προέρχονται -κατά κύριο λόγο- από κάποιους παρόχους οι οποίοι δεν επιθυμούν να έχουν το πράσινο τιμολόγιο. Σε αυτό, οι τιμές -για πρώτη φορά- θα συγκρίνονται ευθέως και χωρίς καμία δυνατότητα απόκρυψης του ποιος είναι στην ουσία ο πιο φθηνός μεταξύ των παρόχων. Αυτό, δηλαδή ο ανταγωνισμός, κάποιους που είχαν συνηθίσει αλλιώς, τους ενοχλεί».

  • Πολλοί καταναλωτές δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να κατανοήσουν τα νέα τιμολόγια με τη χρωματική σήμανση που θα εφαρμοστεί από το 2024. Τι απαντάτε;

Θ.Σ.: «Εδώ, έχουμε έναν αριθμό τιμολογίων που προϋπήρχαν. Είχαμε πολλές δεκάδες διαφορετικά τιμολόγια μεταξύ των παρόχων, τα οποία είχαν διάφορα χαρακτηριστικά. Εμείς δεν αλλάξαμε τα τιμολόγια που προσφέρονται. Τι είπαμε; Είπαμε ότι για να καταλαβαίνει ο καταναλωτής πιο εύκολα τι αγοράζει, βάζουμε ένα χρώμα στις μεγάλες κατηγορίες τιμολογίων. Αντί, λοιπόν, να βλέπει δεκάδες διαφορετικά τιμολόγια ο καταναλωτής -όπως έβλεπε τα τελευταία χρόνια και όπως προβλέπει η ευρωπαϊκή οδηγία- βλέπει τα ίδια τιμολόγια, αλλά σε τρεις μεγάλες κατηγορίες. Αν είναι σταθερά βάζουμε μπλε χρώμα. Αν είναι κυμαινόμενα, εξαρτώνται δηλαδή από το κόστος του ρεύματος στη διάρκεια του επόμενου μήνα, βάζουμε κίτρινο και αν είναι δυναμικά, για όσους έχουν έξυπνο μετρητή, βάζουμε πορτοκαλί. Συνεπώς, αυτό που κάνουμε είναι ότι κατηγοριοποιούμε τα ήδη υφιστάμενα τιμολόγια. Γιατί μπερδεύει η κατηγοριοποίηση και δεν μπερδεύουν τα δεκάδες διαφορετικά τιμολόγια; Εκ του πονηρού είναι αυτό.

Το μόνο που προσθέτουμε είναι το πράσινο τιμολόγιο. Ποια είναι η διαφορά του; Η διαφορά είναι ότι είναι υποχρεωμένοι οι πάροχοι να δίνουν τιμή, η οποία είναι αμέσως και ευθέως συγκρίσιμη.

Το αν τα τιμολόγια προέρχονται από μαθηματικούς τύπους ή όχι, αυτό για τον καταναλωτή είναι αδιάφορο. Και εκ του πονηρού πάλι ορισμένοι προβάλλουν τον μαθηματικό τύπο. Διότι προσπαθούν να δημιουργήσουν σύγχυση, να κουράσουν τον καταναλωτή για να μη συγκρίνει αυτό που έχει σημασία, που είναι οι τιμές. Όταν αγοράζεις ψωμί ξέρεις ή σε ενδιαφέρει ο τύπος τον οποίο χρησιμοποιεί η εταιρεία για να καταλήξει στην τιμή του ψωμιού; Ξέρει ο καταναλωτής που αγοράζει ψωμί ή τον απασχολεί πόσο είναι το αλεύρι, πόσο είναι το ηλεκτρικό, πόσο είναι οι μεταφορές, πόσο είναι το marketing; Εκείνο που τον απασχολεί είναι η τιμή του ψωμιού. Και εδώ αυτό που απασχολεί είναι η τιμή του ρεύματος και όχι ο τύπος με τον οποίο προκύπτει η τιμή».

  • Τι απαντάτε, επίσης, στην κριτική ότι το «πράσινο» ενιαίο τιμολόγιο πλήττει τον ανταγωνισμό, καθώς και ότι τελικά θα είναι ακριβότερο από τα άλλα κυμαινόμενα τιμολόγια καθώς ενσωματώνει το ρίσκο της πρόβλεψης της τιμής από τους προμηθευτές;

Θ.Σ.: «Είναι λίγο περίεργο, πώς ένα τιμολόγιο με το οποίο μπορείς να συγκρίνεις τις τιμές, ενώ πριν δεν μπορούσες, πλήττει τον ανταγωνισμό. Μάλλον πλήττει αυτούς που δεν θέλουν τον ανταγωνισμό, οι οποίοι στην ουσία λένε ότι το κράτος παρεμβαίνει στην αγορά. Ρωτώ: Το κράτος δεν παρεμβαίνει στην αγορά όταν υποχρεώνει τα σούπερ μάρκετ να βάζουν τιμή ανά κιλό; Παρεμβαίνει, γιατί πάρα πολλοί αλλάζουν τις συσκευασίες, ώστε να μπερδεύεται ο καταναλωτής και να νομίζει ότι παίρνει την ίδια συσκευασία, η οποία όμως έχει λιγότερο προϊόν. Γι’ αυτό βάζουμε την τιμή ανά κιλό.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στα τιμολόγια του ρεύματος. Υπάρχουν κόλπα με τις «συσκευασίες» και γι’ αυτό ερχόμαστε και βάζουμε μια τιμή ανά κιλοβατώρα, που να είναι συγκρίσιμη μεταξύ των παρόχων. Για να καταλαβαίνει ο καταναλωτής ποιος είναι ο πιο φθηνός. Αυτή είναι η βασική παρέμβαση.

Τώρα, στο ερώτημα αν το πράσινο μπορεί να είναι λίγο πιο ακριβό από ένα καλό κίτρινο τιμολόγιο: Μπορεί. Διότι στο κίτρινο τιμολόγιο, το ρίσκο του να πάνε πιο ψηλά οι τιμές το αναλαμβάνει ο καταναλωτής, ενώ στο πράσινο το ρίσκο το αναλαμβάνει ο πάροχος. Γι’ αυτό και μπορεί, εκεί που αναλαμβάνει περισσότερο ρίσκο, ο καταναλωτής να πληρώσει λίγο φθηνότερα. Μπορεί όμως και να πληρώσει ακριβότερα αν πέσει έξω στην πρόβλεψη. Μπορεί να διαλέξει το πράσινο ή το κίτρινο, δεν τον εμποδίζει κανένας να κάνει την επιλογή του. Αυτό που όμως θα ξέρει είναι, τουλάχιστον σε ένα τιμολόγιο, ποιος είναι ο φθηνότερος. Και μετά θα μπορεί να πάρει πιο σωστά τις αποφάσεις του».

  • Έχετε διαπιστώσει παραβάσεις της νομοθεσίας που θεσπίστηκε ως προς το νέο πλαίσιο τιμολόγησης και την ενημέρωση των καταναλωτών; Συγκεκριμένα, ως προς την παρότρυνση προς τους καταναλωτές να μην επιλέξουν το ειδικό τιμολόγιο αλλά κάποιο άλλο; Στην περίπτωση που υπάρχουν τέτοια κρούσματα, θα προχωρήσετε στην επιβολή κυρώσεων;

Θ.Σ.: «Είναι αρμοδιότητα της ρυθμιστικής αρχής. Και δεν είναι ο δικός μου θεσμικός ρόλος, όταν ασκείται αυτή η αρμοδιότητα, χωρίς να έχω κάποιον λόγο να πω ότι δεν ασκείται σωστά, να παρεμβαίνω. Πράγματι είδα και εγώ περιπτώσεις στις οποίες γίνονταν φανταστικές συγκρίσεις. Δηλαδή κάποιος έλεγε ότι το πράσινο τιμολόγιο θα μπορούσε να είναι έτσι και το κίτρινο αλλιώς. Οι συγκρίσεις αυτές δεν ήταν δόκιμες, διότι τις τιμές στο πράσινο τιμολόγιο -οι οποίες θα είναι και καλές τιμές από ότι έχουμε δει από τις προτάσεις των παρόχων- θα τις ξέρουμε την 1η Ιανουαρίου. Τότε θα δούμε τις τιμές και πώς συγκρίνονται».

  • Είναι ακριβές ότι, με τα τωρινά δεδομένα των τιμών στο Χρηματιστήριο Ενέργειας, το πράσινο τιμολόγιο διαμορφώνεται στο ίδιο ή λίγο χαμηλότερο επίπεδο από τις τιμές που διαμορφώθηκαν τους προηγούμενους μήνες, κατά τη διάρκεια της ενεργειακής κρίσης, με την επιδότηση των τιμών από την Πολιτεία;

Θ.Σ.: «Αυτό είναι και το πιο θετικό στοιχείο στο σύστημα, ότι αφαιρώντας τις επιδοτήσεις έχουμε παρεμφερείς τιμές. Που σημαίνει ότι η πίεση που ασκούμε για να υπάρχει ανταγωνισμός αρχίζει και αποδίδει. Θα μου πείτε, θα αποδώσει και μακροχρόνια; Θα το δούμε. Αλλά για τον Ιανουάριο η πίεση αυτή να υπάρξει ανταγωνισμός αποδίδει. Γι’ αυτό γίνεται και όλη η φασαρία. Διότι σας διαβεβαιώνω ότι κανένας πάροχος δεν θα αντιδρούσε αν η πίεση που ακούμε για ανταγωνισμού δεν απέδιδε. Αποδίδει και γι’ αυτό φωνάζουν».

  • Θα υπάρχουν επιδοτήσεις στα τιμολόγια του ρεύματος το 2024 και με ποιες προϋποθέσεις;

Θ.Σ. «Το 40% περίπου και λίγο παραπάνω των νοικοκυριών που είναι κοινωνικά ή ενεργειακά ευάλωτα συνεχίζουμε να δίνουμε βοήθεια. Αυτή η βοήθεια δίνεται στους μεν κοινωνικά ευάλωτους, που είναι πάνω από 700.000 νοικοκυριά, με πολύ χαμηλά τιμολόγια μέσω επιδοτήσεων. Οι ενεργειακά ευάλωτοι, άλλο 1,2 εκατ. νοικοκυριά, που θερμαίνονται με ηλεκτρικό ρεύμα, θα έχουν στο πρώτο τρίμηνο του 2024 βοήθεια στους λογαριασμούς από 45 έως 480 ευρώ. Και ειδικά οι ενεργειακά ευάλωτοι που είναι το 30% του πληθυσμού θα έχουν τιμές χαμηλότερες από τις τιμές που έχουν σήμερα για το πρώτο τρίμηνο, που ξοδεύονται τα περισσότερα χρήματα».

Συνδικαλιστές στις Δημοτικές Επιχειρήσεις Ύδρευσης – Αποχέτευσης υποστηρίζουν ότι προχωράτε σε ιδιωτικοποίηση της υπηρεσίας ύδρευσης. Τι απαντάτε;

Θ.Σ. «Φαίνεται παράδοξο, την ώρα που ενισχύουμε την παρουσία του κράτους, κάνοντας μια μεταρρύθμιση για να γίνουν μεγαλύτερες και ισχυρότερες οι ΔΕΥΑ, κάποιοι να μιλούν για ιδιωτικοποίηση. Κάτι άλλο τους απασχολεί προφανώς. Άλλα κίνητρα βρίσκονται από πίσω».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στέλιος Ράμφος: Ο μύθος της Αριστεράς τελείωσε, από καιρό!

Η υπόθεση της Αριστεράς έχει τελειώσει από καιρό, δηλώνει σε αποκλειστική του συνέντευξη στο Liberal ο Στέλιος Ράμφος. Μιλάει για την ελπίδα που αντπροσωπεύει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, για τον ρόλο των πνευματικών ανθρώπων σε σχέση με την πολιτική, αλλά και για τη σημασία της Παιδείας στον σύγχρονο κόσμο. Χαρακτηρίζει εγκληματικό το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ να φτωχοποιήσει την ελληνική κοινωνία και ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχει ελευθερία και αξιοπρέπεια του πολίτη χωρίς προσωπική ευθύνη.

Συνέντευξη στον Ανδρέα Ζαμπούκα

Κύριε Ράμφο, λέτε κάπου στο νέο σας βιβλίο «Το τέλος έχει να κάνει με το πνεύμα των γεγονότων και όχι με την ύλη τους». Αντιλαμβάνομαι ότι για σας το ιστορικό τέλος της αριστερής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ τελείωσε με την «αποκάλυψή» της, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας.

