Σύνοψη: Η ταλαιπωρία των κατοίκων του Περιστερίου εντείνεται ημέρα με την ημέρα και χιλιάδες εργαζόμενοι αγανακτούν περιμένοντας κουρασμένοι στις στάσεις του μετρό έως και μιάμιση ώρα για ορισμένες λεωφορειακές γραμμές. Η παρέμβαση της Λαϊκής Συσπείρωσης Περιστερίου στο Δημοτικό Συμβούλιο ανέδειξε τη σοβαρή επιδείνωση της αστικής συγκοινωνίας, με μεγάλες καθυστερήσεις, ελλείψεις οδηγών και ανεπαρκή δρομολόγια. Η κατάσταση αποδίδεται στην πολιτική εμπορευματοποίησης των συγκοινωνιών, που ενισχύεται διαχρονικά μέσω νομοθετικών παρεμβάσεων και ενίσχυσης ιδιωτών. Παράλληλα, επισημαίνεται η αποτυχία της δημοτικής αρχής να διεκδικήσει λύσεις, αλλά και η αδράνεια στη λειτουργία της δημοτικής συγκοινωνίας, η οποία παραμένει ουσιαστικά ανενεργή. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις εργασιακές συνθήκες των οδηγών και στην υποστελέχωση, που επηρεάζουν άμεσα την ποιότητα και την ασφάλεια των μεταφορών. Η συζήτηση καταλήγει στην ανάγκη άμεσων παρεμβάσεων για την ανακούφιση των πολιτών.
————–
Αναλυτικά…
Λαϊκή Συσπείρωση: Παρέμβαση για την αστική και δημοτική ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ στο Περιστέρι
Η ταλαιπωρία των κατοίκων εντείνεται ημέρα με την ημέρα και χιλιάδες εργαζόμενοι αγανακτούν περιμένοντας κουρασμένοι στις στάσεις του μετρό έως και μιάμιση ώρα για ορισμένες λεωφορειακές γραμμές.
Στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου στις 30 Απριλίου, η Λαϊκή Συσπείρωση Περιστερίου έθεσε για άλλη μια φορά το πρόβλημα της αστικής και τοπικής συγκοινωνίας στην πόλη ενώ στη συνεδρίαση πήρε το λόγο μέλος της Διοίκησης του Συνδικάτου Εργαζομένων ΟΑΣΑ.
Στη βάση του προβλήματος βρίσκεται ο σχεδιασμός της εμπορευματοποίησης των αστικών συγκοινωνιών που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μέσω της απαξίωσης του συγκοινωνιακού έργου που παρέχει η ΟΣΥ (ΣΤΑΣΥ) με μεγάλες ελλείψεις σε ανταλλακτικά, οχήματα και προσωπικό. Ώς δήθεν σανίδα σωτηρίας παρουσιάζουν τους ιδιώτες. Άλλωστε η προσπάθεια να παρουσιαστεί η επιχειρηματική λειτουργεία κρίσιμων δομών και υπηρεσιών ώς αναγκαιότητα αποτελεί πάγια τακτική όλων των κυβερνήσεων διαχρονικά.
Για την αστική συγκοινωνία
Γι’ αυτό στο Περιστέρι στη γραμμή 748 είναι μόνο 2 λεωφορεία, στο 823 είναι 2 στο 821 είναι 2, σε καλύτερη μοίρα το 822. Το Α13 αν και στις ώρες αιχμής το έχει με 10 – 12 λεπτά συχνότητα ο κόσμος είναι πολύς και παστώνεται. Εννοείται ότι σε περίπτωση βλάβης ο χρόνος διπλασιάζεται με αναμονές έως μιάμιση ώρα.
Τεράστιο είναι το πρόβλημα της έλλειψης οδηγών. Οι νέοι οδηγοί παραιτούνται σωρηδόν λόγω των χαμηλών μισθών (998 μεικτά σήμερα) και των εργασιακών σχέσεων που διαμορφώσανε σειρά κυβερνήσεων. Αν και τα τελευταία χρόνια προκηρύσσονται συνέχεια προσλήψεις δεν λύνεται το πρόβλημα. Προχώρησαν τώρα σε 8μηνες προσλήψεις, δηλαδή εργασιακή ομηρία. Στην ΟΣΥ σήμερα εργάζονται περίπου 2.750 οδηγοί. Συνειδητά απαξιώσανε την αστική συγκοινωνία.
Το 2020 δόθηκε σε ιδιώτες τμήμα του συγκοινωνιακού έργου. Σήμερα λειτουργούν 63 γραμμές σε κοινοπραξία ιδιωτών επιχειρηματιών.
Στις νέες προσλήψεις δεν αναγνωρίζεται μισθολογικά η προϋπηρεσία στον ιδιωτικό τομέα, υπάγονται στο ενιαίο μισθολόγιο χωρίς δώρα ενώ λόγω καθηλωμένων μισθών αναγκάζονται να δουλεύουν σχεδόν όλα τα ρεπό και πολλοί να κάνουν δεύτερη δουλειά. Η εντατικοποίηση μεγάλη, ο χρόνος εκτέλεσης των δρομολογίων λιγοστός, οι συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας δεν τηρούνται. Όλα αυτά έχουνε σοβαρές συνέπειες για οδηγούς και επιβάτες.
