Σύνοψη: Η παρέμβαση του Δημάρχου Μαλεβιζίου στη σύσκεψη για τη λειψυδρία στην Κρήτη αποτυπώνει τη στρατηγική θέση της περιοχής σε δύο κρίσιμα πεδία: τη διαχείριση των υδάτινων πόρων και την ενεργειακή μετάβαση. Το Μαλεβίζι, ως υποδοχέας σημαντικών εγκαταστάσεων, διεκδικεί ισότιμο ρόλο στον σχεδιασμό πολιτικών που το αφορούν άμεσα.
Η αξιοποίηση του Αλμυρού ποταμού αναδεικνύεται σε κομβικό έργο για το υδατικό μέλλον της Κρήτης, ενώ παράλληλα η ενεργειακή μετάβαση δημιουργεί νέες προκλήσεις αλλά και ευκαιρίες. Ο Δήμος επιδιώκει να κεφαλαιοποιήσει τη συμμετοχή του σε μεγάλα έργα, όπως η ηλεκτρική διασύνδεση, ζητώντας συγκεκριμένα ανταποδοτικά οφέλη.
Η στρατηγική του βασίζεται σε έναν συνδυασμό περιβαλλοντικής βιωσιμότητας, οικονομικής αναδιάρθρωσης και κοινωνικής δικαιοσύνης, με έμφαση στη συμμετοχική λήψη αποφάσεων και την αξιοποίηση επιστημονικών δεδομένων.
——- –
Αναλυτικά…
Μ. Μποκέας: “Όλα τα μεγάλα θέματα του Μαλεβιζίου στην συνάντηση με τον Πρωθυπουργό”
Στο επίκεντρο των εξελίξεων για το υδατικό και ενεργειακό μέλλον της Κρήτης βρέθηκε ο Δήμος Μαλεβιζίου, στο πλαίσιο της σύσκεψης που πραγματοποιήθηκε στην Περιφέρεια Κρήτης υπό τον Πρωθυπουργό Κυριάκος Μητσοτάκης. Αντικείμενο της συνάντησης αποτέλεσε η αντιμετώπιση της λειψυδρίας, ένα ζήτημα που τα τελευταία χρόνια εντείνεται στην ανατολική Μεσόγειο λόγω της κλιματικής κρίσης, καθώς και η αξιοποίηση του Αλμυρού ποταμού ως στρατηγικού υδατικού πόρου.
Ο Δήμαρχος Μαλεβιζίου, Μενέλαος Μποκέας, παρενέβη με σαφή πολιτική στόχευση, αναδεικνύοντας τον διττό ρόλο της περιοχής: αφενός ως βασικού υποδοχέα κρίσιμων εθνικών υποδομών και αφετέρου ως περιοχής που καλείται να μεταβεί σε ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε από τον κ. Μποκέα στο διαχρονικό «βάρος» που φέρει το Μαλεβίζι, φιλοξενώντας εγκαταστάσεις όπως ο ΑΗΣ Λινοπεραμάτων, οι λιμενοβιομηχανικές ζώνες της περιοχής και ο ΧΥΤΑ Πέρα Γαλήνων. Πρόκειται για υποδομές που εξυπηρετούν υπερτοπικές ανάγκες, αλλά επιβαρύνουν περιβαλλοντικά και χωρικά την τοπική κοινωνία.
Παράλληλα, ο Δήμος βρίσκεται στον πυρήνα της μεγάλης ενεργειακής μεταρρύθμισης που συνιστά η Ηλεκτρική Διασύνδεση Κρήτης–Αττικής, έργο κομβικής σημασίας για την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας και τη μείωση της εξάρτησης από ρυπογόνες μονάδες. Ο κ. Μποκέας υπενθύμισε τη συμφωνία ανταποδοτικών οφελών που επιτεύχθηκε το 2020 με τον τότε Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κωστής Χατζηδάκης, καθώς και τη συνέχιση της συνεργασίας με τον νυν Υπουργό Σταύρος Παπασταύρου για την υλοποίησή της.
Στο πεδίο της λειψυδρίας, ο Δήμαρχος ξεκαθάρισε ότι το Μαλεβίζι δεν θα αποτελέσει απλώς χώρο υλοποίησης αποφάσεων, αλλά ενεργό συμμέτοχο στον σχεδιασμό για την αξιοποίηση του Αλμυρού ποταμού. Η θέση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η διαχείριση υδάτινων πόρων συνδέεται άμεσα με αγροτική παραγωγή, τουρισμό και αστική κατανάλωση.
Ταυτόχρονα, αναδείχθηκε η ανάγκη για μια «δίκαιη μετάβαση» της περιοχής. Ο Δήμος έχει ήδη εκπονήσει ολοκληρωμένο σχέδιο ενεργειακού μετασχηματισμού, σε συνεργασία με τη Deloitte, επιδιώκοντας να αξιοποιήσει χρηματοδοτικά εργαλεία και να εξασφαλίσει ενεργειακό χώρο για την ανάπτυξη τοπικών έργων ΑΠΕ.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στο μέλλον των Λινοπεραμάτων, με την ανάγκη ενός συνολικού σχεδιασμού αξιοποίησης των εκτάσεων του σταθμού παραγωγής ενέργειας, που σταδιακά οδηγείται σε απολιγνιτοποίηση. Το ζήτημα αυτό συνδέεται με την ευρύτερη συζήτηση για την αναδιάρθρωση των τοπικών οικονομιών σε περιοχές που επηρεάζονται από την ενεργειακή μετάβαση.
Συνολικά…
Η περίπτωση του Μαλεβιζίου αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα που διατρέχει την ελληνική περιφέρεια: τη σχέση μεταξύ εθνικών στρατηγικών επιλογών και τοπικών κοινωνιών. Όταν μια περιοχή επωμίζεται δυσανάλογο βάρος από υποδομές και έργα, η απαίτηση για ανταποδοτικότητα και συμμετοχή δεν αποτελεί πολιτική υπερβολή, αλλά θεσμική αναγκαιότητα. Ορθώς ο δήμαρχος Μαλεβιζίου κ. Μ.Μποκέας, έκανε την παρέμβασή του στην σύσκεψη υπό τον πρωθυπουργό, ενέργεια που έθεσε τα προβλήματα του δήμου, αλλά και τις υποδομές του στον κ. Μητσοτάκη…
Η διαχείριση της λειψυδρίας και η ενεργειακή μετάβαση δεν μπορούν να προχωρήσουν χωρίς κοινωνική συναίνεση. Το Μαλεβίζι δείχνει να διεκδικεί αυτόν τον ρόλο, όχι ως παθητικός αποδέκτης πολιτικών, αλλά ως ενεργός διαμορφωτής τους.
Το στοίχημα για την κυβέρνηση είναι διπλό: αφενός να υλοποιήσει κρίσιμα έργα υποδομών, αφετέρου να διασφαλίσει ότι οι τοπικές κοινωνίες δεν θα αισθάνονται «θυσιαζόμενες» στον βωμό της ανάπτυξης. Σε αυτό το πλαίσιο, η ισορροπία ανάμεσα στην εθνική στρατηγική και την τοπική δικαιοσύνη θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την επιτυχία των πολιτικών επιλογών τα επόμενα χρόνια.