Η υπόθεση της Αριστεράς έχει τελειώσει από καιρό. Από δεκαετίες θα έλεγα. Απλά, κάποιοι θέλουν να συντηρούν το φάντασμα για τους δικούς τους λόγους. Το ότι τώρα τελευταία ο πολύς κόσμος έχει συνειδητοποιήσει πως το παραμύθι γίνεται «διδακτικό» είναι μια άλλη υπόθεση που έχει να κάνει με την ψυχολογία των πολλών, που πάντα επιθυμούν μια διαφορετική αφήγηση από αυτή που προσφέρει η πραγματικότητα. Πρέπει πρώτα να σε πονέσει για να καταλάβεις τι σημαίνουν τα παραμύθια. Η Αριστερά ιστορικά έχει ξοφλήσει προ πολλού, αλλά για τη συνείδηση του κόσμου αποτελεί ακόμα ένα φαντασιακό παρηγορητικό μόρφωμα που θα ήθελε να του λύσει προβλήματα ως δια μαγείας. Η δύναμη της αριστερής ιδεολογίας είναι ότι συμπλέει με τις αδυναμίες του ανθρώπου και προσφέρει την παραμυθία της συμπόνιας κι αυτό αρέσει ως «αναλγητικό» σε πολλούς. Δεν είναι, όμως, έτσι, γιατί η χρονική προοπτική της είναι μικρή και στο τέλος η διάψευση προκαλεί περισσότερο πόνο από την προηγούμενη κατάσταση.

Ανησυχώ για την επόμενη φωνή που θα προσφέρει «συμπόνια», όπως λέτε, στην προδομένη συνείδηση του Έλληνα.

Έχετε δίκιο. Μπορεί να ξανασυμβεί, είτε από αριστερά, είτε κι από δεξιά! Το θέμα είναι πόσο πειστικό μπορεί να είναι το επόμενο παραμύθι. Υποθέτω ότι, μετά από αυτό που βιώνουμε τώρα, θα υπάρξει μια δυσκολία στον οποιονδήποτε  επιχειρήσει να το κάνει με παρόμοιους όρους εξαπάτησης. «Ο συναισθηματικός θέλει το όλον ως γενικότητα. Ο σκεπτόμενος ζητεί το καθολικό και το ιδιαίτερο στο συγκεκριμένο».

Είναι γεγονός ότι ως λαός δεν έχουμε καλή σχέση με την πραγματικότητα. Και ξέρετε γιατί; Επειδή απεχθανόμαστε την ανάληψη της ευθύνης απέναντι στις δύσκολες καταστάσεις. Εκεί που είναι δύσκολο να βρεις έδαφος είναι να πεις την αλήθεια. Κι αν δεν υπάρχει καλός συνομιλητής να την αποδεχθεί, πρέπει να πάρεις μεγάφωνα! Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθεί κάποιος που θα το κάνει.

Ο Μητσοτάκης είναι ένας από αυτούς που θα μπορούσαν να φωνάξουν τόσο δυνατά την αλήθεια;

Είναι κι αυτός μια ελπίδα. Τα δείγματα που έχει δείξει ως τώρα είναι ενθαρρυντικά. Είναι ορθολογιστής, με ξεκάθαρους δυτικούς προσανατολισμούς και πολύ ορεξάτος για δουλειά. Τώρα, πώς θα καταφέρει να διοικήσει μια κοινωνία που συνήθως αναζητά «κηδεμόνες» αυτό είναι άλλη υπόθεση. Θα εξαρτηθεί από το πόσο γενναίος είναι διατεθειμένος να γίνει. Και ο Θεοδωράκης έδειξε καλές προθέσεις, αλλά δεν έφτανε το ότι είχε ιδέες ή μιλούσε σωστά. Έπρεπε να οργανώσει και το κόμμα καλύτερα ή να επιδείξει πιο ουσιαστικές ηγετικές ικανότητες.

Οι πνευματικοί άνθρωποι συνηθίζουν να είναι πάντα καλοπροαίρετοι με το καινούριο στη δημόσια σφαίρα. Αλήθεια, ποιος θεωρείτε ότι είναι ο ρόλος τους στην πολιτική;

Κοιτάξτε, είναι λογικό να συμβαίνει αυτό, δεδομένου πως κάθε πνευματικός άνθρωπος έχει στον νου του την ανανέωση ως καταλύτη εξέλιξης των κοινωνιών. Οσμίζεται πρώτος το καινούριο και το επιζητεί. Κάθε φορά, λοιπόν, που εμφανίζεται μια ελπίδα αλήθειας –προσέξτε αλήθειας λέω, όχι φαντασιακής παρόρμησης– είναι απολύτως φυσιολογικό να το στηρίζει. Από κει και πέρα, δεν σημαίνει ότι δεν κάνει λάθος. Μπορεί να διαψευστεί ή και να ξεγελαστεί ακολουθώντας ακόμα και ολοκληρωτικά σχήματα και γι΄ αυτό πρέπει να είναι προσεκτικός. Όσο για τον ρόλο του, νομίζω ότι οφείλει να είναι συμβουλευτικός! Δεν είναι δουλειά του να πολιτεύεται, αλλά να συμβουλεύει. Ο πολιτικός είναι αυτός που έχει χρέος να διαχειριστεί την αλήθεια, ενώ ο πνευματικός άνθρωπος έχει τη μεγάλη ευθύνη να την διατυπώσει. Επομένως, είναι επιθυμητή η δημιουργική συνεργασία μεταξύ τους, αλλά δύσκολη η συνύπαρξη στο πεδίο της πολιτικής, με κοινούς ρόλους.

Από την άλλη όμως, η περίπτωση του Παπανούτσου και του Λουκή Ακρίτα, σε ό τι αφορά την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της δεκαετίας του ΄60, αποτελεί δείγμα προς μίμηση. Κάποιοι λένε ότι από τότε έχουμε να δούμε κάτι καλό στην Παιδεία.

Είναι γεγονός ότι ως λαός δεν έχουμε καλή σχέση με την πραγματικότητα.

Ο Παπανούτσος δεν ήταν μόνο πνευματικός άνθρωπος, ήταν ειδικός στην Παιδεία. Είχε αφιερώσει τη ζωή του. Αλλά κι αυτοί κάνανε λάθη, σχετικά με τη διδασκαλία των Αρχαίων και πολλών άλλων. Η κλασική παιδεία είναι πάντα απαραίτητη για να αποτελέσει τη βάση όλων των νέων κατακτήσεων στη γνώση. Γι΄ αυτό εμένα δεν με πείθει καμία μεταρρύθμιση που δεν λαμβάνει σοβαρά υπόψη της τις παρακαταθήκες των αξιών που έχει κάθε προσωπικότητα ανάγκη για να ανταποκριθεί στις νέες προκλήσεις. Το σύγχρονο σχολείο πρέπει να βρει έναν τρόπο να αναγνωρίσει μέσα στην αναγκαία μαζικότητα την ατομικότητα του ανθρώπου. Η στόχευση στα ταλέντα, στην αριστεία και στην ποιότητα του αξιόπρακτου αντικειμένου μπορεί να συνδυαστεί με την αποκέντρωση του εκπαιδευτικού συστήματος για να έχουμε αποτελέσματα. Η Παιδεία λειτουργεί με όρους αθλητισμού. Μπορείς να βάλεις στην εθνική Ελλάδος τους χειρότερους; Όχι βέβαια. Μπορείς να δώσεις τις ευκαιρίες σε όλους, αλλά η αριστεία θα είναι αυτή που θα οδηγήσει το σύνολο στη βελτίωσή του.

«Στόχος της παιδείας: Η συναίρεση του λόγου και του αισθήματος».

Η σημερινή κρίση της Δημοκρατίας παγκοσμίως έχει να κάνει και με την αδυναμία των εκπαιδευτικών συστημάτων να ανανεωθούν;

Μπορεί, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, για μένα. Η κρίση της δημοκρατίας οφείλεται εν πολλοίς και στην πιο εύκολη διαχείριση του ευτελούς από τις εξουσίες. Είναι πιο οικείο το ευτελές στις ηγεσίες, από την αξιοποίηση του σημαντικού. Κάθε αξιοκρατικό σύστημα έχει ανάγκη από ανανέωση, γιατί οι ίδιες οι αξίες αλλάζουν. «Άλλο να βοηθάς τον αδύνατο κι άλλο να στηρίζεσαι σ΄ αυτόν». Ας πούμε, αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να φτωχοποιήσει την ελληνική κοινωνία για να στηριχθεί πάνω της, αυτό είναι εγκληματικό. Δείτε επίσης τι γίνεται στη Δικαιοσύνη. Είναι τουλάχιστον αισιόδοξο ότι κάποιοι αντέδρασαν στο ΣτΕ, γιατί είναι, πραγματικά, πρωτόγνωρος τέτοιος ευτελισμός των θεσμών.

Θα ήθελα να μου πείτε αν διαχωρίζετε τον ελληνικό λαϊκισμό από φαινόμενα που αναπτύσσονται και σε χώρες της Δύσης.

Κοιτάξτε, έχουμε τον «ορθόδοξο» λαϊκισμό, τον θρησκευτικό κατά βάση που δημιουργεί και το ιδεολογικό υπόβαθρο και για τους υπόλοιπους. Πρόκειται για μία δυνατότητα όλων των ανατολικών ορθόδοξων λαών να συνθέτουν μία παράλληλη πραγματικότητα προς την υφιστάμενη και να την προσαρμόζουν ως φαντασίωση στις κοινωνίες τους. Εκεί ακριβώς βασίζονται όλες οι εξουσίες που θέλουν να λαϊκίσουν. Εν τω μεταξύ, και οι δομές των κοινωνιών επηρεάζονται από αυτό. Υπάρχουν πελατειακά δίκτυα, ομάδες συμφερόντων, νοοτροπίες και μια έντονη θρησκευτικότητα στις συναλλαγές της δημόσιας σφαίρας. Επικρατεί ο μεσσιανισμός, ο πατερναλισμός και μια έντονη τάση προστατευτισμού για τους περισσότερους, που, κατά κανόνα, δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους.

Είστε πάντα ένας ένθερμος ευρωπαϊστής. Παραμένετε ακόμα, μολονότι τα δείγματα δεν είναι και τόσο αισιόδοξα για το μέλλον της Ευρώπης;

Μα δεν έχω και άλλη επιλογή. Εδώ φτιάξαμε ένα κράτος που απορροφά συνήθως οτιδήποτε δεν μπορεί να σταθεί μόνο του ως ιδιώτης. Η κοινωνία διακατέχεται από έναν έντονο κρατισμό ο οποίος προσπαθεί να συνθλίψει τα πάντα. Φανταστείτε μια Ελλάδα εκτός Ευρώπης πόσο ευάλωτη και εξαρτημένη θα ήταν από ένα σωρό συντεταγμένους και ασύντακτους παράγοντες. Η Ευρώπη είναι η μόνη μας προοπτική και μέσω αυτής πρέπει να ανακτήσουμε τη δική μας πολιτισμική ευθύνη. Κανείς δεν έχει να μας πάρει κάτι από τα πολιτιστικά κεκτημένα, αν οι ίδιοι δεν το θελήσουμε. Απλά, η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει ένα ευρωπαϊκό πατριωτισμό, συμπεριλαμβανομένων και ημών, αν θέλει να προχωρήσει.

«Η Ευρώπη μετέφερε το συναίσθημα της κοινωνικής συνοχής από την οικογένεια-τόπο- συντεχνία στο κράτος δια της εθνικής ιδέας. Η Ανατολή περνά στο έθνος χωρίς το κράτος και γι’ αυτό αντί του έθνους- κράτους έχουμε ακόμα ψυχολογικά το Γένος (συνοχή της φυλής).»

Περιμένετε κάτι από την περίφημη ελληνική Κεντροαριστερά; Είναι δεδομένο ότι πρέπει να αποτελέσει έναν εξισορροπητικό παράγοντα;

Η Αριστερά μπορεί να έχει ξοφλήσει, όχι όμως η Σοσιαλδημοκρατία. Η οποία, βέβαια, έχει πολύ δρόμο μπροστά της να εμπνεύσει τις κοινωνίες. Το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι είναι που την ξεκόβουν από τον φιλελευθερισμό, γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι είναι η βάση κάθε ρεαλιστικής πολιτικής πρότασης.