Στην «κρατική» ΟΣΥ την καθαριότητα έχει αναλάβει εργολάβος με συμβάσεις 1 ή 2 μήνες (548.000) και η κάθε καθαρίστρια θα πρέπει να σκουπίσει 39 οχήματα. Οι ιδιώτες αλωνίζουν σε όλα τα αμαξοστάσια με leasing, τεχνικό προσωπικό εισιτήρια, τηλεματική.
Όλα αυτά υλοποιήθηκαν στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 1370/2007 για την απελευθέρωση των μεταφορών και προχώρησαν διαχρονικά με μια σειρά νόμων: από τον 3920/2011 (ΠΑΣΟΚ-Ρέππας), τον 4568/2018 (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ -Σπρίντζης) με τις πρώτες αναθέσεις γραμμών σε ιδιώτες, τη μεταφορά έργου στα ΚΤΕΛ το 2020, μέχρι τον 4972/2022 (ΝΔ) που επέκτεινε τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, και τις νεότερες ρυθμίσεις του 2024 (ΝΔ- Χατζηδάκης) που επιταχύνουν την εμπορευματική λειτουργία και την περαιτέρω απελευθέρωση των αστικών συγκοινωνιών.
Για τη δημοτική συγκοινωνία
Στην συνέχεια οι δημοτικοί σύμβουλοί της Λαϊκής Συσπείρωσης Περιστερίου αναφερθήκανε στις ευθύνες της διοίκησης Παχατουρίδη για την σημερινή κατάσταση που όχι μόνο δεν απαίτησε, μαζί με τους δημότες, από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και το κράτος να αναλάβουν την ευθύνη για την κατάσταση των δρομολογίων αλλά αποδέχτηκε και στήριξε όλους τους νόμους και τις οδηγίες που υπονομεύσανε τις αστικές συγκοινωνίες. Τόσα χρόνια δεν έκανε ούτε μια παρέμβαση για το πρόβλημα των λεωφορείων στην πόλη.
Η συγκοινωνιακή μελέτη, στο πλαίσιο του ΣΒΑΚ, που ανατέθηκε σε ιδιώτη δεν συνέβαλε καθόλου στην επίλυση του προβλήματος. Απλώς πληρώθηκε αδρά.
Η πολυδιαφημισμένη δημοτική συγκοινωνία Περιστερίου δεν υπάρχει. Έχουν περάσει τρία χρόνια αδράνειας από την σχετική καμπάνια της δημοτικής αρχής που υπόσχονταν ότι θα μεταφέρονται χιλιάδες κάτοικοι καθημερινά. Από τα πέντε ηλεκτροκίνητα λεωφορεία μόνο τα δύο κινούνται κάποιες ώρες, με δύο οδηγούς, σε μια γραμμή φάντασμα την οποία ουδείς γνωρίζει.
Η Δημοτική Αρχή έχει υποχρέωση να τα θέσει άμεσα όλα σε κυκλοφορία ώστε να ανακουφίσει, κατά το δυνατόν, τους εργαζόμενους και τους ηλικιωμένους που ξεροσταλιάζουν στους σταθμούς του μετρό ή στις στάσεις.
Η Λαϊκή Συσπείρωση Περιστερίου φέρνοντας με επιμονή το θέμα για πολλοστή φορά στο δημοτικό συμβούλιο απέσπασε την δέσμευση της Διοίκησης Παχατουρίδη ότι σύντομα θα λειτουργήσουν πλήρως και τα πέντε λεωφορεία με αρκετούς οδηγούς.
Σε κάθε περίπτωση η λύση βρίσκεται στον αγώνα για μια αποκλειστικά δημόσια, σύγχρονη ασφαλή, φθηνή συγκοινωνία, χωρίς ιδιώτες, με επαρκή σύγχρονο στόλο και αριθμό προσωπικού όλων των ειδικοτήτων.
Συνολικά…
Το ζήτημα των συγκοινωνιών στο Περιστέρι δεν αποτελεί απλώς ένα τοπικό πρόβλημα διαχείρισης, αλλά εντάσσεται σε ένα ευρύτερο μοντέλο πολιτικής που προωθεί την αποδυνάμωση του δημόσιου χαρακτήρα των μεταφορών. Η συστηματική υποχρηματοδότηση, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και η ενίσχυση ιδιωτικών σχημάτων διαμορφώνουν ένα περιβάλλον χαμηλής ποιότητας υπηρεσιών για τους πολίτες. Παράλληλα, η στάση της δημοτικής αρχής αναδεικνύει έλλειμμα διεκδικητικότητας και σχεδιασμού. Η επανεκκίνηση της δημοτικής συγκοινωνίας μπορεί να λειτουργήσει μόνο ως προσωρινή ανακούφιση. Σε στρατηγικό επίπεδο, η συζήτηση επαναφέρει το δίλημμα δημόσιου έναντι ιδιωτικού ελέγχου στις βασικές υποδομές, με τη βιώσιμη λύση να προϋποθέτει ισχυρό, ενιαίο και πλήρως δημόσιο σύστημα συγκοινωνιών.
