Σύνοψη: Η ΕΑΔΗΣΥ, με νέο έγγραφό της τον Απρίλιο 2026, αποσαφηνίζει ότι η υποχρέωση δημοσίευσης διακηρύξεων στον τοπικό και περιφερειακό Τύπο εξακολουθεί να ισχύει. Παρά τις αλλαγές που επέφερε ο Ν. 5218/2025 στο πλαίσιο του Ν. 4412/2016, η κατάργηση των μεταβατικών διατάξεων οδήγησε όχι σε παύση αλλά σε έμμεση παράταση των υποχρεώσεων χωρίς χρονικό όριο. Οι ΟΤΑ και οι λοιποί δημόσιοι φορείς οφείλουν να συνεχίσουν τις δημοσιεύσεις, με βάση παλαιότερα νομοθετήματα που παραμένουν ενεργά. Εξαιρέσεις προβλέπονται μόνο για συγκεκριμένες διαδικασίες, όπως οι πρόχειροι διαγωνισμοί. Η εξέλιξη αυτή επαναφέρει τη συζήτηση για τον ρόλο του έντυπου Τύπου στη διαφάνεια και τη λειτουργία των δημοσίων συμβάσεων.
Αναλυτικά..
Η ΕΑΔΗΣΥ επανέρχεται δυναμικά στο πεδίο των δημοσίων συμβάσεων, επιχειρώντας να αποσαφηνίσει ένα ζήτημα που είχε δημιουργήσει έντονη αβεβαιότητα στους φορείς της διοίκησης: την υποχρέωση δημοσίευσης περιλήψεων διακηρύξεων στον τοπικό και περιφερειακό Τύπο.
Με το υπ’ αριθμ. πρωτ. 3212/07.04.2026 έγγραφό της, η Αρχή απαντά σε σωρευμένα ερωτήματα δημοσίων υπηρεσιών και κυρίως Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, οι οποίοι, μετά τις πρόσφατες νομοθετικές παρεμβάσεις, αναζητούσαν σαφή κατεύθυνση για το αν οι σχετικές υποχρεώσεις εξακολουθούν να ισχύουν. (για να δείτε το έγγραφο της ΕΑΔΗΣΥ, κάντε κλικ εδώ)
Το νομοθετικό υπόβαθρο και οι αλλαγές
Κεντρικό ρόλο στις εξελίξεις διαδραματίζει ο Νόμος 5218/2025, ο οποίος τροποποίησε κρίσιμες διατάξεις του Νόμος 4412/2016. Ειδικότερα, με το άρθρο 31 καταργήθηκαν μεταβατικές διατάξεις που προέβλεπαν τη λήξη της υποχρέωσης δημοσιεύσεων έως το τέλος του 2025.
Παράλληλα, το άρθρο 34 του ίδιου νόμου κατήργησε ρυθμίσεις που όριζαν ρητά την παύση των δημοσιεύσεων από την 1η Ιανουαρίου 2026. Η διπλή αυτή νομοθετική παρέμβαση δημιούργησε ένα ιδιότυπο νομικό κενό, το οποίο η ΕΑΔΗΣΥ έρχεται πλέον να ερμηνεύσει.
Η ερμηνεία της ΕΑΔΗΣΥ: Παράταση χωρίς χρονικό ορίζοντα
Σύμφωνα με την Αρχή, το αποτέλεσμα των παραπάνω αλλαγών είναι σαφές: η υποχρέωση δημοσίευσης στον τοπικό και περιφερειακό Τύπο όχι μόνο δεν καταργείται, αλλά παρατείνεται επ’ αόριστον, καθώς δεν υπάρχει πλέον διάταξη που να προβλέπει τη λήξη της.
Πρόκειται για μια ερμηνεία με σημαντικό διοικητικό και πολιτικό αποτύπωμα, καθώς διατηρεί σε ισχύ ένα σύστημα δημοσιότητας που πολλοί θεωρούσαν ότι θα αντικατασταθεί πλήρως από τις ψηφιακές πλατφόρμες (όπως το ΚΗΜΔΗΣ και το ΕΣΗΔΗΣ).