«Μα ο φιλελευθερισμός είναι στην πραγματικότητα, ουμανισμός. Πιστεύει στον ελεύθερο άνθρωπο. Χωρίς δημοκρατία, ο σοσιαλισμός απευθύνεται σε ανασφαλείς και τους προτείνει ως πανάκεια το ανελεύθερο κράτος». Πώς μπορεί ένας αληθινός σοσιαλδημοκράτης που νοιάζεται για τον άνθρωπο να μην είναι και φιλελεύθερος; Αυτό δεν έχουν καταλάβει στην Ελλάδα, θεωρώντας ότι σοσιαλισμός είναι κρατισμός. Τι να πω, είναι αναγκαίο να βρεθεί, και γρήγορα μάλιστα, ένας ηγέτης για την ελληνική Σοσιαλδημοκρατία.

Ποια πρέπει να είναι η πρόταση αλήθειας για το μέλλον της Ελλάδας στα επόμενα χρόνια;

«Μας κατέχει ένας συναισθηματισμός που αποφεύγει την πράξη διότι εγκλωβίζεται στο τελετουργικό». Να σταματήσει, επιτέλους, η αποφυγή της προσωπικής ευθύνης και να προχωρήσουμε στην πράξη! Να μάθει επιτέλους ο Έλληνας ότι ο ανεύθυνος άνθρωπος είναι υπόδουλος στους άλλους. Να συνθέσουμε κάποτε ένα πολιτικό σύστημα που θα πάρει έναν τηλεβόα και θα φωνάξει σε όλους ότι δεν υπάρχει ελευθερία και αξιοπρέπεια του πολίτη χωρίς την ευθύνη. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας και με κανέναν άλλο τρόπο!

——————-

Υ.Γ.: Η συνέντευξη έγινε με την ευκαιρία της έκδοσης του νέου βιβλίου του κ. Ράμφου, “Πολιτική από στόμα σε στόμα” από τις Εκδόσεις Αρμός

Πηγή: liberal.gr

Αφελής, γεμάτος αυταπάτες,κακά προετοιμασμένος, ηττημένος από την Τρόικα, με κακές επιλογές συνεργατών που τον παρέσυραν σε άθλιες αποφάσεις, κοτεράτος αλλά παραπονούμενος για την αποκάλυψη, σταθερός υποστηρικτής του πολακισμού, μηδενιστής κάθε προηγούμενου συνεργάτη του και άλλα πολλά που δείχνουν την πραγματική οπορτουνιστική προσωπικότητά του, παρουσιάσθηκε ο νυν πρωθυπουργός στην συνέντευξή του στον ΣΚΑΙ.

Με αφορμή (πιθανόν) την παρουσία του κου Τσίπρα στον Σκάι και όσα είπε συνταυξιαζόμενος με τους Κοσσώνη και Παπαχελά ο Χρήστος Μιχαηλίδης στο Protagon δημοσίευσε μία άλλη διαφορετική συνέντευξη του κυρίου Τσίπρα, πολύ διαφωτιστική και με πολλούς αποδέκτες της “αλήθειας”. Διαβάστε την και βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας…

———————–

Συνέντευξη χωρίς αποδέκτη (Χρήστος Μιχαηλίδης)

Λίγες ώρες πριν σπάσει το εμπάργκο και πάει στο ΣΚΑΙ, ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε «αποκλειστική συνέντευξη» στο Protagon. Εξήντα ερωτήσεις του τέθηκαν κι αυτός …

Από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας ο Αλέξης Τσίπρας, άρχισα να σημειώνω ερωτήσεις που θα ήθελα να του κάνω εάν ποτέ μου δινόταν η ευκαιρία μιας πρόσωπο-με-πρόσωπο συνέντευξης. Το ζήτησα δυο-τρεις φορές από το γραφείου Τύπου του στο Μαξίμου, όχι για εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη αλλά για θέματα εξωτερικής πολιτικής, κυρίως για το Κυπριακό, αλλά δεν είχα τύχη. Μου’παν «ευχαρίστως να σας δώσουμε μια δήλωση», αλλά αυτού του είδους η … δημοσιογραφία δεν μου αρέσει και αρνήθηκα ευγενικά.

Τώρα λοιπόν που πλησιάζει το τέλος της πρωθυπουργικής θητείας του, και ενώ οι ερωτήσεις στο ηλεκτρονικό μου σημειωματάριο καταλαμβάνουν τόσο χώρο που τις μετέφερα σε «σκληρό»,  είπα να τους τις θέσω και να φανταστώ ότι τις απαντά σε «μια αποκλειστική συνέντευξη στο Protαgon και στον Χρήστο Μιχαηλίδη»!

Δεν έχει σημασία που δεν είναι αποκλειστική, αφού μιλάει πια ως και στον ΣΚΑΙ, ούτε και ότι δεν απαντά ο ίδιος, αφού συνέντευξη πραγματική δεν είναι. Κάποιοι που έχουν ασχοληθεί και επιστημονικά με τις δημοσιογραφικές συνεντεύξεις, λένε πως μερικές φορές οι ερωτήσεις μετράνε περισσότερο από τις απαντήσεις. Ίσως να είναι και έτσι, σκέφτηκα.

Και ιδού η… συνέντευξη, που είναι 100% απολογιστική. Δεν αναφέρεται καθόλου στο «τι θα κάνετε μετά την Κυριακή».

ΕΡ.: Πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι θα γίνει τη Κυριακή η «μεγάλη ανατροπή» που είπατε προχθές στη Κρήτη, ακόμα κι αν σας ακούσουν ο ψηφοφόροι και πάνε δυο-δυο στις κάλπες;

ΑΠ.:

ΕΡ.: ΟΚ. Αλλά δεν φοβάστε μήπως δεν γίνει αυτή η ανατροπή που προβλέπετε και σας κάνουν και αυτήν την ατάκα ηχητικό, που θα παίζει εσαεί;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Καταλαβαίνω. Όμως ειλικρινά πείτε μου: όταν ακούτε ή βλέπετε ηχητικά και οπτικοποιημένα αποσπάσματα από προηγούμενες ομιλίες-τοποθετήσεις-δηλώσεις σας, αναγνωρίζετε τουλάχιστον ότι αυτές προέρχονται από σας;  Οτι δεν είναι μοντάζ; ΑΠ.: ΕΡ.: Ωραία. Και δεν ντρέπεστε;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Μάλιστα. Αυτές οι «κυρίες και κύριοι της συντηρητικής νομενκλατούρας της Ευρώπης» που τους φωνάζατε «κάντε πίσω» (go back), εννοώντας «πηγαίντε σπίτια σας», εκτός από την Μέρκελ και τον Σόϊμπλε, ποιοι είναι

ΑΠ.:

ΕΡ.: «Νομενκλατούρα», τι σημαίνει;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Ωραία. Εχω εδώ, επί λέξει, μια δήλωση στην Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung, του Μάρτιν Σουλτς, πρώην Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και μετέπειτα Προέδρου του γερμανικού SDP, ότι ανάμεσα στους πολλούς ευρωπαίους ηγέτες που του τηλεφωνούσαν  και τον προέτρεπαν να κάνει, ως σοσιαλδημοκράτης, κυβέρνηση συνεργασίας με τους χριστιανοδημοκράτες της Ανγκελα Μέρκελ, ήταν  και ο έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας». Εσείς. Όντως;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Θα μας τρελάνετε;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Το σημειώνω. Πάμε παρακάτω. Η συμφωνία σας με δανειστές και εταίρους το καλοκαίρι του 2015, είναι το 3ο Μνημόνιο; Γιατί δεν το είπατε ποτέ έτσι; «Μνημόνιο», εννοώ. ΑΠ.: ΕΡ.:  Κατανοητό. Σας ενοχλεί που έγκυρα διεθνή μέσα ενημέρωσης όπως Financial Times, El Pais και άλλα σας ταυτίζουν με τη λέξη «κωλοτούμπα»;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Από την συζήτησή σας με τον πρώην Πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, στο CNN, που απ’ ό,τι γνωρίζουμε είχε κανονιστεί από πλούσια ελληνίδα υποστηρίκτριά σας (τότε) για να ενισχύσετε το διεθνές σας προφίλ, μείνατε ευχαριστημένος;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Αγγλικά, πού μάθατε;

Απ.:

ΕΡ.: Ρωτώ, για να πάω να μάθω και εγώ.  Ας μη δώσουμε συνέχεια σ’ αυτό, όμως . Στον Ερντογάν υποσχεθήκατε πράγματι ότι θα του δώσετε πίσω τους οκτώ αξιωματικούς που δραπέτευσαν από την Τουρκία μετά το πραξικόπημα του 2016;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Πιστεύατε στα αλήθεια ότι ο Ερντογάν θα πραγματοποιούσε επίθεση κατά της Ελλάδας εάν δεν τους δίνατε;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Ησασταν ευχαριστημένος από τον κ. Κοτζιά στο υπουργείο Εξωτερικών;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Αφού λέτε τόσα καλά λόγια για αυτόν, γιατί δεχτήκατε την παραίτησή του όταν ο Καμμένος τον είπε άνθρωπο του Σόρος μπροστά σας, στο Υπουργικό Συμβούλιο;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Δυσκολεύομαι να καταλάβω την εξήγησή σας, αλλά συνεχίζω με άλλο θέμα: «Κύριε Πρωθυπουργέ, νοιώθετε μόνος μήπως μέσα στην Ευρώπη που υπερασπίζεστε κάποιες θέσεις ενώ όλη η υπόλοιπη Ευρώπη παίρνει άλλη στροφή;» – Συγγνώμη, αυτήν την ερώτηση μου ζήτησε συνάδελφος από την ΕΡΤ να σας μεταφέρω. Σας την είχε υποβάλει ο ίδιος στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, Σεπτέμβριο 2018 και, αντίθετα με την προσδοκία του, είδε ότι δεν σας δυσκόλεψε…

ΑΠ.:

ΕΡ.: Πολύ ωραία. Με καλύψατε. Μιλάτε συχνά, ακόμα και πολύ πρόσφατα,  για «την ανάγκη του περάσματος της Ελλάδας και της Ευρώπης στην επόμενη μέρα». Η υπόλοιπη Ευρώπη, κατά πολλούς, έχει ήδη περάσει. Επίσης, πείτε μου ρεαλιστικά, και όχι ως έκθεση ιδεών,  αυτή η «επόμενη μέρα», ποια 3-4 ξεκάθαρα χαρακτηριστικά θα έχει;

ΑΠ.:

ΕΡ.: «Αποχαιρετούμε ένα παγκόσμιο σύμβολο αγώνα και αντίστασης που με το παράδειγμά του ενέπνευσε τους αγώνες των λαών σε ολόκληρο το κόσμο. Τους αγώνες για ανεξαρτησία, ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια», είπατε στη κηδεία του Φιντέλ Κάστρο στην οποία και παραβρεθήκατε τον Νοέμβριο του 2016 ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας – από τους ελάχιστους ηγέτες δυτικών κρατών. Ο φλογερός σας λόγος εκεί με κάνει να σας ρωτήσω  εάν θα θέλατε κάποτε η Ελλάδα να γίνει σαν τη χώρα-πρότυπο όπως περιγράψατε τη Κούβα.

ΑΠ.:

ΕΡ.: Γιατί δυσκολεύεστε;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Εντάξει. Για τη Βενεζουέλα, τον Μαδούρο, που και αυτόν σύντροφο τον λέτε, τον πρώην πρεσβευτή της στην Αθήνα, τον Πετσίτη, τον Αρτεμίου, τον Παππά και τα ταξίδια τους, να ρωτήσω;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Όπως θέλετε.  Πάμε σε ένα άλλο ταξίδι σας. Στο πρώτο σας, ως πρωθυπουργός,  στη Μόσχα, λίγο μετά την εκλογή σας, μιλήσατε για «πιθανή συνεργασία» στα ενεργειακά, και είπατε ότι εξ αυτής η Ελλάδα θα μπορέσει να λάβει από την Ρωσία προκαταβολή επί των κερδών που θα αποκομίσει από την προώθηση, μέσω του Greek Stream πια, όπως τον ονομάσατε κιόλας, του φυσικού αερίου στις ευρωπαϊκές αγορές. Ένας καθηγητής, ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης, ειδικός σε αυτά τα θέματα, μου είπε τότε ότι η Ρωσία δεν έχει ούτε φράγκο να δώσει, ότι μάλλον η ίδια θέλει πρόγραμμα διάσωσης, και ότι θεωρεί πως αυτός ο αγωγός στον οποίο εμείς κιόλας έχουμε… επενδύσει, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα γίνει ποτέ. Ποιον να πιστέψουμε; (Η σχετική είδηση μεταδόθηκε στις 09.04.2015 στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, ΚΥΠΕ).

