Η υπόθεση αφορά καταγγελίες για αμφισβητούμενη αποζημίωση απαλλοτρίωσης στον Δήμο Κηφισιάς, με εμπλοκή πρώην δημάρχου. Σύμφωνα με τα στοιχεία, καταβλήθηκε ποσό άνω των 46.000 ευρώ, ενώ εγκρίθηκε και μικρότερο ποσό από το Δημοτικό Συμβούλιο, με τη συμμετοχή και θετική ψήφο του ίδιου του δικαιούχου.
Κεντρικό σημείο αποτελεί ο χαρακτηρισμός δασικής έκτασης ως κοινόχρηστης, γεγονός που εκτιμάται ότι αντίκειται στο ισχύον πολεοδομικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο. Μέσω της διαδικασίας αυτής φέρεται να προέκυψε διπλή ωφέλεια στον «δικαιούχο» πρώην δήμαρχο και ενεργό αυτοδιοικητικό σήμερα: τόσο σε γη (οικοδομήσιμα οικόπεδα) όσο και σε χρήμα.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι, σύμφωνα με τα καταγγελλόμενα και η μεγάλη απόκλιση στην τιμή αποζημίωσης, η οποία φτάνει περίπου τα 179 €/τ.μ., όταν αντίστοιχες εκτάσεις αποτιμώνται σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα. Επιπλέον, δεν προκύπτει ότι ακολουθήθηκε η νόμιμη διαδικασία καθορισμού τιμής μέσω της κατά νόμο οριζόμενης επιτροπής ή δικαστηρίου.
Οι καταγγελίες επεκτείνονται και σε πιθανές διοικητικές πρακτικές πίεσης προς μηχανικούς και κατασκευαστές, καθώς και σε ερωτήματα για το ποιοι είχαν τον πραγματικό έλεγχο των αποφάσεων, θέμα που η στήλη και η ιστοσελίδα μας ερευνούν για τεκμηρίωση πριν δώσουν στην δημοσιότητα τα στοιχεία που αναφέρονται στις καταγγελίες κι εφόσον, όπως είναι φυσικό, αυτά επιβεβαιωθούν… Η υπόθεση παρουσιάζει σοβαρά στοιχεία που χρήζουν ελέγχου από αρμόδιες αρχές.
———————
Σοβαρά ερωτήματα νομιμότητας και διοικητικής διαφάνειας εγείρονται γύρω από υπόθεση απαλλοτρίωσης στον Δήμο Κηφισιάς, στην οποία φέρεται να εμπλέκεται πρώην δήμαρχος της περιοχής, ο οποίος εμφανίζεται ως δικαιούχος αποζημίωσης υπό αμφισβητούμενες νομικά συνθήκες.
Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, καταβλήθηκε ποσό 46.830,78 ευρώ ως αποζημίωση απαλλοτρίωσης, ενώ με απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου εγκρίθηκε ποσό 41.833,02 ευρώ.
Το πλέον κρίσιμο στοιχείο είναι ότι ο ίδιος ο φερόμενος δικαιούχος συμμετείχε και ψήφισε υπέρ της σχετικής απόφασης, γεγονός που εγείρει ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων και πιθανής παραβίασης βασικών αρχών διοικητικής δεοντολογίας.
Το πολεοδομικό «κλειδί» της υπόθεσης
Η υπόθεση συνδέεται με την ένταξη περιοχής της Νέας Ερυθραίας στο σχέδιο πόλης το 1999. Τμήμα της εν λόγω έκτασης χαρακτηριζόταν ρητά ως δασικό βάσει του Ν. 998/1979. Ωστόσο, στη συνέχεια φέρεται να αποδόθηκε σε αυτό χαρακτηρισμός «κοινόχρηστου χώρου», χωρίς να προκύπτει σαφής διοικητική και νομική τεκμηρίωση περί άρσης του δασικού χαρακτήρα της συγκεκριμένης έκτασης.
Η πρακτική αυτή, εφόσον επιβεβαιωθεί, ενδέχεται να αντίκειται στη νομοθεσία περί πολεοδομικού σχεδιασμού (Ν. 1337/1983), η οποία απαιτεί ρητή βεβαίωση από το Δασαρχείο για οποιαδήποτε μεταβολή χρήσης.
Διπλή ωφέλεια: γη και χρήμα
Το πλέον σοβαρό στοιχείο των καταγγελιών αφορά τη φερόμενη διπλή αποζημίωση στον δικαιούχο αιρετό και πρώην δήμαρχο.
- Από τη μία πλευρά, παραχώρηση νέων άρτιων και οικοδομήσιμων οικοπέδων, μέσω της «ουσιαστικά» άτυπης τροποποίησης του τοπικού πολεοδομικού σχεδίου
- Από την άλλη, χρηματική αποζημίωση δεκάδων χιλιάδων ευρώ, για την έκταση που χαρακτηρίσθηκε ως «κοινόχρηστος χώρος πρασίνου».
Η συνδυαστική αυτή αποζημίωση εγείρει ερωτήματα ως προς τη συμβατότητά της με την αρχή της αναλογικότητας, αλλά και με τη νομοθεσία περί εισφοράς σε γη και χρήμα.