Οι υποχρεώσεις για Δήμους και δημόσιους φορείς
Η απόφαση αφορά άμεσα τους ΟΤΑ, οι οποίοι εξακολουθούν να υποχρεούνται να δημοσιεύουν περιλήψεις διακηρύξεων στον έντυπο Τύπο, βάσει παλαιότερων αλλά ακόμη ενεργών νομοθετημάτων, όπως:
- ο Νόμος 3316/2005
- ο Νόμος 3669/2008
- το ΠΔ 118/2007
- το ΠΔ 28/1980
Η διατήρηση αυτών των υποχρεώσεων ενισχύει τον ρόλο του τοπικού Τύπου ως μέσου ενημέρωσης και ελέγχου, ιδιαίτερα σε μικρότερες κοινωνίες όπου η πρόσβαση στην πληροφορία δεν είναι πάντα ψηφιακά ισότιμη.
Οι εξαιρέσεις και οι πρακτικές επιπτώσεις
Η ΕΑΔΗΣΥ διευκρινίζει, ωστόσο, ότι δεν ισχύουν τα ίδια για όλες τις διαδικασίες. Ειδικά για πρόχειρους διαγωνισμούς, η υποχρέωση δημοσίευσης έχει καταργηθεί, δεδομένου ότι το σχετικό καθεστώς συνοπτικών διαδικασιών έχει ήδη αλλάξει από το 2021.
Η επισήμανση αυτή έχει πρακτική σημασία, καθώς αποτρέπει την άσκοπη επιβάρυνση των φορέων με περιττές δημοσιεύσεις, διαμορφώνοντας ένα πιο στοχευμένο πλαίσιο εφαρμογής.
Διαφάνεια ή διοικητική αγκύλωση;
Η εξέλιξη αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο μια παλαιότερη συζήτηση: κατά πόσο η υποχρεωτική δημοσίευση στον έντυπο Τύπο αποτελεί εργαλείο διαφάνειας ή μια ξεπερασμένη διοικητική πρακτική.
Από τη μία πλευρά, ενισχύεται η πολυφωνία και η πρόσβαση των πολιτών στην πληροφορία. Από την άλλη, παραμένει το ερώτημα αν η διπλή δημοσίευση (έντυπη και ψηφιακή) επιβαρύνει οικονομικά τους ΟΤΑ χωρίς αντίστοιχη προστιθέμενη αξία.
Σε κάθε περίπτωση, η κατεύθυνση της ΕΑΔΗΣΥ είναι σαφής: μέχρι νεότερης νομοθετικής παρέμβασης, οι δημοσιεύσεις στον τοπικό και περιφερειακό Τύπο παραμένουν αναπόσπαστο στοιχείο του συστήματος δημοσίων συμβάσεων.
Συνολικά…
Η παρέμβαση της ΕΑΔΗΣΥ δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική διευκρίνιση, αλλά μια ουσιαστική πολιτική ερμηνεία του νομοθετικού πλαισίου. Με την απουσία ρητής κατάργησης, η υποχρέωση δημοσιεύσεων παραμένει σε ισχύ, διασφαλίζοντας τη συνέχεια ενός μηχανισμού διαφάνειας με βαθιές ρίζες στην ελληνική διοίκηση. Ωστόσο, η εξέλιξη αναδεικνύει και τις αδυναμίες της νομοθετικής πρακτικής, όπου η κατάργηση διατάξεων χωρίς σαφή αντικατάσταση δημιουργεί αμφισημίες. Για τους ΟΤΑ, η συμμόρφωση παραμένει μονόδρομος, ενώ για την Πολιτεία τίθεται εκ νέου το ζήτημα εκσυγχρονισμού του συστήματος δημοσιότητας. Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι αν το ισχύον μοντέλο θα διατηρηθεί ή αν θα αντικατασταθεί από ένα πλήρως ψηφιακό, πιο αποδοτικό και λιγότερο δαπανηρό σύστημα στο μέλλον.