ΑΠ.:

ΕΡ.: Μα πανηγυρίζατε τότε. Και εσείς, και ο κ. Λαφαζάνης ως αρμόδιος υπουργός σας.

ΑΠ.:

ΕΡ.: Δεν λέω ότι δεν είναι σημαντική η συμμετοχή σας με την Κυπριακή Δημοκρατία, το Ισραήλ και την Αίγυπτο σε αντίστοιχες τριμερείς διασκέψεις και για την ενέργεια. Θέμα αξιοπιστίας, θέτω. Πείτε μου, παρεμπιπτόντως: γιατί παίρνετε μαζί σας, και πληρώνετε συνάμα, προσωπικό φωτογράφο, κρατικούς δημοσιογράφους και τεχνικούς, σχεδόν σε όλα σας τα ταξίδια;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Εντάξει, ας κιτρινίσω κι εγώ λίγο!  Πάμε στα οικονομικά τώρα. Θα θέλατε να συναντηθείτε ποτέ στη Κύπρο με εκπροσώπους της πολυπληθούς πια αντιπροσωπείας ελλήνων πολιτών (επιχειρηματιών, επιστημόνων, ελεύθερων επαγγελματιών, καλλιτεχνών, ιατρών, δημοσιογράφων και άλλων) πού έχουν εγκατασταθεί και εργάζονται εκεί κυρίως επί των δικών σας ημερών, για να σας πουν γιατί έφυγαν από τον τόπο τους, και τι βρήκαν εκεί που δεν έχουν εδώ;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Εσείς προσωπικά, εάν είχατε 100 εκατομμύρια ευρώ να διαθέσετε, θα τα επενδύατε στην Ελλάδα, και σε ποιον ακριβώς τομέα;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Ένας εργαζόμενος με μισθό  €1500 πληρωτέο, καθαρό δηλαδή, ξέρετε πόσο κοστίζει στον εργοδότη εδώ στην Ελλάδα;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Να σας πω εγώ. Για €1400, ο εργοδότης καταβάλλει €2992.    Για €1500, κοντά στις €3100, στην Κύπρο, λίγο πιο κάτω από €2000. Για πληρωτέο €1700 εδώ, το εργοδοτικό κόστος είναι €3600.  Επιμένετε να επενδύσετε εδώ;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Μα το ερώτημα αφορά έναν ξένο επενδυτή. Φαντασθείτε τον εαυτό σας ως τέτοιον.

ΑΠ.:

ΕΡ.: Ναι, εσάς ρώτησα, για να βγάλω από τη μέση το συναισθηματικό στοιχείο. Ο ξένος επενδυτής δεν το έχει. Τέλος πάντως, μη κολλήσουμε εκεί.  Διαβάζω: «Επιπλέον, για τις μεγάλες ξένες και εγχώριες επενδύσεις άνω των 20 εκατομμυρίων ευρώ, παρέχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας 12ετές σταθερό φορολογικό περιβάλλον». Θυμάστε ποιος το είπε αυτό, πού το είπε, πότε το είπε, και εάν σήμερα ισχύει;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Εσείς το είπατε, στις 10.12.2016,  στη Βουλή. Επιμένετε στο «12ετές σταθερό φορολογικό περιβάλλον»;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Όταν τα νούμερα δείχνουν ότι μειώθηκε το ποσοστό των νέων που είναι άνεργοι – που πράγματι έτσι είναι – πιστεύετε ότι υπάρχει περίπτωση αυτό να συμβαίνει και επειδή εκατοντάδες χιλιάδες, κυρίως επιστήμονες στο ξεκίνημά τους, που εδώ καταγράφονταν ως άνεργοι, πλέον έχουν βρει δουλειά στο εξωτερικό; Άρα, ότι η εδώ μείωση της ανεργίας μπορεί να οφείλεται στο ότι άλλοι «έλυσαν» το πρόβλημα για μας;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Είναι η πρώτη ειλικρινής απάντηση που μου δίνετε. Όντως, δεν περίμενα να το είχατε σκεφτεί αυτό. Ποιος είναι, αλήθεια, ο άνθρωπος που σας ενημερώνει και σας συμβουλεύει για τα οικονομικά θέματα; Για να τα καταλάβετε, και να σχηματίσετε ολοκληρωμένη άποψη εννοώ.

ΑΠ.:

ΕΡ.: Έπρεπε να τον είχατε απολύσει. Πείτε μου τώρα: Με ποια κριτήρια επιλέξατε ως Αναπληρωτή Υπουργό Υγείας των Ελλήνων τον Παύλο Πολλάκη;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Διάβασα σήμερα ανακοίνωση των νοσοκομειακών γιατρών ότι στα δημόσια νοσηλευτήρια της χώρας, οι συγγενείς των αρρώστων μαζεύουν χρήματα μεταξύ τους για να πάρουν ανεμιστήρες για τους θαλάμους, γιατί δεν δουλεύουν τα κλιματιστικά. Σήμερα, με 40 βαθμούς.

ΑΠ.:

ΕΡ.: Στις άμεσες προτεραιότητές σας, «τώρα που βγήκαμε από τα μνημόνια» και αυτό;

ΑΠ.:

ΕΡ.:  ΟΚ!  Κατά την ψηφοφορία στην Βουλή για το τελευταίο Πολυνομοσχέδιο που μεταξύ άλλων θέτει κριτήρια για την πραγματοποίηση απεργιών και μειώνει τα επιδόματα των πολυτέκνων, έγιναν έξω, στο κέντρο της Αθήνας, μεγάλες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Σας έλειψαν;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Μιλώντας για την Παιδεία στις 28.09.2016 στη Βουλή, αναφερθήκατε στον στόχο της δημιουργίας «ενός σχολείου για όλους και για όλες, που θα παρέχει ίσες ευκαιρίες και δεν θα διευρύνει τις ταξικές και πολιτισμικές διαφορές, ένα σχολείο δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό, ανθρωπιστικό», κλπ. Είναι σωστό να υποθέσει κάποιος ότι, κατά συμπέρασμα, τέτοιο σχολείο που περιγράψατε δεν υπάρχει, άρα ο λόγος που αποφασίσατε να στείλετε τα δικά σας παιδιά σε ιδιωτικό είναι μέχρι να το φτιάξετε;

ΑΠ.:

ΕΡ.: «Οι δύο πρώτοι υπερθεματιστές κατέθεσαν στα δημόσια ταμεία 40 εκατομμύρια ευρώ», διάβασα σε ένα από τα πολλά πανηγυρικά non papers που έχω λάβει όλα αυτά χρόνια από το υπόγειο του Μαξίμου. Θυμάστε ποιος το έγραψε αυτό και τι αφορούσε;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Στις 6 Απριλίου του 2017, δηλώνατε επί λέξει: «Είμαστε πολύ κοντά σε συμφωνία για την αξιολόγηση, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι». Τις τελευταίες έξι λέξεις τις έχω εντοπίσει σε πάρα πολλές άλλες δηλώσεις και ομιλίες σας. Φανερώνουν μια διαρκή ενόχληση, θα πει ένας. Γιατί όμως θα πρέπει αυτή να ενδιαφέρει τον λαό;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Σε άλλο non-paper, στις 30.11.2018, γράφατε τα εξής, προφανώς για τον Κυριάκο Μητσοτάκη: « Αλλοι μπήκαν στη πολιτική δράση μέσα από κοινωνικούς αγώνες, άλλοι ως κληρονόμοι με τη στήριξη του μπαμπά και της αδελφής τους και άλλοι έχτισαν καριέρες ψαρεύοντας στα θολά νερά του εθνικισμού και της πατριδοκαπηλίας. Μας κρίνει όλους ο λαός…». Συμπεριλάβατε σε αυτό, το τελευταίο, και τον τότε εταίρο σας;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Εσείς έχετε τακτοποιήσει συγγενικά σας πρόσωπα, φίλους συγγενικών σας προσώπων, ή συγγενείς φίλων σας σε κυβερνητικές ή και άλλες θέσεις;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Δεν χρειάζεται να εκνευρίζεστε.  Ποιοι από όλους τους κοινωνικούς αγώνες και τις πολιτικές δράσεις που λέτε ότι αναπτύξατε στην μέχρι τώρα πολιτική σας σταδιοδρομία, ποιοι συγκεκριμένα πιστεύετε πως ωφέλησαν την κοινωνία, ποιο κομμάτι της κοινωνίας, και ως προς τι;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Εξηγείστε μου σας παρακαλώ, εσείς που είστε ειδικός και δώσατε και ομιλίες και συνεντεύξεις επ’ αυτού, πώς γίνεται μια μεγάλη ανθρωπιστική κρίση, όπως την λέγατε πριν έρθετε εσείς στα πράγματα το 2015, να σταμάτησε να υπάρχει από την ημέρα που γίνατε Πρωθυπουργός, μέχρι και τώρα; Να πανηγυρίσουμε ότι έπαψε να υπάρχει; Ή, εάν χάσετε, μπορεί να επανέλθει;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Για το Μάτι. Το «αναλαμβάνω την πολιτική ευθύνη» πιστεύετε πως ισοδυναμεί με το «ζητώ συγγνώμη, και θα κάνω ό,τι μπορώ ως Πρωθυπουργός για να μη συμβεί ποτέ ξανά τέτοιο κακό;»

ΑΠ.:

ΕΡ.: Όχι, δεν ήταν αυτονόητο. Όπως και νά ‘χει: πόσα αυθαίρετα έχουν κατεδαφιστεί;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Με την Εκκλησία τελικά τα βρήκατε;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Πιστεύετε στον Θεό;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Ποιον αρχαίο Έλληνα θα θέλατε να είχατε στην κυβέρνησή σας;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Με ποιον αντίπαλό σας από την Δεξιά θα μπορούσατε να συμμαχήσετε πολιτικά;

ΑΠ.:

ΕΡ.:  Επιστρέφω στα δικά σας πρόσωπα, και ολοκληρώνω. Θα μπορούσατε να κυβερνήσετε χωρίς τον Παππά;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Σε τι ακριβώς σας συμβουλεύει στο Μαξίμου ο Νίκος Καρανίκας;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Για ποιες από τις επιλογές σας, σε επίπεδο κορυφής λέω, έχετε μετανιώσει;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Για τον Βαρουφάκη;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Καλά, εγώ θα ρωτώ κι εσείς μην απαντάτε. Την Κωνσταντοπούλου;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Την Τασία;

ΑΠ.:

ΕΡ.:  Έ, όχι δα!  Τον Καμμένο; Έχετε μιλήσει από τότε που έφυγε;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Ρώτησα γιατί βγάλατε ολόκληρη θητεία αλληλοϋποστηριζόμενοι, και φαινόσασταν και τόσο αγαπημένοι. Οι Σαμαροβενιζέλοι, όπως τους λέτε, ακόμα επικοινωνούν μεταξύ τους και λένε δυο κουβέντες. Φυσικό δεν είναι;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Τέλος πάντων. Εάν βγαίνατε πρώτο κόμμα, έστω με μία ψήφο, στις εκλογές της Κυριακής, και υπήρχαν ακόμα οι ΑΝΕΛ με ποσοστό που θα σας έφτανε να κυβερνήσετε ξανά, θα τρέχατε πάλι στον Καμμένο εάν ήταν η μόνη διαθέσιμη επιλογή;

ΑΠ.:

ΕΡ.: Το φαντάστηκα.

Ευχαριστώ πολύ, και καλή επιτυχία.

Πηγή: Protagon.gr

Οι συμφωνίες του με τον διάβολο και το απρόσμενο τέλος!!!

Ένα εκπληκτικό προφητικό άρθρο, με τίτλο «Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης»  γραμμένο λίγο πριν τις εκλογές του 2015 που έφερε για πρώτη φορά τον Αλέξη Τσίπρα στην εξουσία. Ο συντάκτης του υπογράφει «Προφήτης» και όσα περιέχονται σ’ αυτό για την πορεία της χώρας είναι σε ανατριχιαστικό βαθμό προφητικά για όσα ο Τσίπρας έπραξε ως πρωθυπουργός, «αντιστεκόμενος» μεν στα λόγια για τους χαχόλους οπαδούς του στον ξένο παράγοντα, διαλύοντας δε τη χώρα πιστός στην σικέ συμφωνία του με αυτούς, αλλά και τους εγχώριους ολιγάρχες προκειμένου να ανελιχθεί στην εξουσία.