Υπερκοστολόγηση αποζημίωσης;
Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και η τιμή αποζημίωσης ανά τετραγωνικό μέτρο. Ενώ για δασικές εκτάσεις η συνήθης αποτίμηση κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα (8–10 €/τ.μ.), στην εξεταζόμενη περίπτωση προκύπτει τιμή περίπου 179,62 €/τ.μ.
Παράλληλα, δεν προκύπτει ότι η τιμή «αποζημίωσης» του φερόμενου δικαιούχου καθορίστηκε:
- ούτε από την προβλεπόμενη τριμελή επιτροπή (Ν. 3212/2003),
- ούτε από αρμόδιο δικαστήριο.
Το στοιχείο αυτό ενισχύει τις αιτιάσεις περί αυθαίρετου ή μη επαρκώς τεκμηριωμένου καθορισμού αποζημίωσης.
Καταγγελίες για πρακτικές πίεσης σε οικοδομικές άδειες
Η ιστοσελίδα μας, έχει δεχθεί μία σειρά καταγγελιών, για περίεργες διαδικασίες και ιδιαίτερης σημασίας αυθαίρετες παρεμβάσεις αιρετών της διοίκησης του δήμου, στον τομέα κατασκευών και ειδικότερα στις διαδικασίες έκδοσης οικοδομικών αδειών και στην χωροθέτηση τους μέσα στις ιδιοκτησίες (οικόπεδα).
Στις αναφερόμενες καταγγελίες, γίνεται λόγος για πιθανές παρεμβάσεις με επίκληση πολεοδομικών δεσμεύσεων ή αλλαγών χρήσεων γης, γεγονός που, -αν ισχύει-, θα μπορούσε να υποδηλώνει μη θεσμικές πρακτικές πίεσης.
Η στήλη και η ιστοσελίδα μας, δηλώνει ότι δεν υιοθετεί τα όσα αναφέρονται στις συγκεκριμένες, αλλά η δημοσιογραφική έρευνα έδειξε απουσία σαφούς διαχωρισμού αρμοδιοτήτων αιρετών για τον τομέα των κατασκευών στον δήμο, κάτι που ενδέχεται να υποκρύπτει ένα σύστημα άτυπης επιρροής.
Ωστόσο, η απουσία δημοσιευμένων στοιχείων δεν αναιρεί τη βαρύτητα των καταγγελιών, ιδίως όταν αυτές αφορούν: δημόσιο χρήμα, πολεοδομικές μεταβολές και πιθανή σύγκρουση συμφερόντων.
Σε κάθε περίπτωση, οι καταγγελίες, σε τυπική ή άτυπη μορφή, θίγουν ένα πολύ σοβαρό θέμα που αναφέρεται σε ένα «φερόμενο» ως πραγματικό σύστημα άτυπης επιρροής» και ως εκ τούτου απαιτούν θεσμική διερεύνηση.
Το «μπαλάκι» περνά πλέον στον χώρο ελέγχου της διοίκησης, που θα πρέπει να ενσκύψει σε αυτό το θέμα, ώστε είτε να τεθεί αυτό στο αρχείο, ως προϊόν συνομοσιολογίας, είτε να αναλάβει δράση για τον καθαρισμό από «τους κόπρους της εκ των έσω παραβατικότητας, μικρής ή μεγάλης»…
Όπως λέει και το λατινικό ρητό «η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται»…
Η στήλη παρακολουθεί και ερευνά το θέμα… και θα επανέλθει σύντομα σε αυτό…
Συμπέρασμα…
Η εξεταζόμενη υπόθεση συγκεντρώνει πολλαπλά χαρακτηριστικά που, σε επίπεδο διοικητικής και πολιτικής ανάλυσης, συνιστούν εν δυνάμει περίπτωση κακοδιοίκησης ή ακόμη και θεσμικής εκτροπής.
Πρώτον, η συμμετοχή αιρετού σε απόφαση από την οποία ωφελείται οικονομικά αποτελεί σοβαρή ένδειξη σύγκρουσης συμφερόντων. Η αρχή της αμεροληψίας στη δημόσια διοίκηση είναι θεμελιώδης και η παραβίασή της υπονομεύει τη νομιμοποίηση των αποφάσεων.
Δεύτερον, η πιθανή μεταβολή χαρακτηρισμού δασικής έκτασης χωρίς σαφή τεκμηρίωση συνιστά κρίσιμο πολεοδομικό ζήτημα, με προεκτάσεις τόσο περιβαλλοντικές όσο και νομικές.
Τρίτον, η φερόμενη διπλή αποζημίωση (γη και χρήμα) εγείρει ζητήματα άνισης μεταχείρισης και ενδεχόμενης καταστρατήγησης της νομοθεσίας περί εισφορών.
Τέλος, η μη τήρηση της προβλεπόμενης διαδικασίας καθορισμού τιμής απαλλοτρίωσης και η μεγάλη απόκλιση στην αποτίμηση ενισχύουν την ανάγκη διερεύνησης για πιθανή οικονομική ζημία του Δήμου.
Συνολικά, η υπόθεση δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική εκκρεμότητα, αλλά ενδεχομένως ένα παράδειγμα δομικών αδυναμιών της τοπικής αυτοδιοίκησης, όπου η σύμπλεξη πολιτικής εξουσίας και ιδιωτικού συμφέροντος παραμένει ένα διαχρονικό πρόβλημα.