Οι Γερμανοί και εγχώριοι μεγαλοπαράγοντες, για τα συμφέροντά τους, θέλουν Τσίπρα. Θα τους το επιτρέψουμε;

Το «ξεπούλημα» της χώρας και η οικονομική εξαθλίωση του λαού της με όσα υπερηφάνως έπραξε η Κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, ήταν εξαρχής προσυμφωνημένο μεταξύ Τσίπρα και ξένου παράγοντα, κυρίως με τους Γερμανούς, πριν ακόμη αυτός γίνει Κυβέρνηση κι ενώ ο Σαμαράς ήταν ακόμη πρωθυπουργός. Στην πράξη υπομόνευσε τον Σαμαρά, προκειμένου να πάρει την καρέκλα του κυβερνήτη αυτής της χώρας, αδιαφορώντας  τόσο γι’ αυτή, όσο και για τον λαό της, που τον εξαπάτησε τάζοντάς του φούμαρα και μεταξωτές κυλότες, αν και ο ίδιος κι το στενό συνάφι του ήξεραν ότι άλλα είχαν συμφωνήσει με τους ντόπιους και κυρίως του εξωχώριους υποστηρικτές τους.

Σε τελική ανάλυση ο άνθρωπος, δεν είναι απλώς καιροσκόπος, είναι επικίνδυνος ακόμη και για το συνάφι του, που βαυκαλίζεται ότι έχει αριστερή φιλολαϊκή χροιά… Το κακό είναι, για όλους τους έλληνες, ότι το Paidi, φαίνεται ότι δεν έχει ακόμη εκπληρώσει τα όσα συμφωνήθηκαν με τους πάτρωνές του για την διάλυση της χώρας ή μάλλον δεν έχει φθάσει ο χρόνος του γι’ αυτό, και γι’ αυτό οι Γερμανοί και άλλοι συνεχίζουν να εγκρίνουν τα «καθρεφτάκια και τις χάντρες» που ο πολύς και φιλέσπλαχνος κος Τσίπρας εξαγγέλλει ως δώρα στους διαλυμένους από κάθε πλευρά έλληνες.

Πιθανόν ο στόχος να είναι το μοίρασμα του Αιγαίου και της με μυθικό πλούτο ελληνικής ΑΟΖ  με τους Τούρκους, που όμως θα αξιοποιηθούν με γερμανικά, γαλλικά και Αγγλικά κεφάλαια. Το μέλλον εξάλλου, στον τομέα αυτό το προανάγγειλε η δήλωση του αναπληρωτή υπουργού Άμυνας κου Ρήγα: «Το Αιγαίο είναι κοινό με τους Τούρκους και θα πρέπει να συζητήσουμε γι’ αυτό μαζί τους».

Τελικά, φαίνεται ότι η μόνη ελπίδα της χώρας, αλλά και των Ελλήνων είναι πλέον μόνο οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί. Πως αλλάζουν οι καιροί; Και τα δύο Έθνη, σχεδιάζουν στρατηγικές για την μακροχρόνια επιβίωση και ανάπτυξη τους με βάση πάντα τα γεωπολιτικά συμφέροντά τους. Και αυτά σήμερα έχουν σαν νούμερο ένα στόχο την διατήρηση των ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου και της Ελληνικής ΑΟΖ μακριά από το «πόδι» της ανεξέλεγκτης Τουρκίας. Δεν αναρωτήθηκε κανείς από τους Συριζαίους γιατί ξαφνικά το ΔΝΤ δήλωσε ότι «η συμμετοχή μας στο Ελληνικό Πρόβλημα Ολοκληρώθηκε»…

Διαβάστε στην συνέχεια το προφητικό άρθρο και θα κατανοήσετε πολλά ή ακόμη και όλα  για όσα συνέβησαν στην χώρα επί Κυβερνητικής Εποχής των «δύο αντιμνημονιακών» Τσίπρα και Καμμένου.

Σημείωση: Και οι δύο δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί ότι η «πορεία» τους τελείωσε και η τύχη που τους επεφύλαξαν οι «πάτρωνές» τους, βρίσκεται στην αίθουσα με τα λευκά γουνάκια… Ο Θεός που τελευταία πιστεύουν και υπηρετούν γονυκλινείς και οι δύο ας τους φυλάξει, άλλως η μοίρα τους θα είναι τραγική, πολιτικά εννοείται πάντα…

«Δημοποιητής»

Vukentra.com

—————————-

Προφήτης: Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης…

Οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί, το ΔΝΤ και εγχώριοι μεγαλοπαράγοντες, για τα συμφέροντά τους, θέλουν Τσίπρα. Θα τους το επιτρέψουμε;

Πριν λίγες ημέρες η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung σχολίασε ότι η ερώτηση όλων των ερωτήσεων είναι μία: γιατί ο Αντώνης Σαμαράς επίσπευσε την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και ρίσκαρε μια ενδεχόμενη αποτυχία;

Η ερώτηση είναι πράγματι καίρια, πλην παρεπόμενη. Η ερώτηση όλων των ερωτήσεων, την οποία και θα συστήναμε στον Γερμανό αρθρογράφο να υποβάλει στον υπουργό του των Οικονομικών, είναι «γιατί η Γερμανία δεν τήρησε τα συμφωνηθέντα και έτσι, αντικειμενικά, υπονόμευσε τον Σαμαρά;».

Όταν η κρίση ξέσπασε στην Ευρώπη, ως μείζονα προβλήματα προέκυψαν δυο. Πρώτον, δεν υπήρχε ούτε έτοιμος μηχανισμός που να παρέχει μεθόδους άμεσης αντίδρασης, ούτε ενιαίο κέντρο αποφάσεων όπως στις ΗΠΑ, οι οποίες αμέσως αποφάσισαν διάσωση (όχι όλων) των τραπεζών και ποσοτική χαλάρωση, εκτύπωση χρήματος. Το γνωστό πρόβλημα που έχει ειρωνικά καυτηριάσει ο Κίσσινγκερ : «Ενωμένη Ευρώπη; Πέστε μου με ποιον θα μιλήσω στο τηλέφωνο».

Δεύτερον, ποιος και πώς θα διαχειριζόταν –και θα φορτωνόταν…- τις συντριπτικές, για τις κοινωνίες, συνέπειες από τις πολιτικές που θα επιβάλλονταν για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η ΕΕ έχει οικονομικό σώμα αλλά πολιτική «καρδιά». Δύσκολα θα άντεχε, χωρίς κίνδυνο πολιτικής της κατάρρευσης, όταν το θέαμα Ελλήνων να καίνε στους δρόμους της Αθήνας σημαίες της ΕΕ και να πυρπολούν ευρωπαϊκές πρεσβείες θα έκανε το γύρο του κόσμου. Αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα κίνδυνο οικονομικής κατάρρευσης, από ευρωπαϊκές τράπεζες εκτεθειμένες στο ελληνικό χρέος, που μπορεί λόγω μεγέθους να ήταν ελεγχόμενη πυρκαγιά, όμως απειλούσε να μεταδώσει το πυρ στο ανεξέλεγκτο χρέος του υπόλοιπου Νότου.

Δεν χρησιμοποιούμε σήμερα τον όρο «πειραματόζωο», ακολουθώντας το συρμό που δημιουργήθηκε μετά την κρίση. Το έχουμε γράψει από τις 3 Μαΐου 2010, η δημοσιονομικά εκτροχιασμένη –αλλά όχι μόνη της στον εκτροχιασμό- Ελλάδα έγινε μιλώντας τεχνοκρατικά case study, επί της ουσίας πειραματόζωο. Η λύση του άμεσου «κουρέματος» ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού χρέους όπως εισηγήθηκαν το ΔΝΤ, πολιτικοί και οικονομολόγοι, με σκοπό να καταστεί παρευθύς βιώσιμο, απορρίφθηκε επειδή έθιγε τις πιστώτριες ευρωπαϊκές τράπεζες, βρισκόταν σε σύγκρουση με την κυρίαρχη γερμανική πολιτική φιλοσοφία της λιτότητας και δημιουργούσε κακό προηγούμενο. Αλλά και επειδή στο μεγάλο του ποσοστό δεν ήταν «επαχθές».

Από την Ελλάδα απαιτήθηκε η άμεση υλοποίηση μέτρων, πολλών αναμφίβολα ορθών, τα οποία όμως όπως έγινε παραδεκτό ότι για να υλοποιήσουν άλλες χώρες θα χρειαζόντουσαν δεκαετίες. Ο ίδιος ο Σόιμπλε έχει δηλώσει ότι για να τροποποιηθεί ριζικά το υπάρχον ασφαλιστικό σύστημα στη Γερμανία θα απαιτείτο περίοδος είκοσι χρόνων.

Ο σκληρότατος χειρισμός για το ελληνικό χρέος επιλέχτηκε με διττή στόχευση. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο ώστε να:

  • μην κινδυνεύσει επ’ ουδενί η νομισματική ένωση
  • αποτελεί διαρκές «μάθημα» για τους υπόλοιπους νοτίους
  • διατηρείται η συστημική ευστάθεια
  • μένουν ήρεμες οι «αγορές»
  • «πουληθεί» στις κοινές γνώμες των χωρών της ΕΕ η βοήθεια
  • κερδηθεί χρόνος για την ΕΕ, με το να μετατίθεται συνεχώς η αντιμετώπιση της ουσίας του προβλήματος σε συγκυρία όπου οι συνθήκες θα ήταν για το διευθυντήριο της ΕΕ προσφορότερες, ένα διαρκές «βλέποντας και κάνοντας». Είναι αυτό που οι Αμερικανοί ως πρακτικοί και ταχείς άνθρωποι καταλογίζουν συνεχώς στη Γερμανία, ότι αποφεύγει να καταβάλει το τίμημα του να ηγείται.

Σε εγχώριο επίπεδο ώστε το χρέος να αποτελέσει μοχλό πίεσης με σκοπό;

  • πρώτο, ομολογημένο και θεμιτό, την εξάλειψη των οικονομικοπολιτικών παθογενειών του ελληνικού κράτους, που θα το οδηγούσε σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς
  • δεύτερο και ανομολόγητο, τον εσαεί οικονομικο-γεωπολιτικό έλεγχο του ελλαδικού χώρου.

Ακριβώς για να μην επιρρίψουν στην ΕΕ οι Έλληνες όλες τις ευθύνες για τα δεινά που θα υφίσταντο και, εξ αιτίας τυχόν εξελίξεων που περιγράψαμε ως «πυρπόληση ευρωπαϊκών πρεσβειών, υπονομευθεί ανεπανόρθωτα το ευρωπαϊκό ιδεώδες, η ίδια η υπόσταση της Ευρωζώνης, το εργαλείο που χάρισε στη Γερμανία την ηγεμονία της ΕΕ, χρειαζόντουσαν ένας φορέας, ένα περιβάλλον και ένας άνθρωπος.

Φορέας, ένας διεθνής τεχνοκρατικός, χρηματοπιστωτικός μηχανισμός, αδιάφορος στο να τον μισούν, που θα φορτωνόταν σημαντικό μέρος του πολιτικού κόστους αντί για τους πολιτικούς ηγέτες της ΕΕ.

Περιβάλλον, αυτό που διαμορφώνεται διεθνώς από την ελεγχόμενη ειδησεογραφία.

Άνθρωπος, ένας Έλληνας πολιτικός που θα υπηρετούσε, συγγνωστά ή ασύγγνωστα, το σχεδιασμό.

Ο μηχανισμός ήταν το ΔΝΤ (προσωπική, λέγεται, απόφαση Σόιμπλε) – η Μέρκελ δήλωνε το Μάΐο 2010 ότι «η Ελλάδα γίνεται το παράδειγμα για να μην περιπέσουν στα νύχια του ΔΝΤ η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία και κινδυνεύσει περαιτέρω η Ευρωζώνη». Το διεθνές περιβάλλον ήταν η δημιουργηθείσα ανθελληνική υστερία, που, καταλογίζοντας μας συλλήβδην τις αμαρτίες όλου του Πλανήτη, αφενός νομιμοποιούσε – ποιος δεν συναινεί σε κολασμό τεμπέληδων;- μέτρα κατά δικαίων και αδίκων, αφετέρου απονομιμοποιούσε αντιδράσεις στα μέτρα.

Ο Έλληνας πολιτικός ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο Παπανδρέου ανέλαβε την εξουσία το 2009 με μοναδικό σκοπό να διασώσει το κομματικό κράτος του ΠΑΣΟΚ και την πολιτική συνέχεια της μοιραίας για την Ελλάδα φαμίλιας του, φορτώνοντας όλες τις ευθύνες για το Χρέος, που ιστορικά βάραιναν το ΠΑΣΟΚ, πολιτικά στη διακυβέρνηση Καραμανλή και κοινωνικά σε όλους τους Έλληνες – εξ ου και το διαβόητο «όλοι μαζί τα φάγαμε».

Για το σκοπό αυτό έπρεπε να παραποιήσει τα δημοσιονομικά στοιχεία, βλέπε σκάνδαλο ΕΛΣΤΑΤ, και να δυσφημήσει συλλήβδην τους Έλληνες. Έτσι, δήλωνε «κυβερνώ ένα διεφθαρμένο κράτος», χωρίς να λέει ότι το διέφθειρε ο πατέρας του και οι ακόλουθοί του, δίνοντας όμως ακριβώς στον ξένο παράγοντα το ηθικό έρεισμα για την υλοποίηση του σχεδιασμού του : Καστελλόριζο, Μνημόνιο, Τρόικα, ΔΝΤ για πρώτη φορά στην Ευρώπη.

Ενώ δυσφημούσε την Ελλάδα ανά τον κόσμο δεν έπραττε τίποτα για να αντιμετωπίσει την κρίση χρέους, εκτός από το να ανεβάζει με τις δηλώσεις του τα spreads. Έτσι απεμπόλησε το μοναδικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα που ίσως είχαμε ποτέ, ισχυρό όμως μόνο τον Οκτώβριο-Νοέμβριο του 2009: με 300 δις χρέος ή εκόντες-άκοντες μας έσωζαν, είτε με «κούρεμα» χρέους είτε με μακρά περίοδο αποπληρωμής και αμελητέα επιτόκια, ή σε χρεωκοπία μας «ανατιναζόταν» η Ευρωζώνη και κατόπιν το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

Διαπραγμάτευση που όφειλε να γίνει, όχι βέβαια σαν εκβιασμός, με τον τρόπο που υπέδειξε ο Χέλμουτ Σμιτ: «όλα έπρεπε να γίνουν κεκλεισμένων των θυρών».

Αφού αυτό δεν έγινε, οι ξένοι δεν έμειναν αδρανείς. Από τον Οκτώβριο 2009 μέχρι τον Ιούνιο 2010 οι ελληνικές τράπεζες και άλλοι ελληνικοί φορείς (ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία, εκπαιδευτικά ιδρύματα) φορτώθηκαν, με εντολή ποίου διερευνητέο, 70 δις ευρώ ομόλογα ελληνικού χρέους (κάπου 10 δις οι τράπεζες και 60 δις οι άλλοι) που ξεφορτώθηκαν ξένες, κυρίως γαλλογερμανικές, τράπεζες και funds. Ομόλογα τα οποία και «κουρεύτηκαν» με το PSI προκαλώντας εξοντωτικό πλήγμα στο ελληνικό κοινωνικό κράτος.

Ενώ τον Μάιο του 2010 κάποιοι συζητούσαν για το υποτιθέμενο χαρτί του «αποθανέτω μετά των αλλοφύλων», αυτό είχε ήδη καεί. Ακριβώς γι’ αυτό, ο Παπανδρέου υπέγραφε τότε το πρώτο Μνημόνιο.

Έτσι έγιναν μονόδρομος το PSI, το Δεύτερο Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο, από το οποίο απορρέουν πολλές αναγκαίες μεταρρυθμίσεις αλλά και τα δεινά: υπερφορολόγηση, άκριτη ιδιωτικοποίηση όλης της δημόσιας περιουσίας, μεταρρυθμίσεις στην ελληνική οικονομία/κοινωνία υπέρ αλλοδαπών συμφερόντων.

Ο Παπανδρέου μετά το Πρώτο Μνημόνιο ακολουθούσε την γνωστή πασοκική, κουτοπόνηρη τακτική της κωλυσιεργίας, με σκοπό να μην υλοποιήσει τίποτα από αυτά που θα έθιγαν τα εδραιωμένα συμφέροντα της κομματικής του πελατείας. Ακύρωνε έτσι την εφαρμογή του προγράμματος διάσωσης και έβαζε τους ξένους σε σκέψεις να αποβάλουν την Ελλάδα από την ΕΕ, πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι ο Σόιμπλε πρότεινε στον Βενιζέλο, στην Βαρσοβία, να μας βοηθήσουν να «αποχωρήσουμε ελεγχόμενα».

Μόνο υπό το πρίσμα όσων συνέβαιναν τότε και καθόρισαν τι ακολούθησε μετέπειτα μπορεί να αποτιμηθεί η πολιτική Σαμαρά στην περίοδο από τότε μέχρι σήμερα. Ο Σαμαράς στην αρχή είπε «όχι» στον σχεδιασμό καταψηφίζοντας το Πρώτο Μνημόνιο, κάνοντας εχθρούς στην συστημική πολιτική τάξη της Ευρώπης, οι οποίοι το παρασκήνιο λέει ότι ποτέ δεν του το συγχώρεσαν. Όταν με τις πολιτικές Παπανδρέου οι ξένοι απηλλάγησαν από τα ρίσκα τους από το ελληνικό χρέος, το ισοζύγιο ισχύος άλλαξε άρδην σε βάρος μας. Κινδυνεύαμε με οικονομική κατάρρευση, ενδεχόμενη αποβολή από την ΕΕ- έστω κι αν ήταν μπλόφα για να μας πιέσουν- και τελικά αμετάκλητη απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Επιθυμώντας σαφώς ο ίδιος την εξουσία, γεγονός που όμως για έναν πολιτικό είναι θεμιτό, έθεσε ως πρώτο στόχο την απαλλαγή της χώρας από την καταστροφική διακυβέρνηση Παπανδρέου με την πάση θυσία απομάκρυνση του από την εξουσία, και τον επεδίωξε με κάθε μέσον.

Αφού τον επέτυχε, ο δεύτερος στόχος ήταν η ρύθμιση των σχέσεων και η αποκατάσταση κλίματος εμπιστοσύνης με τους ξένους. Με πανευρωπαϊκά «κρατικοποιημένο» και υπό Αγγλικό Δίκαιο το ελληνικό χρέος, με την ρευστότητα της ελληνικής οικονομίας να εξαρτάται αποκλειστικά από την ΕΚΤ, αυτό που μπορούσε να γίνει ήταν η τήρηση των συμφωνιών με τρόπο που θα προκαλούσε το λιγότερο δυνατό πόνο στην ελληνική κοινωνία.

Ο Σαμαράς ήρθε στην εξουσία με τα αεροπλάνα να προσγειώνονται συνεχώς στην Ελευσίνα, παρέχοντας ορό ρευστότητας από την ΕΚΤ στις ελληνικές τράπεζες, ώστε να εφοδιάζονται ομαλά τα ΑΤΜ και να αποφευχθεί το bank run.

Ο λόγος στην Αν Μποέρ, της γαλλικής εφημερίδας «Les Echos»: «Η μεγαλύτερη επιτυχία της κυβέρνησης Σαμαρά είναι ότι έπεισε τους άλλους ευρωπαίους ηγέτες πως έχει την πολιτική βούληση να αλλάξει τη χώρα και την ευφυΐα να εστιάσει την επικοινωνία του σε διεθνές επίπεδο στις δημοσιονομικές προσπάθειες και τις λογιστικές προόδους της χώρας».

Μην κοιτάτε, που γίναμε Ευρώπη!

Έτσι φτάνουμε στο γεγονός που έπαιξε τον καθοριστικότερο ρόλο για τις πολιτικές εξελίξεις την τελευταία διετία.

Δεν το θυμόμαστε, ούτε το συζητάμε, αλλά τον Νοέμβριο του 2012, οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης στην ουσία υποσχέθηκαν να δωρίσουν στην Αθήνα πρόσθετη ανακούφιση από το χρέος, εφόσον θα κατάφερνε να πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα, υπόσχεση που έχει μείνει ανεκπλήρωτη επί ένα έτος και πλέον. Θα επιτρεπόταν στην Ελλάδα να κόψει σε δόσεις τις δανειακές της υποχρεώσεις -με τον ίδιο περίπου τρόπο που μοιράστηκαν οι δόσεις της βοήθειας- εφόσον θα κατάφερνε να αντεπεξέλθει σε μια σειρά δεσμεύσεις για οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

Αυτό αποτέλεσε έκτοτε τον πολιτικό μπούσουλα για τον Σαμαρά. Το «συμβόλαιο» έλεγε πως ο ένας δείχνει ότι πέτυχε ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, ότι εκτός από τις ανάγκες για τόκους είναι πλέον δημοσιονομικά αυτάρκης, και ο άλλος τον βοηθάει χαλαρώνοντας τους όρους αποπληρωμής του Χρέους, ώστε να δοθεί «ανάσα», με ελαφρύνσεις και παροχές, στη ασφυκτιούσα ελληνική κοινωνία.

Ο τρίτος και τελικός στόχος Σαμαρά ήταν η το ταχύτερο δυνατόν επαναφορά σε καθεστώς εθνικής κυριαρχίας. Με βήματα κλιμακωτά. Επιτυγχάνω πρωτογενές πλεόνασμα, ψηφίζω μεταρρυθμίσεις, δανείζομαι από τις αγορές, ολοκληρώνεται η αξιολόγηση, τελειώνει το Μνημόνιο, φεύγει το ΔΝΤ, αποχωρεί η Τρόικα, μου δίδεται χαλάρωση, ελαφρύνω το λαό και, αν καταφέρω να εκλέξω Πρόεδρο Δημοκρατίας, πηγαίνω σε εκλογές το 2016 έχοντας επιτύχει κοινωνική σταθερότητα και ελαφρά αντιστροφή του ζοφερού οικονομικού κλίματος. Κυρίως όμως, έχω εγώ τον έλεγχο της χώρας.

Εδώ οφείλεται μια επεξήγηση. Η Ελλάδα είναι μεν ελεύθερη αλλά δεσμευμένη στο Δυτικό στρατόπεδο, για παράδειγμα αναγκάστηκε να συνυπογράψει κυρώσεις κατά της Ρωσσίας, παρά τις απώλειες εξαγωγών και τους παραδοσιακούς δεσμούς. Εκείνο που εννοούμε ως «εθνική κυριαρχία» της Ελλάδας είναι το να απολαμβάνει τον ύψιστο δυνατό βαθμό αυτονομίας εντός του πλαισίου «Ανήκομεν εις την Δύσιν». Να έχει τη δυνατότητα για κινήσεις όπως το βέτο Καραμανλή στο Βουκουρέστι.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται το διακύβευμα των εκλογών. Το ποιον βαθμό ελευθεριών ή δεσμεύσεων θα έχει η χώρα ανάλογα με την επιλογή των ψηφοφόρων.

Ο Σαμαράς επεδίωξε να επανέλθει στον υψηλότερο βαθμό ανεξαρτησίας για τη χώρα, μέσα από δρόμο δυσκολότατο για τους Έλληνες που του επιβλήθηκε ως αναγκαίος. Έτσι το 2013-2014 ακολούθησε την σκληρή πολιτική η οποία εξουθένωσε τη μεσαία τάξη, με στόχο να φτάσει σε λογιστικό πρωτογενές πλεόνασμα και αμέσως μετά επιτυγχάνοντας χαλάρωση να ανακουφίσει τους πληγέντες. Πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα αλλά όταν πήγε στο ταμείο να εισπράξει του είπαν “Nein”.

Την άνοιξη του 2014 έλαβε χώρα άλλη μια σύμπτωση. Περίπου την ίδια εποχή που ο Σαμαράς αποπειράθηκε να απεξαρτηθεί από την χρηματοδότηση ΕΕ & ΔΝΤ ο Τσίπρας έβαλε μπροστά την στρατηγική «Δεν ψηφίζω Πρόεδρο Δημοκρατίας – Εκβιάζω εκλογές».

Γιατί λοιπόν η Γερμανία δεν τήρησε την υπόσχεσή της;

Η απάντηση έχει δοθεί από την Κέρστιν Γκαμέλιν της Süddeutsche Zeitung: «Ο κυρίαρχος φόβος στη Γερμανία είναι ότι σε περίπτωση που όντως επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα, οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης δεν θα έχουν πλέον τρόπους να ασκήσουν πραγματική πίεση στην ελληνική κυβέρνηση. Αυτό είναι κάτι που πραγματικά τρομάζει τους γερμανούς πολιτικούς».

Η ανεξαρτησία. Και κάτι περισσότερο. Ο ανομολόγητος στόχος που αναφέραμε παραπάνω, ο μέσω του χρέους εσαεί έλεγχος της Ελλάδας. Αν ο Σαμαράς επιτύγχανε χρηματοδότηση από τις αγορές και κατόπιν ήταν αυτός με τον οποίο θα διαπραγματεύονταν την, βέβαιη να συμβεί, τροποποίηση των όρων αποπληρωμής του Χρέους, η Ελλάδα θα αποκτούσε βαθμό ανεξαρτησίας που δεν τους συμφέρει να έχει. Γι’ αυτό αρνήθηκαν στον Σαμαρά τη χαλάρωση και υπονόμευσαν την έξοδό του στις αγορές.

Όπως δείχνουν, προτιμούν να διαπραγματευτούν με τον Τσίπρα. Τον Νοέμβριο 2011 απαίτησαν το «ναι» του Σαμαρά και την υπογραφή του. Τώρα, οι Γερμανοί ούτε την υπογραφή του Τσίπρα ζητούν, ούτε απειλούν την Ελλάδα με θεούς και δαίμονες. Κάθονται απλά στη γωνία και περιμένουν, αφού πρώτα ουσιαστικά έριξαν τον Σαμαρά, μη επιτρέποντάς του να εμφανιστεί με μια τελική συμφωνία και έχοντας αφήσει την τελευταία φάση ανοιχτή.

Στην υπονόμευση Σαμαρά ο εξωτερικός παράγοντας βρήκε σύμμαχο εσωτερικούς παράγοντες. Κάποια μεγάλα συμφέροντα, τα οποία ο Καραμανλής αφόρισε με τον διάσημο χαρακτηρισμό, που ήθελαν να αρπάξουν με ψίχουλα δημόσιες επιχειρήσεις και ο Σαμαράς τους το αρνήθηκε. Κάποιους μεγαλοπαράγοντες που κινδυνεύουν να βρεθούν από τα φώτα της δημοσιότητας στα σκοτάδια των φυλακών.

Αυτοί συνασπισμένοι, αποτέλεσαν την αθέατη συνιστώσα του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην εκστρατεία για αποτυχία εκλογής προέδρου και πτώση της κυβέρνησης. Τι λέτε, πώς πείθεις βουλευτές, οι όποιοι σίγουρα δεν θα επανεκλεγούν αν διαλυθεί η Βουλή στην οποία μετέχουν, να επιδείξουν με την επιλογή τους αυτοκτονική διάθεση;

Φυσικά ο Σαμαράς δεν βγήκε σαν τον διεθνή τουρίστα Παπανδρέου να φωνάζει «με υπονόμευσαν», ούτε σαν τον Τσίπρα να καταγγείλει τη Γερμανία. Γνωρίζει πώς παίζεται το παιγνίδι του αστικού πολιτικού συστήματος εσωτερικά και διεθνώς.

Εκείνο που έκανε ήταν, διακόπτοντας τη διαπραγμάτευση με την τρόικα και επιταχύνοντας την ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου, να ακυρώσει τον σχεδιασμό Τσίπρα. Στέλνοντας μηνύματα, στη Γερμανία «δεν θα γίνω ο χρήσιμος ηλίθιος» και στον ελληνικό λαό «εσύ αποφασίζεις». Σύροντας ταυτόχρονα τον Τσίπρα να επιλέξει, εάν εκλεγεί, ανάμεσα στη συστημικότητα και στην πολιτική του καταστροφή. Το πρόσωπο του Τσίπρα στις δηλώσεις του αμέσως μετά την τρίτη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου είναι «συννεφιασμένο», παρότι μόλις έχει πέσει η κυβέρνηση.

Η Λαγκάρντ είχε ξεκαθαρίσει ότι χωρίς «περισσότερο αίμα» η διαπραγμάτευση δεν θα έκλεινε. Ο Τσίπρας νόμιζε ότι ο Σαμαράς λόγω θεσμικότητας θα ολοκληρώσει οπωσδήποτε την αξιολόγηση, επωμιζόμενος το πολιτικό κόστος από την ψήφιση των απαιτήσεων των δανειστών. Έτσι ο ίδιος, πρώτα διαλύοντας τη Βουλή με την εκλογή Προέδρου και κατόπιν νικώντας στις εκλογές, θα βρισκόταν ως πρωθυπουργός σε ένα τοπίο όπου:

Η ρευστότητα της οικονομίας θα ήταν εγγυημένη από την ΕΚΤ λόγω του ότι θα υπήρχε η συμφωνία Σαμαρά και θα μπορούσε να επιρρίψει στις δεσμεύσεις Σαμαρά όλες τις ευθύνες γι’ αυτά που υποσχέθηκε γνωρίζοντας ότι είναι ανέφικτο να κάνει, η γνωστή πολιτική της Αριστεράς «παρέλαβα καμμένη γη». Αντί γι’ αυτό τον περίλαβε ο Καμμένος με το τραινάκι.

Το ζήτημα-κλειδί για την κατανόηση των πολιτικών εξελίξεων είναι το Χρέος και η διαχείρισή του.

Έτσι γεννήθηκε η πολιτική «συμμορία» του ΣΥΡΙΖΑ

Οι Άγγλοι μπορεί να υπονομεύουν την Ευρωζώνη. Όμως δεν ψεύδονται όταν λένε ότι «Η τρόικα επέβαλε ακόμη περισσότερο χρέος σε μια χώρα που ήταν ήδη χρεοκοπημένη, επιτρέποντας σε ξένες τράπεζες και επενδυτικούς οίκους να ξεφορτωθούν τα ομόλογά τους στις πλάτες των Ελλήνων φορολογουμένων μέσα από τους μηχανισμούς «διάσωσης» της ΕΕ. Στην πραγματικότητα δεν επρόκειτο περί διάσωσης. Ήταν δάνεια! Το βάρος παραμένει πλήρως στους ώμους του ελληνικού κράτους, αν και αυτό δεν θα το μαθαίνατε διαβάζοντας τον Τύπο της Βόρειας Ευρώπης. Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να αγοράσει χρόνο για τη συμμαχία της ΕΕ, όπως οι Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες» (Daily Telegraph).

Αλλά και να αγνοήσουμε τους Άγγλους δεν αγνοείται η απλή αριθμητική. Ο Καραμανλής παρέδωσε χρέος 275 δις. Ο Παπανδρέου σε λίγους μήνες με μαγικό τρόπο το πήγε στα 360 δις. Πήραμε δανεικά με το 1ο Μνημόνιο 110 δις και με το 2ο άλλα 135, σύνολο 245 δις, ενώ με το PSI «κουρεύτηκε» χρέος κάπου 100 δις. Φτάσαμε κάπου; Χρωστάμε πάντα 320 δις. Μόνο η Ιαπωνία έχει ποσοστό Δημοσίου Χρέους/ΑΕΠ μεγαλύτερο, αλλά το μεγάλο ποσοστό του χρέους είναι εσωτερικός δανεισμός που αναχρηματοδοτείται από τις καταθέσεις των Ιαπώνων.

Η ερώτηση δεν είναι αν το χρέος είναι βιώσιμο. Η ερώτηση είναι αν η Ελλάδα μπορεί να τεθεί σε πορεία ανάπτυξης και να παραμείνει εθνικά ανεξάρτητη, αν δηλαδή η χώρα είναι βιώσιμη, με αυτό το χρέος και αυτούς τους όρους αποπληρωμής. Η απάντηση, αξιωματικά, διότι μια ανάλυση επ’ αυτού θα επέκτεινε ανεξέλεγκτα το κείμενο, είναι «όχι».

Ο πρωθυπουργός βεβαίως λέει «ναι» διότι έτσι επιβάλλεται από τη θέση του. Δεν μπορεί να ζητάς από τις αγορές να σε δανείσουν και να λες ότι δεν θα πληρώσεις τα χρέη σου. Δεν μπορεί να δηλώνεις μη βιώσιμος όταν χρηματοδοτείσαι από το ΔΝΤ το καταστατικό του οποίου ορίζει ότι δεν δανείζει χώρες με μη βιώσιμα χρέη.

Όποιος γνωρίζει αριθμητική γνωρίζει ότι το ελληνικό χρέος είναι υπερβολικά υψηλό. Κάτι λοιπόν πρέπει να γίνει και θα γίνει. Απλά οι κυβερνήσεις στις χώρες της Ευρωζώνης δεν έχουν το θάρρος να πουν κατά πρόσωπο στους φορολογούμενούς τους ότι τα χρήματα χάθηκαν – αυτό που θα μπορούσαν να κάνουν είναι να μειώσουν τα επιτόκια των δανείων στο μηδέν και να παρατείνουν την αποπληρωμή στο άπειρο, θα πρόκειται ουσιαστικά για ένα κρυφό τρίτο πακέτο βοήθειας. Το πρόσφατο δημοσίευμα του Focus, ότι «τελικά, σε κάθε περίπτωση θα πληρώσουμε τα χρέη της Ελλάδας» είχε ρόλο τροχιοδεικτικής που προετοιμάζει την γερμανική κοινή γνώμη, όχι βέβαια για «κούρεμα» αλλά για κάποια εξέλιξη.

Γερμανία, Γαλλία και ΕΚΤ φοβούνται ότι μια ελληνική στάση πληρωμών, «κούρεμα» δηλαδή, ακόμη και μέσω μιας ελεγχόμενης αναδιάρθρωσης των ομολόγων, θα υπονόμευε την εμπιστοσύνη στο χρέος άλλων μελών της Ευρωζώνης. Και ενώ διεθνείς οικονομικοπολιτικοί, κυρίως αγγλοσαξονικοί, κύκλοι προτείνουν «κούρεμα» με την μορφή «άφεσης» ή «σεισάχθειας» αυτό πρώτον είναι έξω από την γερμανική φιλοσοφία και δεύτερον οι Γερμανοί πιστεύουν ότι η άφεση του χρέους θα χαλάρωνε την πίεση στην Αθήνα για να προωθήσει περαιτέρω αλλαγές. «Θα ήθελα να μειώσω κι εγώ το χρέος μου στο μισό», είχε πει η Μέρκελ στον Παπανδρέου σε συνάντηση τους στο Βερολίνο, κι ο Σοιμπλε προχθές ήταν σαφής «Αλέξη, ξέχνα το . Δεν υπάρχει διαγραφή χρέους».

Ο Στουρνάρας είχε «ρίξει» την πρόταση για παράταση της περιόδου αποπληρωμής στα 50 έτη. Τελευταία, ο Όλι Ρεν δηλώνει δυο φορές την ημέρα ότι στην Ελλάδα θα μπορούσε να παρασχεθεί μακρύτερη περίοδος αποπληρωμής. Αυτό θα είναι και το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης. Όμως η επιμήκυνση δεν θα χαριστεί, ως άφεση. Θα πουληθεί, με σκληρά ανταλλάγματα από την Ελλάδα.

Σκάσε και Κολύμπα μ@λ@κ… Έλληνα

Γι’ αυτό, αφού και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι προηγείται, οι Γερμανοί προτιμούν τον Τσίπρα.

Γνωρίζουν ότι μπορούν εύκολα να τον συνθλίψουν και να πάρουν τα περισσότερα. Ήδη με τις διακηρύξεις του, όπως και τον Ιούνιο του 2012, έχει προκαλέσει πρόβλημα ρευστότητας,ο κόσμος αποσύρει τις καταθέσεις του και οι τέσσερις τράπεζες κατέθεσαν αίτημα για παροχή ρευστότητας από τον ELA. Εκτός από το ότι μπορούν όποτε θέλουν να του διακόψουν τη ρευστότητα, ο Τσίπρας έχει εκτεθεί πολιτικά με ανέφικτες υποσχέσεις. Για να μην καταρρεύσει θα πάρει ό,τι του δώσουν με τους όρους που θέλουν.

Αυτοί θα πουλήσουν την επιμήκυνση στους γερμανούς ψηφοφόρους σαν «δεν πληρώσαμε τους τεμπέληδες νότιους» και ο Τσίπρας, επειδή διαθέτει τη γοητεία να πείθει το πλειοψηφικό κεντροαριστερό ακροατήριο, θα πουλήσει στο εσωτερικό τις παραχωρήσεις για την επιμήκυνση σαν «επιτεύγματα».

Τι είναι αυτό που οι Γερμανοί προτιμούν να απαιτήσουν από τον Τσίπρα και όχι από τον Σαμαρά, που κρίθηκε «απείθαρχος» αφού βιαζόταν να ανεξαρτητοποιηθεί από αυτούς;

Την ριζική μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού, με περικοπή των συντάξεων και σκλήρυνση των όρων συνταξιοδότησης.

Την ακόμα σκληρότερη φορολόγηση των Ελλήνων, ίσως και ένα ήπιο bail in, γι’ αυτό ο Τσίπρας μιλά συνεχώς για το Περιουσιολόγιο.

Τον διωγμό των Ελλήνων εφοπλιστών, με πρόσχημα την φοροδιαφυγή και ρητορική τον περιορισμό των πλουσίων η οποία γοητεύει το αριστερό ακροατήριο. Το μέγεθος και η ικανότητα του ελληνικού εφοπλισμού αποτελεί διαχρονικό αγκάθι στο μάτι των Γερμανών, όποιος γνωρίζει από διεθνή οικονομία το γνωρίζει – οι ανόητοι ας μιλήσουν για «συνωμοσιολογία».

Τον διωγμό της Ορθοδοξίας, την οποία θεωρούν εμπόδιο στον «εκσυγχρονισμό» της χώρας, με πρόσχημα τον χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας, την «από-ορθοδοξοποίηση» της ελληνικής επικράτειας με στόχο τον βαθμιαίο «εκπροτεσταντισμό» της.

Κάποια φιλέτα από τα «ασημικά», επιχειρήσεις και real estate. Το Ελληνικό, που ο Τσίπρας δεν θέλει να δοθεί στον κακό Λάτση, θα γίνει επί ΣΥΡΙΖΑ πάρκο ή θα δοθεί σε κάποιον καλό Γερμανό; Ο ΟΤΕ στέλνει κάθε μέρα τις εισπράξεις στο εξωτερικό, εκεί και τα κέρδη του.

Την υποχώρηση της Ελλάδας στο Σκοπιανό, η Μέρκελ αθέατα ασκεί συνεχώς ισχυρές πιέσεις στην Ελλάδα και οργανώνει συναντήσεις στο Βερολίνο για τα Δυτικά Βαλκάνια. Προχθές ο Τσίπρας μίλησε για ιστορικά «εγκληματική» πολιτική Σαμαρά, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αποδεχόταν το πακέτο Πινέϊρο που, είπε, θα είχε λύσει το πρόβλημα ενώ τώρα δεκάδες χώρες έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια. Ο Τσίπρας, εμφανώς έτοιμος για ενδοτισμό, εκτός αν τον βαστήξουν ο Τρεμόπουλος και η Γαϊτάνη, (θέλει να) ξεχνά ότι το πακέτο Πινέϊρο περιείχε τον όρο «Μακεδονία». Και ότι την Ανατολική Γερμανία την είχαν αναγνωρίσει 160 χώρες. Εκτός από μια. Τη Δυτική Γερμανία. Υπάρχει σήμερα Ανατολική Γερμανία; Την Ελλάδα συμφέρει να μην παραχωρήσει τίποτα, μέχρι η ζωή και η Ιστορία να κρίνουν τη βιωσιμότητα αυτού του «κρατιδίου» – χρησιμοποιώ τον όρο του Τσίπρα.

Ο μεγαλύτερος «χρήσιμος ανόητος»

Οι Αμερικανοί σιχαίνονται όποιον δηλώνει κομμουνιστής, αριστερός ή ριζοσπάστης. Αλλά στην περίσταση τους βολεύει και αυτούς ο Τσίπρας. Για το Σκοπιανό και γιατί λόγω της ομοδοξίας θεωρούν την Ορθοδοξία μέσο διατήρησης της Ρωσσικής επιρροής στην Ελλάδα. Και όταν είχε πάει στο Brookings είχαν γίνει νύξεις για αγορά νέων μαχητικών αεροπλάνων από τις ΗΠΑ, για την «τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο».

Μιλήσαμε εκτεταμένα για τις βλέψεις άλλων χωρών που αφορούν την πατρίδα μας. Οι αφοσιωμένοι υπηρέτες του αλλοδαπού παράγοντα όταν καταγράφονται οι επιδιώξεις του και οι επεμβάσεις του στην Ελλάδα σπεύδουν με την κατηγορία της «συνωμοσιολογίας». Δεν είχαμε κανένα σκοπό να κατηγορήσουμε τη Γερμανία. Αγωνίστηκε για να γίνει από μεταπολεμικός και διαιρεμένος παρίας της Ευρώπης, ηγεμόνας της. Βέβαια, όχι πάντα έντιμα. Όταν δωροδοκούσε για τα Leopard και τα υποβρύχια γνώριζε ότι αυξάνει το Χρέος για το οποίο σήμερα μας εγκαλεί και με το οποίο μας ελέγχει. Ναι, Έλληνες εκλεγμένοι δωροδοκούντο, γερμανική ευθύνη 50%.

Αυτό που θέλαμε να καταδείξουμε είναι ότι όλα εκπορεύονται από συμφέροντα. Τα μεγάλα κράτη και τα ιστορικά, αυτοκρατορικά έθνη έχουν μόνο συμφέροντα, τα οποία και υπηρετούν με τις πολιτικές τους. Εμείς, πολιτική ηγεσία και ψηφοφόροι, διακονούμε την εσωτερική και εξωτερική μας πολιτική με μόνιμο πλοηγό τα πληγωμένα συναισθήματα του κατατρεγμένου. Ο Σόιμπλε, οι Αμερικανοί, το ΔΝΤ, εγχώριοι μεγαλοπαράγοντες, για τα συμφέροντά τους, θέλουν Τσίπρα. Θα τους το επιτρέψουμε;

Έχουμε μια μοναδική ευκαιρία να επιβάλουμε αυτό που συμφέρει εμάς, παρά τις οιωνούς των δημοσκόπων, των σύγχρονων οιωνοσκόπων: Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης.

Προφήτης

Πηγή: antinews.gr

Το Κέντρο Ημέρας με υπηρεσίες Βραχείας Φιλοξενίας και την Κινητή Μονάδα του ΟΚΑΝΑ στη Θεσσαλονίκη, όπου και συναντήθηκε με τον Υφ. Υγείας Δημήτρη Βαρτζόπουλο, τον Πρόεδρο του ΟΚΑΝΑ Αθανάσιο Θεοχάρη, αλλά και τα στελέχη της δομής για τις εξαρτήσεις, επισκέφθηκε ο Διευθυντής του EMCDDA Alexis Goosdeel.

Όπως επεσήμανε ο κ. Goosdeel κατά την επίσκεψή του η Ευρώπη και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας (EMCDDA), παρακολουθεί στενά την πολιτική που εφαρμόζει η χώρα μας στο πεδίο των εξαρτήσεων. Τα 5 Κέντρα Ημέρας του ΟΚΑΝΑ, ο νέος Χώρος Εποπτευόμενης Χρήσης, οι Κινητές Μονάδες Παρέμβασης, η εντατικοποίηση των δράσεων streetwork και η νομοθετική ρύθμιση της χρήσης Ναλοξόνης από όλους, αποτελούν από τις πιο σημαντικές και πρωτοπόρες παρεμβάσεις ολιστικής προσέγγισης για τη αντιμετώπιση της εξάρτησης και των πιθανών συνοδών προβλημάτων στην Ευρώπη, όπως η αστεγία, η αντιμετώπιση υπερδοσολογίας, η ανάγκη για κάλυψη βασικών βιοτικών αναγκών, καθώς και η ανάγκη για πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, σίτιση και παροχή ιματισμού.

Ολιστική φροντίδα εξαρτημένων στα Κέντρα Ημέρας

Συγκεκριμένα, τα Κέντρα Ημέρας του ΟΚΑΝΑ στοχεύουν στην ολιστική φροντίδα των εξαρτημένων συμπολιτών μας για την κάλυψη των βασικών βιοτικών τους αναγκών, παρέχοντας παράλληλα και υπηρεσίες βραχείας φιλοξενίας για την αντιμετώπιση και της αστεγίας. Το Κέντρο Ημέρας με υπηρεσίες Βραχείας Φιλοξενίας του ΟΚΑΝΑ (MIS 5045167) επί της Κωστή Παλαμά, όπου πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη, χρηματοδοτείται από το ΠΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας, καθώς αντίστοιχα και η Κινητή Μονάδα. (MIS 5041775). Τόσο η Κινητή Μονάδα Παρέμβασης, όσο και το Κέντρο Ημέρας καλύπτουν ανάγκες φροντίδας του πεδίου καθημερινά. Ο Διευθυντής του EMCDDA τόνισε τη σημασία της ολιστικής αντιμετώπισης της εξάρτησης και πως τα Κέντρα Ημέρας και οι Κινητές Μονάδες, με την πρωτοποριακή λειτουργία τους, συμβάλουν σε αυτό, καθιστώντας τα πλέον παράδειγμα βέλτιστης πρακτικής για όλη την Ευρώπη. Τα έργα αυτά που χρηματοδοτούνται από ΕΣΠΑ αποτελούν πολύ βασικές υπηρεσίες, που θα πρέπει να συνεχιστούν χρηματοδοτικά, και να διασφαλιστεί η λειτουργία τους και μετά τις χρηματοδοτήσεις.

Νέες προκλήσεις και ουσίες στο πεδίο

Στο πλαίσιο της συνάντησης, συζητήθηκαν και οι νέες προκλήσεις από την εμφάνιση νέων ουσιών στο πεδίο που η Ευρώπη καλείται να αντιμετωπίσει τα τελευταία χρόνια. Δόθηκε έμφαση στη σημασία του συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης, ώστε τόσο η Ευρώπη όσο και η χώρα μας να είναι έτοιμες να ανταπεξέλθουν στις νέες αυτές προκλήσεις.

Σημαντικά βήματα της Ελλάδας για τις παρεμβάσεις στις εξαρτήσεις

O Διευθυντής κ. Goosdeel, τόνισε ότι τα σημαντικά βήματα που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια για την αντιμετώπιση της εξάρτησης στην χώρα μας από τον ΟΚΑΝΑ, θέτουν τη χώρα μας ως παράδειγμα βέλτιστης πρακτικής σε όλη την Ευρώπη. Ο Πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ άλλωστε, τα τελευταία τρία έτη έχει θέσει ως προτεραιότητα την ολιστική προσέγγιση και φροντίδα των εξαρτημένων ατόμων, αναγνωρίζοντας τον καταλυτικό ρόλο που διαδραματίζει για την περαιτέρω αντιμετώπιση της εξάρτησης και εξέλιξη του εξαρτημένου ατόμου. Η πολυεπίπεδη και ανθρωποκεντρική αυτή προσέγγιση σήμερα καθιστά τον ΟΚΑΝΑ έναν από τους πιο ολοκληρωμένους Οργανισμούς σε όλη την Ευρώπη, όπου καλύπτει ολόκληρο το φάσμα των αναγκών των εξαρτημένων ατόμων.

Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με την αναφορά του Διευθυντή στην μετεξέλιξη του EMCDDA σε EUDA (EUROPEAN UNION DRUG AGENCY) και την αποστολή του νέου πλέον φορέα, καθώς και στις νέες νομοθετικές πρωτοβουλίες του Υφυπουργού Υγείας κ. Βαρτζόπουλου για τη δημιουργία ενός ενιαίου φορέα αντιμετώπισης των εξαρτήσεων στην χώρα μας.

Οι ανάγκες αλλάζουν, έτσι και η προσέγγιση πρέπει να αλλάξει και να εκσυγχρονιστούν όλες οι υπηρεσίες με στόχο την αντιμετώπιση της εξάρτησης σε όλες τις περιοχές και με όλες τις θεραπευτικές δυνατότητες και προσεγγίσεις, προς όφελος των ίδιων των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα καθημερινά.

Πηγή: ΑΜΠΕ-ΑΠΕ, iefimerida.gr

Σχετικά Θέματα

Προτεινόμενα
Scroll to Top

Φόρμα Καταγγελίας